protect me from what I want.

πιστευω πως ειναι θεμα lifestyle ο καθενας μεγαλωσε εχoντας ενα προτυπο στο κεφαλι του και μαλλον με αυτο θα συνεχισει..

ριξε ακυρο.

αφηνω την αμμο να κυλισει αναμμεσα στα δαχτυλα των χεριων μου. ειναι κρυα αλλα υγρη. η θαλασσα φαινεται τοσο απομακρη και αγρια το χειμωνα αλλα ειναι το καλυτερο μερος για να ηρεμησεις. ναι μονη μου να κοιταω το κυμα.. 

η καθε μαμα θελει να δει το παιδι της στα καλυτερα σαλονια με τον καλυτερο τον ομορφοτερο τον εξυπνοτερο ΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΝ

ολοι λενε πως το συναισθημα ελεγχεται απλα πρεπει να σαι εξυπνος να κανεις μια επιλογη και μετα να αρχισεις να αισθανεσαι.

πως; 

κοιταω επιμονα γυρω μου σαν να ψαχνω απαντηση μονο εγω αισθανομαι στα 18 μου τετοια απογνωση οταν ψαχνω απαντηση στο γιατι αυτον; 

οι αλλοι οταν τους μιλαω μου λενε οτι φταιει η μετεφηβεια και οτι απλα φταιει που δεν εχω τον τσαμπουκα να βαλω κατω τα πραγματα και να κανω "σωστες" επιλογες.

κι αν οι σωστες επιλογες δεν μου ταιριαζουν τελικα; κι αν ολα τα ιδανικα μου φαινονται απλα σαν αντικειμενα για να περασω την ωρα μου; 

καποιοι αλλοι λενε οτι δεν εχω ανοιχτο κυκλο καποιοι (και που τον διευρυνα αλλαξε τιποτα;)

αλλοι το αποδιδουν στην πιεση των πανελλαδικων εκει τους προτεινω λοβοτομη χωρις σχολια.

ναι οι δικες μου φιλες εχουν παθη. ολες.

παντου υπαρχει αυτος ο καποιος που μας ταραζει στον υπνο και στον ξυπνιο που μολις βλεπουμε το ονομα του στο κινητο μας κοβεται ελαφρα η ανασα. ισως αυτο το κατι να χει πεθανει να χει αντικατασταθει απο το γλυκο συναισθημα της ληθης και των αναμνησεων. ισως να ναι μονο οι στιγμες..

ομως οσο τα σκεφτομουνα ολα εβλεπα καθαρα πως απλα δεν μπορεις να το ελεγξεις και θες να παραβλεψεις τα παντα.

βεβαια οι αλλοι επιμενουν οτι πρεπει να ακολουθησουμε το παραδειγμα των ιδιων και των αλλων παιδιων που εχουνε κατασταλαξει στο ιδανικο κι εγω ερχομαι σε αντιθεση..

ετσι θα ναι ο κοσμος μας; θα λειτουργουμε πλεον μονο με τη λογικη; 

ναι θελω να πονεσω να κλαψω να το νιωσω να το ζησω δεν θελω να το πνιξω.

δεν ειναι κοσμος αυτος που ζουμε. 

ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ.

θελω να νιωθω την καρδια μου να σπαει.

δεν θελω να ζησω αυτη την κωλοζωη σαν ενα ακομα ανθρωποειδες που απλα ειναι ενταξει βρηκε κατι καλο και βολευτηκε. οχι δεν θελω να πεθανω κενη δεν θελω να πεθανω αδεια. 

θελω να πεθανω χαμογελαστη κι οσες φορες κι αν πεσω θελω να σκισω τα γονατα μου και μετα να σηκωθω οχι απλα να τα γρατζουνισω να μαθω.

ετσι θα μαι ευτυχισμενη..

αυτο θελω στη ζωη μου 

αυτο θελω να χει συναισθημα.

να χει αυτο το αρρωστο το εντονο το ανεκδιηγητο το γεματο. να μου τρυπαει τα κοκκαλα να κυλαει μεσα μου σαν δηλητηριο.

αυτο ειναι να σε διαλυει και να σε δημιουργει ξανα.

να με φιλας και να τρεμω ολοκληρη, να με κοιτας και να λιωνω, να με αγγιζεις και να χανομαι στον κοσμο σου..

ειναι αυτο που ενας ανθρωπος ερχεται τα γαμαει ολα στη ζωη σου και φευγει και οταν ξαναγυρναει ειναι ακομα πιο εντονο πιο ισχυρο... τοσο.. τοσο...

σκετη εξαρτηση.

-some people feel the rain and some others get wet-

ναι ειμαι ρομαντικη. ναι ειμαι ανεγκεφαλη.

ισως ομως καποτε πρεπει να αποδεχτω τη ζωη και τη ροη της και να μπω στο δρομο μου 

-στονκαλοδρομοταχαμου-.

οσο κι αν ποναει τελικα πρεπει να ξεφυγω.

πρεπει καποτε να αφησω πισω μου την καρδια μου και να μαθω να χρησιμοποιω το κεφαλι μου.

καποτε πρεπει να μαθω να λεω Αν... 

-πισωγυρισματα-

with the decadence you suffer every night.

απλα καμια φορα συνειδητοποιω ποσα λαθη κανω.
τελικα ετσι ειναι οταν ωριμαζεις; γινεσαι τοσο αναισθητη καριολα;
μπηκα στο σπιτι ζαλισμενη απο το κρασι που κατεβασα μονορουφι και βρηκα τον ασωτο με την αδερφη μου να βλεπουν ταινια στον καναπε, στον δικο μου καναπε. Μολις ξαναγαμησα τη ζωη μου επιτελους! καιρο ειχε να γινει κατι που θα μου δινε τη χαρα να ανοιξω ενα μπουκαλι και να καπνισω ενα καρο καρκινο ωστε να μπορεσω να γραψω ενα αρκετα καλο κειμενο που να ανταποκρινεται στα στανταρ μου. δεν χρειαζεται καμια φορα να πεις κουβεντα σε αντιλαμβανονται οι αλλοι με τα ματια. ειδικα ο ασωτος με επιασε απο τον τροπο που περπαταγα οτι κατι δεν παει καλα. ειχα πεταξει τις τρεσες μου και ειχα πιασει τα μαλλια μου εναν ψηλο κοτσο. ετσι αφου με πλησιασε με τραβηξε κι εριξε την ιδεα να παρουμε κουβερτες και να αραξουμε στο πατωμα οι δυο μας. ναι οι δυο μας και η καρδια μου ειχε φτασει να χτυπαει ετσι που νομιζα οτι την ακουγα.
 4:45 πμ:
ο ασωτος σηκωνεται να φυγει με το ανακατεμενο μαλλι του. το σπιτι μοιαζει με τρωγλη με ολα αυτα τα αδεια ποτηρια γυρω γυρω και τον παρακαλαω να μου αφησει 3-4 τσιγαρα και να μου γεμισει το ποτηρι. κοιταγα επιμονα το γεματο τασακι στα ποδια μου και τις τουφες απο τα μαλλια μου να πεφτουν στα ματια μου. μετανοιωνω και μετανοιωνω συνεχεια γιατι δεν εκανα απο την αρχη αυτο που επρεπε απλα με ψεμματα πειθω τον αλλον για το ποσο "αθωα" ειμαι. υστερα με καθε τυχαιο γελοιοδεστατο ον προσπαθω να ξεπερασω τα του παρελθοντος αλλα η αναισθησια της καριολας στην οποια εχω μετατρεπει δεν με αφηνει να νιωσω τιποτα περισσοτερο για εναν ανθρωπο αο' οσο οτι ενιωσα οταν σκοτωσα ενα καημενο μυγακι. τα λογια αυτα ειναι προφανως λογια μεθυσμενης ειναι λογια που κρυβουν μια ενοχης. προσπαθω να ξεχασω ολες εκεινες τις μαλακιες που εκανα για να κανω χαρουμενο τον αλλον και εγω να καταληγω με τη λεκανη αγκαλια τα δυο επομενα βραδια.
ο αλλος τερμα μεθυσμενος με κοιταζει επισης οντως μου αφησε τσιγαρα μου γεμισε το ποτηρι γιατι προβλεποταν δυσκολη βραδια ετσι με δικη του πρωτοβουλια πηρε ενα μαξιλαρι και ξαπλωσε διπλα μου χαιδευοντας μου την πλατη οπως εκανε παλια και η θεα απο το παραθυρο ηταν απλα ιδανικη.
"Ρε Α. θελω να ξεχασω"
"Κι εγω θελω να γινουν τα πραγματα οπως παλια και να μην εκανα τιποτα απο ολα αυτα."
και πραγματικα ηθελα να ξεχασω ειδικα το σημερινο και ειδικα ολα οσα εκανα ολον αυτον τον καιρο γιατι μπορει να κοροιδευα τους γυρω μου ομως μαχαιρωσα πισωπλατα τον εαυτο μου για ακομα μια φορα. Μου ζητησα επιμονα συγνωμη ομως κατα βαθος ξερω οτι δεν θα με συγχωρεσω ποτε γιατι απλα δεν αξιζε να κατσω να σπαταλησω εστω και λιγη αξιοπρεπια σε αυτο. Παρατησα το ποτηρι που φανταζε πλεον τελειο τασακι και ξαπλωσα εκει να κοιταμε τα συννεφα. θελω να φυγω να εξαφανιστω για λιγο να παω στη παραλια σε εκεινο το σημειο που βλεπες τα παντα και να μεινω εκει.
Μετα το 3ωρο συζητησης με τον Α. κατεληξα πως ευτυχως τη δευτερα φευγω οντως και θελω πραγματικα να σκεφτω.. να σκεφτω τι αξιζει τελικα και τι με κανει πραγματικα κουρελι να γυρισω και να χω παρει τις αποφασεις μου. ναι αυτες τις 5 μερες θα γλιτωσω. ναι. παντως δεν θα πιεσω τον εαυτο μου και αυτο το ξερω καλα και αν δεν σαρεσει.. αντε γαμησου και να κολλησεις ο,τι κυκλοφορει εκει εξω.

and after all you're my wonderwall.

το κεφαλι μου ειναι ετοιμο να εκραγει υστερα απο το τριωρο μαθηματικα και αισθανομαι δυσφορια η οποια εγινε πιο εντονη το τελευταιο τεταρτο κοιταζω με απεχθεια το φαγητο που μου εχουν αφησει διπλα στο ψυγειο και το μυριζω. ακαθοριστου προελευσης και ταυτοτητας. ηθελα υπερβολικα πολυ εναν δυνατο καφε και οχι το νερομπουλι που μου φτιαξανε πριν.. αφιξεις-αναχωρησεις.
ειχα ηρεμισει ειχα ξεχασει τα παντα τα χα θαψει στο μικρο μαυρο κουτι που θαβουμε εμεις οι ονειροπαρμενοι τις μαυρες νυχτες του χειμωνα. με επιασε παλι αυτο το σφιξιμο και η λαχταρα αλλα ταυτοχρονα η απεχθεια η οποια ειτε προερχοταν απο την κουραση και τη ζαλαδα ειτε απο την ανακοινωση. θελω να φυγω και να μην ξερω. να γλιτωσω οχι απο τον εαυτο μου αλλα απο αυτον γιατι ξερω οτι θα ξυπνησει πολλα. πολλα που πρεπει η μαλλον ειναι αναγκη να μεινουν θαμμενα στον υποθαλαμο του εγκεφαλου μου. ευτυχως σε 7 μερες φευγω οντως βαλε και την εβδομαδα που θα παιζουμε κρυφτο θα τα καταφερω θα τη βγαλω "καθαρη". και οσο τα σκεφτομουνα μπηκα στη διαδικασια του αν τυχει πως θα μας φανουμε υστερα απο τοσα; θα υπαρχει καθολου ενταση; θα μιλησουμε και αν ναι να μαι αποτομη ή ο εαυτος μου ή να πω ενα ξερο γεια; και θα στρωνουν τα μαλλια μου; και τοτε ακουσα φωνες στην πορτα πηρα τον καφε μου και εμεινα μπροστα στο πασο να κοιταω την ξυλινη πορτα ποιος χεστηκε. η διαπεραστικη φωνη της αδερφης μου ακουγοταν καθαρα και οσο ξεκλειδωνε ακουσα και αλλη μια φωνη μαζι και πριν προλαβω να αντιδρασω τον ειδα ναι τον ειδα μπροστα μου με το ξανθο του τσουλουφι να πεφτει μεσα στα μεγαλα ματια του και ομολογω πως δεν καταφερα να πω τιποτα τελικα μου κοπηκε απλα η αναπνοη και εχασα τον παλμο μου.
τα επομενα 3 δευτερολεπτα ειχα χαθει στα χερια του και ναι ημουνα ευτυχισμενη. ο,τι και να κανα προφανως ηταν αυθορμητο.
γιατι κατι παιζει με τα ματια σου.

I know, it's asking for your benediction.

καθομαι στο πεζοδρομιο εχω αρχισει να κρυωνω και το μονο ζεστο σημειο του σωματος μου ειναι ειναι τα δαχτυλα μου εκει που βρισκεται το τσιγαρο μου.
δεν συμφωνουμε πια. εκανα προσπαθειες να ανοιξω το στομα μου και να βρουμε μια μεση λυση αλλα φαινεται πως η μονη λυση ειναι να μεινουμε στα τυπικα. ναι ειμαι καλα οχι δεν αισθανομαι καλα. ΒΑΣΙΚΑ-περναω την καλυτερη φαση της ζωης μου-
και αυτο με βοηθαει να ανοιγω το στομα μου και να μιλαω. αυτο το μικρο πραγματακι.
κι ομως οσο και αν προσπαθω να κατσουφιασω και να αρχισω τη γκρινια ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
αισθανομαι τοσες τυψεις και τοσο ενοχη. αλλα δεν μπορω να κανω αλλιως.
υποσχεθηκα να καθαρισω τη σαβουρα απο τη ζωη μου. -τοκανα- οκ τωρα; μπορουμε να προχωρησουμε μπορεις να μην αντιδρας τοσο στενομυαλα; μπορεις απλα να μου πεις ΠΟΥ ειναι το προβλημα -ΟΧΙ-
και καθως καθομουνα και κοιταγα τον κοσμο γυρω ενιωθα τοσο καλα τοσο στα υψη που χαμογελαγα σαν ηλιθια. μου τραβηξες το τσουλουφι και γυρισα αυτοματα προς το μερος σου. εκανε κρυο. και δε ρωτησα τι κανουμε τωρα κι εσυ απαντησες τοσο απλα τοσο σιγουρα: "εσυ παλευεις κι εγω σε βοηθαω; α. και κανουμε και υπομονη. ενας χειμωνας ειναι ετσι;"
ενας χειμωνας ειναι ετσι απλα ενας χειμωνας που σιγουρα θα μεινει σαν αναμνηση. ενας χειμωνας που θα με σημαδεψει οταν πια θα περναω εκεινη τη γεφυρα επιτελους.
κι επειδη δεν θελω να σε αφησω εδω. απλα θα πω πως ο κοσμος γεμισε δονκιχωτιστες κι εγω ανηκω σε εναν απο αυτους. σαν να λεμε πριγκιπισσα αηδιασμενη απο πριγκιπες ψαχνει βατραχο. καπως ετσι καπως πιο ονειροπολα καπως πιο σιγουρα απο οτι πριν καπως πιο αναστατα. αλλα σιγουρα καλυτερα.
και παροτι οι ανθρωποι αρχισαν να στολιζουν τα μπαλκονια τους και η moca praline εκανε την εμφανιση της και ναι μπορει να μαι τυλιγμενη στο κασκολ μου και να ναι αρχες νοεμβρη θελω τοσο πολυ να ρθει το καλοκαιρι και κατα παραξενο τροπο νομιζω οτι μου ρθε μια μυρωδια θαλασσας ενω ημουνα στην πλατεια Συνταγματος στις 11 το βραδυ. θελω να πω πως ναι ακομα και τωρα φαινονται ολα ιδανικα. μαζευτηκα και ο παππους μου ειναι γερος σαν αλογο και μακαρι ολα να συνεχισουν τοσο γαληνια και καλα. το χω αναγκη. εχω αναγκη απο ηρεμια. εχω αναγκη απο τον δον κιχωτη μου και οχι απο απο σαντσους οχι αλλους σαντσους στη ζωη μου. ευχαριστω αλλα αρκετα.
αφηστε με να πιστευω. αφηστε στο δικο μου αυριο.
και επειδη εγινες ενας σαντσος καληνυχτα.


I know, the last in line is always called a bastard
I know, you cut me loose in contradiction
I know, I'm all wrapped up in sweet attrition
I know, you want the sin without the sinner

Ειμαι Τεντιμποισσα με γοπα και γοβα

Προκειμένου να αρχίσω πάλι τους ρομαντισμούς και να αναπολώ τις στιγμές του παρελθόντος που πάντα για κακή μου τύχη είχαν σχέση με ένα ξενύχτι, μια κουβέντα σε ένα παγκάκι κάτι βροχοπτώσεις κλπ α ναι ξέχασα και κάτι πρωινά στα βραχάκια..

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ.. βρέθηκα μπροστά στον καθρέφτη μου -τον.καλύτερο.ψυχαναλυτή- ομολογώ.
και πραγματικά αισθάνθηκα ευάλωτη στον εαυτό μου. Βλέποντας τα κουρασμένα μάτια μου να με κοιτάνε με το βλέμμα ενός παιδιού που μόλις του βούτηξες το παιχνίδι από τα χέρια. Να με ρωτάνε γιατί το κάνω αυτό και πραγματικά να προσπαθώ να κρύψω τις σκέψεις μου λες και πέρναγα από την πιο σκληρή ανάκριση και φυσικά ήμουν ένοχη.

και πολύ απλά.. γιατί έτσι είναι. λείπει ο ρομαντισμός και δεν αισθάνομαι τίποτα γιατί τα αισθήματα είναι το παρελθόν μαζί με μπόλικη κλάψα. Οι σκέψεις και οι ιδέες θα λειτουργούν αποχρεμπτικά.
Μπορεί κάλλιστα κάτι τέτοιο να σπάζει κόκαλα και να σου προκαλεί αιμορραγία τέτοια μάλιστα που να σε αδειάσει από αίμα όπως άλλωστε άδειος άνθρωπος είσαι.
Τι κάθομαι και ξεστομίζω και γιατί τα γράφω εδώ;
Πολύ καζούρα. και όλα έχουν αυτό το παράξενο λουλακί χρώμα. Κάπως έτσι οι εξτριμιστές κατέκτησαν μια ιπποτική θέση στα όνειρα μου και με βοήθησαν να καταλάβω την αξία του πιστεύω και κάνω.
Τελικά τι έγινα.
-ΧΑ-
Έγινα αυτό που οι γονείς μου μια ζωή μου έλεγαν να μην κάνω παρέα.
-ΧΑ-
Τελικά οσάκις να προτίμησα να παραμείνω στο ρομαντισμό εδώ κολλάει και ο σαρκασμός, από την υποτιθέμενη αγαλλίαση λες και θα κέρδιζα τίποτα..
Όσο βέβαια άκουγα το όνομα μου να προφέρεται αργά από το στόμα σου η γλώσσα μου έσταζε αίμα από το σφίξιμο να μην ανοίξω το δικό μου. αντίθετα πάγωσα σταύρωσα τα πόδια μου και σου έτεινα ένα γλυκό ειρωνικό χαμόγελο. Ήξερα πόσο ήθελες να μάθεις. Ήξερα καλά. Γιατί η ευτυχία μου έγινε εκδίκηση άθελα μου.
κι όσο η βάναυση πραγματικότητα μου επιβάλλει κάθε τι που με γυρίζει πίσω εκεί στο παρελθόν μου που μάταια ξεχωρίζω τα πράγματα μέσα στη θολούρα με πρωταγωνίστρια μια τύπισσα σαν αυτή από τα τραγούδια του Manson. Υπάρχει ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ το κάθε τι που με επαναφέρει πίσω στην πραγματικότητα της τώρα ζωής μου δίπλα στον ιδεαλισμό μου αντλώντας πλέον ικανοποίηση όχι απο την επαφή αλλά από το εγώ μου.
Κι αν ρώτησες για κείνες τις μέρες; έμαθα να σέβομαι κάθε πρακτική μου. δεν μετάνιωσα ΠΟΤΕ για τις επιλογες μου και για τα λάθη που έκανα, μετάνιωσα όμως για τα μυαλά που κουβάλαγα και δεν με άφηναν να δω καθαρά.
Τώρα βέβαια τα κοιτάω όλα αυτά και τους κουνάω κοροιδευτικά το μεσσαίο μου δάχτυλο και φωνάζω: ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΜΕ ΑΚΟΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟ; ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΓΑΜΗΜΕΝΟ.
γιατι αφου με μισεις οπως λες χωρις λογο μπορω να σε κανω να αποκτησεις και μαλιστα πολλους.

-ολα στραβα μωρο- ΛΕΣ?

Λογοκοπιες αλητειες και τσιγαρα

ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ. ΘΑΥΜΑΣΙΕΣ ΜΕΡΕΣ

ΝΑΙ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΩΣΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΖΗΛΕΥΕΤΕ ΛΙΓΟ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΜΕ 

Γ-Α-Μ-Α-Τ-Α?

                                                                                                             (οπως το διαβασα σε ενα στατους προχθες.)

-.κι ομως προτιμησες μια μαγισσα λευκη απο τα γεννοφασκια σου μπας και δουνε προκοπη τα γκριζα ματια σου και εγω περιφερομαι εδω και εκει χωρις λιμανι διχως κορωνα στο κεφαλι μου. με αδειο κρεβατι καθε βραδυ να κυλιεμαι στα σκοταδια μου. Δεν βγαζεις μιλια κι ομως μου το πες οτι φοβασαι τα σκοτεινα μερη και τις περιεργες παρεες με χτικια. Κι οπως μου το πες εκεινο το βραδυ σε προτιμω με το τσιγαρο σου μεσα στη βροχη να σκορπας αλλου τα μαγια σου.-

"περιεργες οι ωρες που περνω μαζι σου σαν μουσικη παραξενη στροβιλιζονται στο σκοταδι τα γελια μας.. ομορφα-παραξενα οι μερες κυλανε" Νανσυ καλως ορισες.

--
παρτο κατω αριστερα και στριψε ισως βρεις ετσι τους ομοιους σου θα τους γνωρισεις απο το στυλ δεν χρειαζεται καποιο ιδιαιτερο γνωρισμα αρκει να μην μοιαζουν μεταξυ τους εκει εχεις καταλαβει που πας. δεν εχω να σου πω κατι αλλο μονο καθαρα γαλαζια ματια βλεπω σαν αγγελος μοιαζει η μικρη. κανε μου τη χαρη να την προσεχεις μαλεφ.--

κρατα ψηλα το κεφαλι σου και προχωρα δεν χρωστας σε κανεναν μην τους πληρωνεις δειχνοντας σου το θλιμμενο σου βλεμμα. ο,τι νοιωθεις καντο κτημα σου δεν νομιζω πως υπαρχει λογος να ανακοινωνεις τις προθεσεις και τα συναισθηματα σου. ναι ναι οπως το πες τα καναμε ολα μπουρδελο αλλα δεν εχει πλακα; φτασαμε στο σημειο οταν βαζουμε γραμμη στα πραγματα να γελαμε σαν χαζα και να πεταμε στον 7ο ουρανο. για βαλε να ηταν ολα σε πληρη ευθυγραμμιση.. με τι θα ξεσαλωνες τι θα σκεφτοσουνα πριν κοιμηθεις τι θα σε απασχολουσε το πρωι ποσο θα γλενταγες ενα ηλιοβασιλεμα στα βραχακια με μια κουπα μοκα και μια ψωροσυζητηση κρυμμενη σε μια ταξη πισω απο μια στοιβα βιβλια 

"Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΣΑΣ ΕΦΑΓΕ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ!"
ε?
βρες κουτα κι ενα ζευγαρι Ray ban μυωπιας και ερχομαι να ζητιανεψουμε κανα σκισμενο τζιν και κανα ψιλο γιατι πρεπει να αγορασω το Iphone 156 αλλιως δεν θα ειμαι αποδεκτος στον κυκλο μου.
ααα! πιασε μου κι εκεινο το καινουργιο που βγαζει μουχλιασμενες φωτοφραφιες γιατι θελω να μας βγαλω φωτο την ωρα που αλητευουμε αγρια και παταμε στο γρασιδι ενω η πινακιδα λεει οτι απαγορευεται.. ΟΥΑΟΥ.
μηπως πρεπει να πιασω γκομενο και αυτον τον ψιλοκουνηστο επειδη φοραει λακοστ μπλουζα και μπερμπερι παπουτσι γιατι τα ρεμαλια δεν μου πανε εχω πολυ μπριγιαντινη στο μαλλι και θα γυαλιζω υπερβολικα διπλα τους.
ΨΟΦΑ πηγες δυο ωρες σε ενα μαγαζι και εγινες ξαφνικα ανθρωπος παπαρο.

σεχτες. νουμερα. καπνος. αστεια. κλαματα.
το πεζοδρομιο θελει επιτελους φαντασια. ολο τα ιδια και τα ιδια βλεπω να κινουνται γυρω γυρω.. ρε συ εχετε αρχισει να μου θυμιζετε αποικια με μερμηγκια. αγαπητε βλακα-πεφτουλα-ασχημη ψωναρα κατσε στην ακρη περναει το μιασμα και δεν θες να σε μολυνει η στειρα πειθω της ζωης προσπαθησε να κατσεις στο σουλουπι που σου πασαρανε και μην βαζεις καθολου χρωμα. ναι πιστεψα σε κατι περα απο το γκριζο πιστεψα στη βροχη -τι.προτοτυπο.θεε.μου-

και μετα μου υποσχεθηκαν κορδελες και φυστικια. τις κορδελες μου τις εδωσαν ολες ειναι μαυρες γαμωτι. τα φυστικια ακομα τα περιμενω. ημαρτον ποσα να αντεξει ενας ανθρωπος ετων 18 θυληκου γενους που δινει... τς τς τς..
μπα λες να μου τα φερουν αμα περασω.. Ω.. παω να διαβασω!

in the cold light of morning.

Μy pure morning



Inferno.
Καμια συνειδηση.
αναρωτιεμαι τι σκεφτοντουσαν οταν τραγουδουσαν το people are strange. Τι ειχαν στο μυαλο τους... Τι σκεφτονταν.. και οπως ειχε το ελαφρυ φως της νυχτας που ξημερωνε τα ματια μου κολλησαν στο κοκκινο φαναρι που φανταζε υπερβολικα φανταχτερο. Σιγουρα θα σκεφτονταν καποιον σαν τον τυπο διπλα μου. Παρα την προσηλωση του στο δρομο το μυαλο του ηταν αλλου και το μαρτυρουσε το σκοτεινιασμενο μπλε γκρι βλεμμα του και το ωχρο προσωπο του. Το ραδιοφωνο σιγοπαιζε κατι απο placebo και νυσταζα υπερβολικα. Κοντευα να κοιμηθω οταν προσεξα τις πρωτες ψιχαλες στο τζαμι..
ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ αναφωνησα ενθουσιασμενη και ο αλλος πεταχτηκε λες και ξυπνησε κανα ζομπι απο το λυθαργο διπλα του. με κοιταξε και χαμογελασε. ανοιξα το τζαμι και μυρισε βροχη..
σταματησε το αμαξι και πεταχτηκα εξω ενθουσιασμενη σαν 3χρονο παιδακι που του φεραν το δωρο των χριστουγεννων. ναι βρεχει. οι παγωμενες σταγονες κυλουσαν στο προσωπο μου και τα ρουχα μου αρχισαν να μουσκευουν μεχρι που πεταξα την μπλουζα μου και αρχισα να χορευω σαν χαζη. παει η νυστα και η ζαλαδα απο την αυπνια τωρα επικρατουσε μονο ενθουσιασμος. υστερα απο ενα καλοκαιρι μεσα στην καψα το σκηνικο ηταν παντελως ειδυλλιακο κι εγω απλα η τρελη να κανω σαν απροσπαρμοστο ετσι ηταν. ο αλλος επισης μουσκεμα με κοιταγε και επνιγε τα γελια του. Μπηκαμε μεσα στο σπιτι με τα νερα να τρεχουν παντου και να μας εχει πιασει νευρικο γελιο.
μετα σταματησαμε και ξαπλωσαμε λαχανιαμενοι πανω στο κρεβατι μουσκευοντας καθε εκατοστο του. ειχα παγωσει περιεργα ευχαριστα.
"εισαι τοσο παραξενος.." γελασε πνιχτα και αναδευτηκε στη θεση του κοιτωντας με στα ματια "εσυ με κανεις παραξενο".. ειχε δικιο δεν μπορουσα να πω κατι διαφορετικο εγω ημουν η απροσαρμοστη μια ζωη και ξαφνικα κατηγορουσα εκεινον επειδη ηταν παραξενος. "πιστευω πως αντλουμε ηδονη απο τον ατομικισμο μας.. αν δεν μας αρεσε ολη αυτη η κατασταση θα χαμε κανει κατι να την αλλαξουμε αλλα προφανως μας αρεσει για να μενουμε απαθεις και να καταπινουμε οτιδηποτε μας πασαρουν. αλλιως ειμαι σιγουρος πως δεν θα μασταν ετσι.. σιγουρα δεν θα χαμε μεινει τοσο καιρο ετσι" με λοξοκοιταξε.
ναι αυτο ειναι παραξενια.
μας περιμενει ενα ασφυκτικα γεματο αυριο το οποιο ενδεχεται να υποδεχτω με πνευμονια.
Μεσα στη σιωπη ακουω το σφυγμο μου να χει βαρεσει κοκκινο.. :ΑΥΡΙΟ: τρομαχτικο ομολογω.
εχουμε αγωνα με αιμα.. Δεν μου ηταν δυνατο να σκεφτω το αυριο αυτη τη στιγμη, οχι απο θεμα αβεβαιοτητας αλλα μπρος στον αθλο που εχω να δωσω για να εξασφαλισω την πολυποθητη θεση μου στον ηλιο.
I will battle for the sun and I will not stop until I'm done 

"απροσαρμοστη".. γελαω και παλι μεχρι να πνιγω απο το λαχανιασμα. ετσι ειμαι απροσαρμοστη που χω μπλεξει με αλλους απροσαρμοστους για να φτιαξουμε αποικια εμεις και τα βακτηρια. και τωρα ακουστηκα σαν γιατρος.
#ονειρα..

--τον κοιταω και νοιωθω ενα τσιμπημα ζηλειας για αυτον.. ναι ζηλευω. ναι ζηλευω απιστευτα.. ο λογος απλος..
ο εγωισμος μου που δεν μας αφηνει παρα να μιλαμε βραδια αξημερωτα στο τελος του καλοκαιριου με αποτελεσμα να μαστε τοσο μακρια αλλα ταυτοχρονα τοσο κοντα.
ισως φταιει και το γεγονος οτι δεν θελω να ρωτησω πως παει εκει εξω 300 km μακρια. Αν ζει καλη ζωη και αν βλεπει τα ονειρα του να πραγματοποιουνται. καταφερε να ξεφυγει απο ολους και απο ολα και να ξεκινησει απο την αρχη. Μακρια και εγω μενω εδω να παλεψω αλλα δεν πειραζει θα τα δωσω ολα και οτι κατσει--

τα ρουχα μου κολλανε πανω μου. Δεν νοιωθω μοναξια.. ολα εχουν τη σειρα τους και νοιωθω μουδιασμενο το προσωπο μου απο το ηλιθιο χαμογελο που χει ζωγραφιστει εκει. σκυβει και μου βγαζει ενα τσουλουφι που χει κολλησει στο μαγουλο μου. με κοιταει και αισθανομαι το καψιμο.
οσο και να παρακαλουσα γονυπετης τον εαυτο μου να πεταξει την ιδεα αυτη το υποσεινηδητο μου με εσπρωχνε ολο και περισσοτερο. και το ονομα σου ολο κλωθογυριζε στο στομα μου..
"με δυο πραγματα εχω καταφερει να μεθυσω.." μουρμουρισε.. "το ενα ειναι η τεκιλα και το αλλο εσυ.. εσυ εισαι πολυ πιο δυνατη και καις πιο πολυ τα σωθικα μου"
αναδευτηκα και πεταχτηκα ορθια προσπαθωντας να πατησω στα μουδιασμενα απο το κρυο ποδια μου.
"Για δες.. πρεπει να φυγω" πρεπει απλα να φυγω. να βρω τροπο να φυγω
"Ε;"
"Ναι, ναι ξερω πως δεν ειναι του χαρακτηρα μου να λεω αντιο με το πρωτο καλημερα αλλα... δεν μου παει να μεινω εδω... το καδρο διπλα στο κρεβατι ειναι στραβο!" μαζεψα την τσαντα, την μπλουζα μου και τον εγωισμο μου και εφυγα. κλεινοντας την πορτα τον ακουσα να λεει γελωντας "εχεις γινει ιδια με τη Malef μικρη! πολυ χαιρομαι".
εκλεισα την πορτα και συνεχισα να περπαταω στη βροχη με το ηλιθιο χαμογελο ακομα στη φατσα μου.. (του ελειψα.. ναι... του ελειψα..)

---------------------------------


In the cold light of morning while everyone’s yawning

You’re high
In the cold light of morning
You’re drunk sick from whoring and lie
Staring back from the mirror's
A face that you don’t recognise
It’s a loser, a sinner, a cock in a dildo’s disguise
In the cold light
TOMORROW


In the cold light of morning while everyone is yawning,
you’re high.. in the cold light of morning the party gets boring,
you're high.. As your skin starts a scratchin', wave yesterdays actions goodbye




>Forget past indiscretions
And stolen possessions
You’re high<
 in the cold light of morning.

Ακριτομυθιες.

προχωραμε.

μαθαινουμε καινουρια πραγματα.

τοσο γλυκια γευση εχει τελικα η εκδικηση. γυρνας το μαχαιρι και σπινθιριζουν τα ματια σου.

αν ρωτησε ποτε καποιος πως νοιωθω ειναι πραγματικα μυθος.

ναι νοιωθω γεματη καποιες φορες αποπνικτηκα.

ναι εχω αυτα που ηθελα, τις παρεες που ηθελα και τα σιναφι. το θρονο μου πισω.. ματωσα βεβαια αλλα τον πηρα. κι οσο αφορουσε τους σκαρτους τους κλωτσησα ευγενικα.. ακομα πιστευουν οτι ειμαι εκει γι αυτους. εγω κανω τα κουμαντα μου ομως. οπως ξερω εγω καλα.

τελικα η φαση ειχε ως εξης: φτιαξαμε εναν κυκλο και τον κλεισαμε και εκει χωθηκαμε χωρις "εξωτερικους" παραγοντες. ολοι μας δουλευαν και μας κατηγορουσαν για τα μυαλα μας και τις ιδεες μας και τελικα ολοι καναν τα παντα για να χωθουν στον "κυκλο" να παρουν λιγο αιγλη και να νοιωσουν κομματι μας. να νοιωσουν οτι κατι κανουν με τις βρωμερες ζωες τους. τελικα αρχισαμε να μαζευουμε τον καθε προβληματικο για να τον κανουμε να νοιωσει λιγο "σαν το σπιτι του" μεχρι που γιναμε ο ερυθρος σταυρος και φριξαμε με τον καθε κακομοιρη. μετα πηραν ποδι και αυτοι και ο κυκλος εμεινε ανεπαφος στενος κλειστος.

αν ρωτησεις γιατι; θα σου πω οτι εχω αγχωθει γιατι κοντευει.

αν με ρωτησεις τι κανω; θα σου πω πως πνιγομαι μεν αλλα.. τα χω ολα..

σπαστικα ολα. εχω συνεχεια το αισθημα της ελλειψης γιατι ακριβως τα χω ολα.

και μετα την κατακτηση του θρονου:

την απερριψα: ναι μεν αναστεναξα γιατι παω πισω αλλα δε..:

αμα αρχιζα να αξιολογω την κατασταση.. σιγουρα οσα θα χαν τυπωθει σε γραπτα θα μου χαν εξασφαλισει μια θεση ειτε στη φυλακη ειτε σε ψυχιατρειο ισοβια. δεν μου ταιριζει ολη αυτη η πληθωρα μεγαλων πνευματωδων υπαρξεων με αλτρουιστικοτατες αποψεις και ψαγμενες αποριες που θα με εστηναν στον τοιχο με το πρωτο παραστρατημα. ΚΟΜΠΛΕΞ μονο αυτο σας χαρακτηριζει.

και επειδη βαριεμαι..

καληνυχτα.

"τωρα ησυχασες;"

"ΟΧΙ ΡΕ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΩ".

NIGHTLIFE.

Η μουσικη ηταν τερμα δυνατα με το ζορι διεκρινα τους αλλους γυρω μου απο τα φωτα που με στραβωναν καθε 2 δευτερολεπτα και μετα σκοτεινιαζε το συμπαν. ολοι γυρω μου χτυπιοντουσαν σαν να μην υπηρχε αυριο.

κι εγω ημουνα ακριβως το ιδιο πριν 5 λεπτα μεχρι που η malef ειχε τη φαινη ιδεα να βγουμε εξω λεει για να παρει αερα..

"ρε συ παμε εξω να παρουμε αερα;"

"δεν σ ακουωωωω"

"παμε εξω ΛΕΩ;"

"εεεεε;"

μεχρι που αρχισε να με τραβαει απο το χερι για να βγουμε εξω. ουτε ξερω ποιον εσπρωχνα ουτε ξερω ποιον παταγα το μονο σιγουρο ειναι οτι καπου με κατευθυνε. τελικα βγηκαμε εξω. η διαδρομη μεσα-εξω που λογικα εγινε σε ενα δεκαλεπτο μου φανηκε ενα γεματο διωρο.

"επιτελους οξυγονο!"

"ναι επιτελους.. πωωω και με πεθαινουν τα ποδια μου.. και θεε τι ζεστη ειναι αυτη;"

"ολο γκρινια γκρινια! κοιτα σου βρηκα και παγκακι αντε να μην λες!"

δεν ηθελα να κατσω απο την υπερενταση αλλα τα ποδια μου διαμαρτυρονταν εντονα οποτε την ακολουθησα χωρις να φερω αντιρρηση. ενας ανθρωπος περασε και μετα νεκρα. λογικο. ποιος φυσιολογικος-ανθρωπος-κυκλοφοραει-ξημερωματα-;

"ακουω." ναι η φωνη μου με το ζορι εβγαινε οσο κι αν προσπαθουσα και τα ματια μου ειχαν σχεδον δακρυσει απο το μακιγιαζ.

"τιποτα ουσιαστικο απλα ηθελα να βγω εξω"

αυτη ηταν η Malef..

---

Σε έναν ιδανικο κοσμο η malef όπως την φωναζε το αγορι της θα ταν μια γλυκια κοπελα που μεγαλωσε λιγο αποτομα (μην χασουμε και τελειως την επαφη με την πραγματικοτητα) θα μιλαγε με ομορφο τροπο και θα τον προσεχε συνεχεια.

στην πραγματικοτητα όμως κάθε άλλο παρα το κλασικο γυναικειο θυμα είναι. Ετσι με ένα υφακι λολιτας και με μια αυστηροτητα βαφεται σαν πορνη όταν καθεται σπιτι και φοραει τις γοβες της. Βριζει και φωναζει όταν εκνευριζεται μοιαζει πιο πολύ με το «αγορι της» όπως αποκαλει ο ιδιος τον εαυτο του. Είναι αυστηρη με τον εαυτο της και τελειομανης πραγμα που είναι σιγουρα ελλατωματικο. Μιλαει μονη της καμια φορα και κανει περα τον αλλον επειδη απλα βαρεθηκε. Οκ…

ναι καπως ετσι κυλαει η ζωη της με τον κάθε τυχαιο γυρω της να λεει τα δικα του εκεινη απλα ζει περιφερεται και προχωραει σαν να μην συμβαινει τιποτα. Πιο πολύ την ενοχλησε όταν ξυπνησε ζαλισμενη ένα πρωι από ένα παρτι παρα όταν ο ετσι την παρατησε μεσα στο δρομο στο κατω κατω αυτος εγινε ρεζιλι που φωναζε σαν αδερφη αυτή απλα εφυγε με ένα χασμουρητο.

----

"ρε σοβαρα τωρα.. πως;"

την κοιταγα ζαλισμενη και παραξενεμενη.. πως καταληγαμε παλι να με κραζει δεν καταλαβαινα αλλα εκεινη την ωρα βαριομουν ακομα και να της φερω αντιρρηση για οτιδηποτε. προφανως ηθελε να αρχισει την λογοδιαρροια και να μου τονισει πως οι δυναμικες γυναικες παιρνουν αποφασεις στο τσακ μπαμ και δεν διυλιζουν τον κωνωπα κλπ κλπ. αντιθετα με κοιταζε με το ενα φρυδι σηκωμενο περιμενοντας να της δωσω απαντηση. αφου πηρα αποφαση οτι μεχρι εκει ηταν για σημερα τερμα η διασκεδαση της ειπα να αρχισει τον δεκαλογο χωρις να κρυψω τον εκνευρισμο μου. δαγκωσε τα χειλια της και χαμογελασε..

"ναι μας το παιζει γκομενος με στυλ εκλεπτισμενο; πες στον εναλλακτικο-διαφορετικο-αντικομφορμιστη βρωμιαρη φιλο σου πως αν ηθελε οντως να ξεχωρισει δεν θα ταν ενας απλος μαλακας οπως το 95% του πληθυσμου και μαλιστα δεν θα ταν και ο αρχηγος τους αλλα θα χε εναν ξεχωριστο καλο για τα δεδομενα σημερα χαρακτηρα. ΒΡΕ ΟΥΣΤ"

ναι το σχολιακι της παραδοξως το περιμενα και μ εκανε να γελασω γιατι ειχε τοσο δικιο.. συν του οτι απεχθανοταν τους δηθεν και τους αντιλαμβανοταν στο διλεπτο.

----

Τρεις μερες μαζι της και νομιζω πως εχω αρχισει να την καταλαβαινω.. ηταν παρα πολύ ευαλωτη καποτε όπως μου περιεγραψε αλλα στην πορεια εγινε η πραγματικα αναισθητη γυναικα που δεν θελει να ζει τα ιδια και τα ιδια στην ιδια ενταση και με τους ιδιους ανθρωπους. Ναι της εφερναν δυσφορια τα καταθληπτικα τυπακια. "αν εχεις προβληματα αλυτα στο κεφαλι σου δεν χρειαζεται να τα φορτωσεις σε αλλους για να αισθανθεις καλυτερα.. κι αν θες να αισθανθεις καλυτερα βλεποντας τους αλλους να πονανε καλυτερα τραβα αυτοκτονα μπας και καλυτερεψει λιγο η ηδη σαπια κοινωνια μας" και όπως τα λεγε αυτά αναρωτιομουν αν τα πιστευε αλλα όπως φαινοταν από το στυλ που μιλαγε ουτε ψαγμενη το παιζε ουτε διαφορετικη "κι εγω μια από τα ιδια ειμαι εκει εξω.. τι; Επειδη φοραω κοκκινο κραγιον εγινα ξαφνικα Η ΓΚΟΜΕΝΑ; Ή επειδη σιχαινομαι τους ανθρωπους με κανει καλυτερo ανθρωπο εμενα;"

-----

και καπως ετσι πεταξα τα χαρτομαντηλα απο το κομοδινο μου κι εγινα κι εγω μια απο τα ιδια -αναισθητη- αυτο χρειαζεσαι. σιγουρια και αναισθησια και να προχωρας με κλειστα τα αυτια γιατι αμα κατσεις και ακουσεις τι σου λενε οι αλλοι τρελαινεσαι στο δεκαλεπτο. και ημουνα σιγουρη πως αυτο το πε για να με κανει να αισθανθω καλυτερα ομως απο το βλεμμα που της εριξα καταλαβε οτι τζαμπα μιλαγε καθως το πραγμα ειχε αλλαξει μ εμενα. πλεον ειχα γινει και εγω μια "malef". με κοιταξε με περηφανια. "τελικα ξεπερασες τις προσδοκιες μου"

"ενας διακοπτης ηταν δεν ηθελε πολλα πολλα.. τωρα παμε να συνεχισουμε;"

"μπα μας περασαν τα ποδια μας;"

"ρε συ δεν ειναι κατι προσωπικο ετσι;"

"ποιο οτι δεν συμπαθεις κανενα;"

"ναι.. εε οχι κανεναν.."

"ναι, ξερω.. οχι δεν ειναι απλα ετσι εισαι"

"ρε η δικια μου ιθακη μαλλον σου μοιαζει τελικα.."

"την ιθακη σου τη βρηκες μεσα σου εγω απλως σε εσπρωξα να κανεις το βημα που δεν εκανες. οσο γι αυτο εκει περα -εδειξε τα πλευρα μου στο σημειο οπου πριν τρεις μερες τυπωθηκε το μελανι- δεν θα το μετανιωσεις;"

"ειμαι βροχη και δεν ειμαι κανενος. το ξερω. το πιστευω.."

"καλως. χαιρομαι που πιασαμε τη φιλοσοφια αλλα παμε μεσα!"

και καταφερα να σηκωθω..

"ρε Malef; ξερεις τι οψη εχεις;"

"εξαρταται απο το ποιος με κοιταζει."

#S.H.E

a symptom of the heatwave.

εχω πολυ καιρο να γραψω γιατι ειναι απλα καλοκαιρι και ειμαι στη φαση που βολοδερνω παντου με το μαγιο και τα μαλλια μου κοτσο.. μολις γυρισα απο τη θαλασσα και μυριζω αντηλιακο ανακατεμμενο με αλμυρα.. οι βλεφαριδες μου κολλανε απο το αλατι και οι πληγες στα ποδια μου απο τα κουνουπια τσουζουν περιεργα ευχαριστα. γραφω σε ξενο λαπτοπ και παροτι ζεσταινομαι και διψαω το αερακι απο το παραθυρο με χτυπαει τοσο ευχαριστα στο προσωπο..
ο ετσι προσπαθησε για ακομα μια φορα να μου χαλασει τη μερα να με κανει να ασχοληθω μαζι του να τον σκεφτομαι να τον περιεργαζομαι αντιθετως ομως με απωθει αυτο.. αντιθετως σημερα ειναι τοσο ομορφα ζεστα και γλυκα εξω τοσο πικραναλατα ρομαντικα που νομιζω πως μεσα μου ολα εχουν μπει στη θεση τους. ναι κοιταω πλεον περα στον οριζοντα σταματησα να κοιταω μεσα στο πεδιο των ανθρωπων πρωτη φορα συνειδητοποιησα πως οντως μεγαλωνει η ψυχη σου ανοιγει ο νους σου και βλεπεις μακρυτερα πρωτη φορα στη ζωη μου καταλαβα γιατι ειναι τοσο ομορφο το καλοκαιρι πρωτη φορα δεν μ ενοχλουν τα τζι τζι τζι γιατι η μουρμουρα της γειτονισσας ειναι πολυ χειροτερη το χειμωνα και η μυρωδια απο νυχτολουλουδα μπορει να με ανακατευει γιατι με κανει να θυμαμαι αλλα ειναι πολυ καλυτερη απο την βαρια μυρωδια της κανελας και του μηλου και του τζακιου.. τωρα τα λεω ολα αυτα και νομιζω πως κρυωνω.. νομιζω πως ειμαι πολυ πιο μακρια απο ο,τι με εκανε να ποναω.. νομιζω πως εχω διωξει τους δαιμονες μου και περπαταω ισια.. οχι δεν ηταν εφηβικο σοκ ηταν απλα μια "συμφωνια" με το σκοταδι που λυνεις οταν καθαρισεις το μεσα σου.. ναι ειναι ομορφα εξω κι ας εχει σαραντα βαθμους εμενα το ιδιο με καιει οταν εισαι εδω..

if you could see into my soul

η ανατριχιλα και το ριγος απο το ανθρωπινο συναισθημα απο την ανθρωπινη επαφη.

ναι η μοναξια σταθηκε ενα καλο μερος να κρυφτω το χρειαζομουν εξαλλου. χρειαζομουν λιγες μερες εγω και ο εαυτος μου για να διαπιστωσουμε πως ο φοβος ειναι ο χειροτερος συμβουλος γιατι σε ωθει να κανεις πραγματα που ποτε δεν θα κανες κανονικα, πραγματικα που μοιαζουν νορμαλ αλλα στην πραγματικοτητα ειναι τρομακτικα.

η λογικη εφτανε και περισσευε και μαλιστα ενιωσα παμπολες φορες πως ξεπερασα τα ορια του εαυτου μου πως δουλευα πλεον σαν χαλασμενο ρολοι αλλα γινοντουσαν γυρω μου κι εγω απλως ακολουθουσα με τους δικους μου ρυθμους και οχι γιατι ειχα αναγκη να ξεχωρισω αλλα επειδη δεν μπορουσα να κανω αλλιως.

ολα εκεινα τα ατελειωτα παρτυ και ολες εκεινες οι ψυχρες νυχτες που μοιαζαν περισσοτερο με ξεθωριασμενες φωτογραφιες εχουν τυπωθει στο μυαλο μου σαν ενα μακρινο παρελθον που δεν θελω να θυμαμαι.

εκεινη η μυρωδια του καπνου που σε ζαλιζε μου μοιαζει τοσο ξενη τοσο απομακρη.

ναι ειχαν αγριεψει τα πραγματα επαφες, συναισθηματα, σχεσεις ολα ειχαν γινει ενας αχταρμας απο σταχτες και εγω απο κατω φυλακισμενη σαν κουνελι που πλημμυρισε το λαγουμι του να μην ξερω απο που να φυγω που να το σκασω ποιον να ακουσω και ποιον οχι μεχρι που εγινε το μεγαλο "μπραφ" και καταλαβα πως ο σαχλαμπουχλας ειχε αλλους σκοπους και η δικια σου ειχε αρκετα συμφεροντα και ο αλλος ανησυχουσε υπερβολικα για σενα στα 17 σου και η φωνη μεσα σου ουρλιαζε πως πας κατα διαολου.

ναι πρεπει να γινεις ενα πατωμα καποια στιγμη να νιωσεις το κρυο πλακακι στο προσωπο σου για να καταλαβεις που βρισκεσαι.

ναι δεν ειναι ολα τοσο "απλα" τελικα. γινεσαι συνοδος του εαυτου σου στο ταξιδι της ζωης σου και αν δεν ξερεις να τον καθοδηγεις σωστα αλλου πατας κι αλλου βρισκεσαι και δεν μιλαω ουτε για τις σαπιες παρεες και τις καφριλες.

μιλαω για εκεινο τον ανεκδιηγητο ποθο μιλαω για εκεινες τις κρυες νυχτες που παρεμειναν κρυες και το καλοκαιρι, μιλαω για το μυαλο μου που εχει γινει ενας κιμας.. ενας κιμας απο συναισθηματα τοσο περιπλοκα και τοσο σκοτεινα που το μεσα μου εμοιαζε με μια δυσοσμη χωματερη. οχι δεν σκοπευω να το ριξω σε αλκοολ και στις μαλακιες ουτε να παραδωσω τα οπλα και να γινω αλλη μια καταθλιπτικη σκια, απλα ειναι σημαντικο να κατορθωσω εκτος απο το εξω μου να οργανωσω και το μεσα μου.

η φαση που λενε περναει αλλα ο εαυτος σου δεν περναει.. αυτος ειναι ο χειροτερος εχθρος μου πια. αυτη η σκια που με τρωει ναι με τρωει και δεν με αφηνει να αναπνευσω το τερατακι που με κατασπαραζει μερα με τη μερα με κανει να φοβαμαι και να λαχταραω λιγη επαφη.. ναι να καταλαγιασει λιγο ο πονος και να μαζευτει το κενο στο στηθος να παρω και να συγκεντρωσω το κεφαλι μου και να βγω παλι εξω. αφου δεν εγινε τιποτα. μονο μια νυχτα περασε σε βρωμικο κρεβατι αλλα περασε. μυριζει χωμα και καλοκαιρινη δροσια. μυριζει κατι απο φοβο και ξημερωμα. μυριζει αλκοολ μυριζει σταχτη.

μυριζει ανθρωπινα.

The neverending why.

σαν συριγμος να ακουστηκε εκει που στεκομουν διπλα στο τραινο στο σταθμο και παρατηρησα εκεινο το κενο υφος που τοσο με μπερδευε.

ενα βημα μπροστα και ειμαι διπλα του. ενα βημα πισω και φευγω μακρια του. κανενα βημα μενω εκει.

κανενα βημα δεν εγινε και εκεινος με κοιταξε σαν να μου ελεγε αποφασισε, ομως η μοναδικη μου απαντηση ειναι να κατεβασω το κεφαλι και να κοιταξω τα παπουτσια μου και να αποφασισω πως εκανε παρα πολυ ζεστη κι ας ηταν βραδυ και ας ειχε υγρασια και τα ποδια μου ποναγανε υπερβολικα μετα απο τοσο περπατημα για να κανω την παραμικρη κινηση. το μονο που ζηταγα εκεινη την ωρα ηταν ενα κρεβατι και οχι ενα οποιοδηποτε το δικο μου..

"η ελλειψη της ουσιας σε κανει ευαλωτη σε καταστασεις που αλλιως δεν θα ανεχοσουνα"

ναι και ομως σημερα το ακουσα και συμφωνησα γιατι οντως ειναι πολλες φορες που ανεχομαστε τις καφριλες του αλλου ή τις προσβολες του απο καθαρη κατανοηση ή απο απλη γαιδουρινη υπομονη.. ετσι το μουδιασμα του εγκεφαλου στο οποιο συνεβαλε και η υπερεκθεση στον ηλιο ηταν μια καλη δικαιολογια για να κανω τη δυσκολη σε κατι που ηξερα προ πολλου πως θα λεγα οχι.. οχι γιατι εχω μαθει να ειμαι φτερο στον ανεμο και δεν ειχα σκοπο να κανω κανεναν να με δεσει.. οχι επειδη δεν ειχα ορεξη να ακουω τον καθε κακομοιρη να λεει το δικο του για κατι που δεν τον αφορα στο κατω κατω.. οχι γιατι πολυ απλα οχι..

και οσα βραδια κι αν αποφασιζα να μεινω αυπνη για να σκεφτω το ποτε και πως κατεληγα να τραγουδαω το neverending why και να πινω μοκα τα μεσανυχτα μεχρι να νυσταξω και να ξεραθω στον καναπε. τοσο με απασχολουσε. τοσο που ενα τεταρτο σκεψης με εκανε να βαρεθω. τοσο που ακομα και στο τεταρτο που προσπαθουσα να οργανωθω με επιανε χασμουρητο και απο την ατελειωτη μοκα περναγα στον "αιωνιο υπνο" δεν με απασχολουσε τα αφησα στην τυχη του ως συνηθως.

δεν ειχα ετσι κι αλλιως καμια απαιτηση (ιδιαιτερη) μονο σεβασμο στον προσωπικο μου χωρο και στην προσωπικοτητα μου την οποια βεβαια δεν ειχα γιατι ο αλλος σκεφτηκε πως ειναι μεγαλη μαγκια να ασχολειται μονο με τα "δικα του" λες και ο αλλος δεν ζει δεν εχει τα "δικα του" στο κατω κατω. γι αυτο και το μπαλκονι μου επαψε να ναι χωρος σκεψης και συλογισμου γιατι απλα βαρεθηκα οπως κανω παντα γιατι απλα οταν με ρωτησες αν ξερω τι θελω και απαντησα μεσα στον ενθουσιασμο εμενα εσυ ακουσες εσενα.

ας δουμε λοιπον περα απο το δαχτυλο μας γιατι οταν εγω σου εδειχνα το φεγγαρι εσυ ο μαλακας κοιταγες το δαχτυλο μου..

δεν νομιζω πως σηκωνει αλλο ψαξιμο το θεμα γιατι ποτε μου δεν βρηκα ουτε χρονο ουτε ορεξη να ασχοληθω.. γιατι οσες μερες κι αν ξενυχτησα το κανα γιατι ειχα περασει τοσο υπεροχα βραδια που απο την υπερενταση δεν κοιμομουνα και καθομουνα στον καναπε και γελαγα.. εκει λοιπον ειναι η διαφορα μας εγω για σενα ημουνα και θα μαι εσυ για μενα ισως να σουνα κατι καποτε εστω και ασημαντο τωρα ομως δεν εισαι. εισαι ενας απο τους πολλους. και ας αφησω εσενα να ρωτας γιατι.

I smoke a dozen cancer sticks

το γεγονος οτι προσπαθω απεγνωσμενα να γραψω με εχει μπλοκαρει. νυχτα -οπως παντα αλλωστε- καθομαι στη γωνια μου με το λαπτοπ αγκαλια. σβηνω-γραφω εδω και κανα μισαωρο προσπαθω να μαζεψω τις λεξεις που γυρνανε στο μυαλο μου και να τις κανω κειμενο.

το στομα μου εχει στεγνωσει αλλα βαριεμαι να σηκωθω να παω να ψαξω για κανα κουτακι καφε.

τετοια ωρα θα πρεπε να κοιμαμαι οπως ολα τα φυσιολογικα παιδια εκει εξω ομως το κρεβατι μου μοιαζει αρκετα απομακρο αυτη τη στιγμη και το μυαλο μου δεν λεει να σταματησει να γυριζει. ειναι καλοκαιρι και κανει ψυχρα ο καιρος θυμιζει φθινοπωρο και εχω τυλιχτει με μια παλια ζακετα ενα ονομα και μια στιγμη που μπορει ακομα να με ταλανιζει.

ακομα κι αν εχουν περασει 9 μηνες οσο κανει ενας οργανισμος για να δημιουργηθει και να γεννηθει -ενα ανθρωποειδες- τοσος καιρος εχει περασει απο την τελευταια στιγμη που βρεθηκαμε στον ιδιο χωρο και ανταλλαξαμε κουβεντα. τοσος καιρος και κατι τετοιες ωρες που ειμαι μονη μου και το παιζω η Miss καταθλιψη το μυαλο μου παγωνει μπαινει στο sleep και παιζει σαν παλιο φιλμ οτι εχει γινει οτι εχει περασει σαν χρονομηχανη μονο που ειναι σαν μασημενη κασετα επαναλαμβανει συνεχως τα τελευταια λογια σαν προσευχη. ισως αν εγερνα το κεφαλι μου εκεινη την ωρα να με επαιρνε ο υπνος αλλα ελα που τα ματια μου δεν εκλειναν. το γεγονος οτι μια εικονα σε ανατριχιαζει πιο πολυ κι απο τη μονιαξια μεσα στο σκοταδι περασμενα μεσανυχτα. μεσα μου εκαιγα πιο πολυ κι απο το κερι που σιγοκαιγε στη γωνια. ισως να χρειαζομαι τελικα λιγο αερα. οι "στοχοι" μου τα "ιδανικα" μου με εχουν απορροφησει τοσο που χω ξεχασει πως ειναι ο αερας τετοια ωρα το βραδυ. σηκωθηκα και πηγα στο παραθυρο ναι και ομως ειχε ξαστερια. σαν αποσπασμα απο το μικρο πριγκιπα μου φανηκε να καθομαι και να κοιταω τον ουρανο με απαθεια σαν χαζη και να ονειρευομαι τη δηθεν στιγμη που μονη μου εκαψα και την εκανα σταχτες. το γιατι κραταω αυτες τις σταχτες δεν ξερω. ισως επειδη εχει πια παρει μια ονειρικη διασταση να το χω κρατησει μεσα μου για να παιδευομαι τις κρυες νυχτες σαν αυτην. πολλοι λενε πως η μοναξια τους ποναει. εμενα με βοηθαει οταν υπαρχει ενα χαρτι και ενα μολυβι βοηθαει γιατι τοτε το ονειρο αποκτα υλη ζωντανευει και κινειται μπροστα μου και τοτε εντρομη το τσαλακωνω και το πεταω στον τοιχο.

τελευταια ειναι ολα τοσο υπεροχα τελεια οπως ειχα ζητησει. μια ζωη αψογη. ανεβαινω καθε μερα και περισσοτερο πλεον εχω προγραμμα και μπορω να κοιμαμαι ενα ολοκληρο βραδυ χωρις να ξυπναω πλεον εχω φιλους πραγματικους που το τηλεφωνο τους και η αγκαλια τους ειναι παντα ανοιχτα. πλεον εχω καλες σχεσεις με τους δικους μου συννενοουμαστε εχουμε επικοινωνια.

ομως κατι νυχτες σαν τη σημερινη με πιανουν τα κλαματα γιατι φοβαμαι οτι ολα ειναι ενα ονειρο οτι το πρωι θα ξυπνησω και θα ναι ολα διαλυμενα οπως πριν ομως οχι. τελικα η ζωη μου το ανταπεδωσε και μαλιστα απλοχερα.

εκλεισα το παραθυρο και πηγα και εφτιαξα καφε αποψε δεν εχει υπνο θα παω στην ταρατσα να δω την ανατολη για να θυμηθω το καλοκαιρι γιατι αμα κοιταω τον ηλιο και τα αστερια δεν ξερω αλλα θυμαμαι τον μικρο πριγκιπα. σε αισθανομαι πιο κοντα μου. καληνυχτα.

my notebook

βρισκομαι καρφωμενη στη θεση μου στον καναπε και κοιταω το ατομο που βρισκεται ευθεια μπροστα μου. ναι εχω σαστισει.

παιζει να χει περασει και ενας χρονος απο την τελευταια φορα που ειπαμε "αντιο" εγω ειχα μεινει με την εικονα του ξανθου με την μαυρη μπλε τουφα στο πλαι και τα μπλουζακια με τις σταμπες. τωρα ειδα μπροστα μου εναν τυπο με preppy στυλ φραντζα ελαφρια και καμπαρντινουλα να με κοιταει το ιδιο εντονα.

"κοιτα να δεις που ηρθα εδω για να βρω καλοκαιρι και νομιζα οτι με ξαναστειλανε πισω Αγγλια! τι κρυο ειναι αυτο?"

και τωρα υποτιθεται πως πρεπει να γελασω σε ενα αστειο που ενα χρονο πριν θα με κανε να ξεραθω οχι τοσο απο το σχολιο οσο απο την γκριματσα που το συνοδευε. τωρα ομως με αφηνει σοβαρη να σκαω ενα ελαφρυ χαμογελο και να ανατριχιαζω στην ιδεα οτι καθεσαι απεναντι μου. οτι εισαι εδω. εδω υπαρχεις σε νοιωθω σε βλεπω σε μυριζω σε αισθανομαι.

ποιος εξυπνος ειπε πως η καταλληλη στιγμη για να πεις σε καποιον τι ακριβως νοιωθεις ειναι μια μερα πριν παρεις παραμασχαλα τη βαλιτσα σου και την κανεις χιλιομετρα μακρια του. οχι αυτη ειναι η καταλληλη στιμη για να ραγισεις δυο ζωες και πολλα ονειρα.

οταν μοιραζεσαι με καποιον και το παραμικρο στοιχειο της καθημερινοτητας σου νοιωθεις μια ανεξηγητη οικειοτητα που κατευναζει καθε αλλο συναισθημα που μπορει να αισθανθεις. εχετε αδελφοποιηθει με τον αλλον χωρις ομως να ειστε αδερφια. και ετσι ενα βραδυ φευγετε απο ενα παρτυ και αρχιζει να βρεχει και εκεινη την ωρα σε αρπαει και χορευετε σαν τρελοι μεσα στην βροχη μεχρι τη στιγμη που τα κοκκαλα σου ειναι τοσο παγωμενα και τα ματια του ειναι τοσο εντονα μπλε. κι εσυ το μονο που βλεπεις ειναι το ποσο ομορφος ειναι και μαλλον δεν το βλεπεις μονο εσυ αντιθετα σε αρπαει και σε φιλαει και εσυ ζεις το δικο σου ημερολογιο. και εσυ εχεις λιωσει κι εχεις ανατριχιασει ολοκληρη γιατι καταλαβαινεις ποσο ποθουσες τα χειλη του και ποσο ερωτευμενη ησουν μαζι του. ποσο εντονα συναισθηματα ειχες γι αυτον που μεχρι εχθες σ εβλεπε στην πιο αθλια κατασταση. βλεπεις μπροστα σου τον ανθρωπο ο οποιος σε θεωρουσε ομορφη οταν ξυπναγες, οταν ηταν 3 η ωρα και μετα απο ατελειωτο χορο με χαλασμενο μακιγιαζ σε θεωρουσε την πιο ομορφη κοπελα στον κοσμο. απλα δεν ειχε θαρρος να στο πει να σου εξομοληγει αυτα που νοιωθει. και προφανως αν δεν εβρεχε και δεν σας ειχε πιασει η τρελα να μην στο ελεγε. κι εσυ εκεινη την ωρα εχεις σαστισει αλλα χαμογελας σαν μαλακας γιατι ανακαλυψες τι νοιωθεις..

κι ομως εφυγες και εκεινη τη μερα δεν θα την ξεχασω να περιμενω στην αγκαλια σου στην αιθουσα αναμονης στο αεροδρομιο ποτε περασε μια ωρα ποτε περασε? σαν να περασε ενα λεπτο και ανακοινωνουν την πτηση σου.. και μονο εγω μονο εγω ξερω πως αντεξα να σου πω αντιο και να μην αρχισω να κλαιω μονο εγω ξερω πως σε αφησα να φυγεις να περασεις την πορτα και να βγεις εξω.

και ομως αρχισα να ουρλιαζω και να σου τραβαω τα πραγματα να φωναζω να μην φυγεις μεχρι και το μπουφαν σου σκισα. ΣΤΟΠ.. ξυπνα οχι δεν εγινε ετσι, ετσι εγινε στο μυαλο μου αυτο που προφανως ηθελα να κανω αλλα δεν εκανα. κι εσυ εφυγες με ενα βλεμμα πικρας και κενου. '

φτανουμε σημερα ενα χρονο μετα που ειχαμε να μιλησουμε 6 μηνες να με κοιτας και να ρωτας αν ειμαι καλα. οχι δεν ειμαι καλα ηθελα να σου ουρλιαξω να σου τριψω στη μουρη οτι αυτο που εκανες με σημαδεψε με πονεσε θα προτιμουσα να μην μου ελεγες τιποτα και να φευγες απλα και να σουνα ο φιλος μου. ο καλος μου φιλος που εφυγε στην κωλοχωρα για να σπουδασει μαλακιες. να σουνα ο φιλος που μετα απο 3 χρονια θα γυρναγε και θα μασταν οπως πριν γιατι μεσα στα 3 χρονια θα μιλαγαμε καθε μερα οπως ειχαμε σχεδιασει μεσα στα 3 χρονια θα ρχοσουνα οποτε μπορουσες. ομως η αμηχανια μας εκανε να μιλαμε τους πρωτους 6 μηνες και τους υπολιπους εξι να μην ανταλασσουμε ουτε ενα μηνυμα.

και κατεντησα να ποναω γιατι αφησες ενα τεραστιο κενο. τωρα φυσικα γυρισες και παροτι ειχα κανει προσπαθεια να προχωρησω να ξεπερασω τα παντα να ξεπερασω το γεγονος οτι σε εχασα μεσα απο τα ιδια μου τα χερια εισαι απεναντι μου και προσπαθεις να το παιξεις ανετος και μου επαναφερεις στη μνημη και την παραμικρη λεπτομερεια απο εκεινη τη βραδια και τις επομενες που ακολουθησαν. και παρολο που σε νοιωθω τοσο ξενο θελω να σου ορμηξω και να σε πνιξω στα φιλια. ομως εσυ τιποτα.

και εκεινη την ωρα που τα σκεφτομαι ολα ξυπναω και συνειδητοποιω πως δεν εισαι απεναντι μου. πως εχω πνιγει στα δακρια μεσα στον υπνο μου. κι οσο παραλογο κι αν ακουγεται χτυπαει το κουδουνι. πεταγομαι και τρεχω στην πορτα ανοιγω και εισαι εσυ. εχεις κοψει την μπε τουφα αλλα εχεις το ιδιο ηλιθιο χαμογελο και με βουτας οπως εκανες εκεινο το βραδυ κι εγω επαθα ενα μικρο καρδιακο επισοδειο. ναι ειναι αληθεια..

οπως μου τα διηγηθηκαν :')

The view from our last summer...

Η αγνωστη ευφορια που με πιανει οταν κοιταω τον ουρανο και βλεπω τα αστερια να απλωνονται μπροστα μου σαν απεραντο δασος απο μικρα γυαλιστερα πραγματακια.. και μετα συνειδητοποιω οτι ξημερωνει και δεν εχω παει ακομα σπιτι μου.. και ο ηλιος μολις εχει αρχισει να σκαει μυτη στον οριζοντα.. καθομαι σε μια παραλια στις 6 το πρωι με τα παπουτσια μου στο χερι. τα ποδια μου με εχουν εγκαταλειψει τα μαλλια μου εχουν παψει να υπακουνε στους νομους της βαρυτητας.. το μακιγιαζ μου εχει χαλασει και τα αυτια μου βουιζουν.. η ευφορια ισως οφειλεται και στο σφηνακι που με κερασαν πριν λιγο.. το κρυο μου τρυπαει το κοκκαλο και απλα καθομαι και κοιταω τον ουρανο.. αυτη η μυρωδια απο δερμα και νυχτολουλουδο ανακατεμμενη με την μυρωδια απο τη θαλασσα.. η υγρασια και η αλμυρα πανω μου αφηνουν μια γλυκια αισθηση.. εχω εκστασιαστει απο αυτο που μολις εζησα αλλα τωρα το μονο που μαρτυρα τα γεγονοτα που μολις διαδραματιστηκαν ειναι η εμφανιση μου. το κεφαλι μου εχει νεκρωσει εχεω χαθει στις σκεψεις μου. παρατηρω το κυμα να σκαει απαλα με τοση προσηλωση.. το στομα μου ειναι ετοιμο να πει το ονομα σου που ολο φτανει στην ακρη αλλα δεν βγαινει ποτε.. σαν να θυμαμαι τα παλια καλοκαιρια που καθομασταν στην παραλια και αναβαμε φωτια.. περναμε παραμασχαλα μια μπυρα και ενα ματσο ιστοριες να λεμε.. τωρα απλα κοιταμε τον ουρανο.. αυτο το χαος εκει πανω που σου προκαλει ανακουφιση και γαληνη στην ψυχη σου.. και αυριο θα πρεπει να γυρισω πισω στην τοσο ενδιαφερουσα και αποπνικτικα γεματη ζωη μου.. δεν θελω να γυρισω θελω να κατσω εδω.. το ονομα σου συνεχιζει να κοβει βολτες στο στομα μου και η σκεψη σου κλωθογυριζει στο νου μου.. κι ομως οι μυρωδιες γυρω μου ειναι αρκετες για να μου επαγρυπνισουν το νου να καταλαβω πως καμια φορα τα πιο ομορφα ονειρα ειναι αυτα που μενουν ανεκπληρωτα και πως η σκεψη μου τα χει κανει ηδη πραγματικοτητα. η φαση ειναι οτι εκεινη την ωρα σκεφτομουνα ποσο χαλια μουσικη επαιξε τελικα ο dj και πως στο καλο ειχα σκαρφαλωσει εκει πανω και δεν επεσα..

ποσο υπεροχα ειναι το καλοκαιρι.. ποσο υπεροχη ειναι η ανατολη στην παραλια.. ποσο υπεροχα και γλυκα ειναι τα ξενυχτια.. ποσο γλυκια αισθηση αφηνει ακομα και ο χωρισμος..
καλο μας καλοκαιρι..

so long goodbye.. but it burns like fire..

Μιλαμε για την miss δυναμικη σε αντιθεση με εμενα φυσικα που ειμαι σαν αρνακι ετοιμο για τη σφαγη μπροστα της..
Μιλαμε για εκεινον ο οποιος εφυγε ετσι απλα.. μιλαμε για τη δυναμικη με την οποια κατι δεν παει καλα.. οχι πολυ σκεφτεται τελευταια το παρελθον και ποσο μαλλον προσπαθει να το αναστησει.. προσπαθει αυτες τις σταχτες να τις ξανακανει υλη και να τις ζησει ξανα γιατι της εμεινε η γευση της εμεινε η ανατριχιλα που της προκαλεσε. της εμεινε ενα μικρο κομματι της πανω του. εκει στα σκοτεινα ματια του που στοιχειωνουν τα ονειρα της και την αποπλανουν στον ξυπνιο της. μιλαει για εκεινον σαν να ναι ενα μικρο θαυμα και οχι ενας απλος ανθρωπος.. μιλαει για εκεινες τις στιγμες.. τις υπεροχες αυτες αν και λιγες στιγμες και τα ματια της μεγαλωνουν απο τη λαχταρα. και ομως μονη της εφυγε.. ισως γιατι δεν ηταν ιδανικες η συγκιριες ισως γιατι της τελειωσε το οξυγονο εκεινη την ωρα.. το αντιο ομως το ακουσε πρωτη και η ιδια δεν μπορει να το ξεστομισει..

και εκει που λεμε τα καλα λεμε και την αλλη περιπτωση του ανεκπληρωτου ποθου το πως η αλλη ειχε γαντζωθει στο ονειρο το πως το μυαλο της, της επεβαλλε αυτην την τακτικη για να την κανει υποχειριο των δικων της αναμνησεων των πλεον αμυδρων. η απορια του γιατι ποτε;
η ιδια ζει με τις σκιες της και ετσι πιστευε πως θα ερχοταν η στιγμη οι σκιες θα γινοντουσαν πραγματικοτητα. και οταν εγιναν εμοιαζαν πιο πολυ με ενα μουχλιασμενο πεπλο απο κακες αναμνησεις γιατι ετσι ηταν. καηκαν και αυτες μεσα στο χαμο. ενοιωθε ευαλωτη σε οτιδηποτε τον αφορουσε και μονο η λαχταρα της να ξεκλεψει ενα βλεμμα του ηταν αυτο που χρειαζοταν ολη μερα. ομως δεν το δειξε ποτε περναγε απο μπροστα του κι εβαζε την κουκουλα της μην τυχον και προσεξει το προσωπο της. ηταν διπλα της και του μιλαγε αποτομα μην τυχον και καταλαβει τι νοιωθει. η ιδια ηταν απομακρη χωρις λογο. εψαχνε την ευκαιρια τοσο καιρο και οταν την βρηκε την πουλησε κανονικα αλλα προφανως ετσι επρεπε να γινει για να συνελθει. να σταματησει ο μορφεας να τον φερνει κοντα της.. να σταματησει οταν ανοιγει τα ματια της καθε πρωι αυτος να χει πεταξει.. να σταματησει να νοιωθει αποκομμενη εξαιτιας του.. και να τοσος χαμος για το τιποτα για κατι που τελικα ηταν αμυδρο; ισως δεν ενοιωθε ποτε κατι πραγματικα και ηταν απλως κατι για να περναει την ωρα της οταν δεν ειχε με τι να ασχοληθει οπως στο κατω κατω ετσι ηταν ολοι μικρα ασημαντα παιχνιδακια.. πως εξηγουνταν λοιπον το ακαθοριστο σφυξιμο στο στομαχι οταν τον εβλεπε; πως εξηγουνταν το καψιμο οταν την ακουμπησε; πως ταραζοταν οταν ακουγε το ονομα του; πως στο καλο η καρδια της κοντεψε να σπασει οταν την κοιταξε εντονα εκεινη τη μερα... την πλησιασε και αυτη απλα εφυγε.. απλα.. ναι μετα απο τοσο καιρο και της φανταζει ακομα αδιανοητο χαζο; μα πως μπορεσε; πως μπορεσε να φυγει; ετσι απλα.. απλα.. και μετα απο τοσο καιρο ολο ξεστομιζει αντιο και κλεινει την πορτα.. η πορτα κλειστη παραμενει αλλα κατι την γρατζουναει απο πισω.. κατι που μπορει να γρατζουναει για παντα οσο κι αν προχωρησει θα ειναι ανωφελο.. ενα πολυ μακρινο αντιο.. το οποιο ομως ξεστομισε..


και ετσι προχωραει η ζωη διωχνεις μακρια σου ο,τι πραγματικα θες ο,τι σου καει τα σωθηκα και σου ταραζει την ψυχη ο,τι σε ποναει και σε ματωνει. και καταληγεις να λες ευχαριστω στα υποκαταστατα... love is a losing game.. ερωτας μωρο μου ερωτας.. καιγεσαι και δεν ξερεις γιατι..
θυμασαι το τωρα.. θυμαμαι τα παλια.. 

In a funk

προχθες καλη ωρα καθομασταν και μιλουσαμε για ειλικρινια και φιλαληθεια..
ναι η κουβεντα στις 4 το πρωι ηταν κατι παραπανω απο την κλασσικη γκομενοσυζητησουλα.
ειχαμε στρωσει φατσες σηκωσαμε μανικια και ειχαμε παρει το σοβαρο υφος.
η Σοφια (γουσταρω να μιλαω επωνυμα) με κοιταγε με απορια:
"ρε μιλας σοβαρα τωρα; τετοια ξεφτιλα;"
και ομως ηταν τετοια ξεφτιλα να φτασουμε να αμφισβητουμε το ιδιο μας το ειναι. αυτο που πραγματικα μας λειπει ειναι να κοιταξουμε τον εαυτο μας και να πουμε ισια τι νοιωθουμε οχι να κρυβομαστε πισω απο την κιτρινιασμενη μασκα της καταθλιψης και να κλαψομουνιαζουμε ολη μερα.
ναι τωρα πεισε μας οτι μετα απο τις σωστες σου επιλογες και τις δυναμικες σου αποφασεις εκανες στροφη και αποφασισες να δεις τη ζωη με αλλο ματι. οχι φιλε εχεις πολλα ψυχολογικα προβληματα και μια δηθεν δυναμικη αποφαση που εχεις ηδη μετανιωσει δεν σε σωζει. καθοσουνα και γκρινιαζες ολη μερα για το που να χωσεις τα χρηματα σου γιατι στον κωλο σου προφανως και δεν χωρανε αλλα.

η αλλη ειχε τυλιχτει με την κουβερτα και με κοιταγε.. "α τοσο καλα"
οταν ειδικα ακουσε και την συνεχεια η κυρια Σοφια ειπε το εξης: "εισαι σαδιστρια μωρο"
δεν θα το ξεχασω ποτε μου αυτο μπορει εσυ μικρη μου να μην το θυμασαι γιατι ηταν πολυυυυυ αργα και νυσταζαμε αλλα ηταν υπερβολικα αληθινο. δεν ειναι μονο ο μαλακομαγνητης που τελικα το πιστευω οτι τον εχω φυτεμενο στο κουτελο ειναι αυτη η βλακεια να ελκω οτιδηποτε προβληματικο.. και εν τελει πιστευω πως εχω πραγματικα την ταση να κανω κακο σε εμενα ο λογος αγνωστος το μονο σιγουρο ειναι πως το τελευταιο ξεκαθαρισμα απεδωσε και το επομενο θα ναι ακομα πιο τρανταχτο.. προσδεθειτε!

 

The sunlight hurts my eyes..

"ωστε.. φοβασαι; καλα κανεις.."

"ωστε πονας; χαιρομαι"

εχω παρει το μοχθηρο υφος και σε κοιταω να ψυχοραγεις στις γραμμες οχι δεν θα σου κανω τη χαρη να σε τραβηξω στο κατω κατω μονος σου πηγες εχω δεν εχω καμια δουλεια να κανω τον καλο σωτηρα. ενα παραπανω να ευχαριστιεμαι τη στιγμη ενα παραπανω να απολαμβανω τον ζεστο ηλιο μετα απο τετοιο χειμωνα και να χω τετοιο θεαμα μπροστα μου. προφανως εισαι κι εσυ θυμα των παρορμησεων σου προφανως και δεν ξερεις τι θες και αναζητας καποιον να ναι εκει να σε σηκωσει οταν θα πεσεις. νομιζεις οτι θα σε κυνηγαω μια ζωη νομιζεις πως θα μαι πλαι σου οταν κανεις ο,τι σου κατεβει νομιζεις πως για ολα θα την πληρωνω εγω.. 

και τωρα λιωνεις σαν κερι εχεις μαυρισει και χανεσαι. πιο καλα μακρια μου σε ειχα τοσο καιρο γιατι γυρισες; γιατι θες να με τραβηξεις παλι μεσα στο βουρκο; γιατι θες να με κανεις παλι αφελη και φοβισμενη; ισως να πιστευεις πως το αδιστακτο υφος μου ειναι ψεμα κι ομως δεν ειναι..

με πιανει ενα ριγος ετσι που σε βλεπω να σπαρταρας αλλα δεν εχω αλλη επιλογη το πηρα αποφαση εχεις τελειωσει το μονο που μπορω ειναι να το απολαυσω να γινεται αργα μπροστα μου.. τρεμει το εδαφος.. μας τελειωσες αντιο..

γυρισα γιατι δεν ηθελα να το δω και πραγματικα σαν να φυγε ενα βαρος απο πανω μου.. 

στο καλο.. μην ξαναγυρισεις..

αλληγορικο και βουκολικο ετσι παει...