weaping wounds that never heal

Μπηκε μεσα στο δωματιο αθορυβα μου ρθε το αρωμα του.Ανασηκωσα το χερι μου.
"Χρειζομαι υπνο μπορεις να φυγεις και να επιστρεψεις σε κανα μηνα?"
"Πως μπορεις και κοιμασαι με αυτα τα πραγματα που ζουνε στο κεφαλι σου?"

Πιστευα πως ολα αυτα ειχαν περασει τα χα πισω μου, ειχα φυγει τοσο μακρια ωστε στο τελος να ξεχασω το λογο που εφυγα και ομως παντα χαλαει κατι.Ειχα αποδεχθει πια το γεγονος οτι ολα ειχαν τελειωσει απλα η αφελεια και η χαζομαρα δεν με αφηνε να φυγω.Προσπαθουσα συνεχως να καταλαβω γιατι ολα πηγαιναν στην αρχη καλα και στραβωναν τοσο πολυ μετα, σαν να μην υπηρχε καμια κατανοηση κανενα συναισθημα.Ειχα κουραστει να ξινω πληγες.Ηταν σαν να καθομαι για χιλιοστη φορα στο ιδιο σημειο και να αισθανομαι ολοκληρο το συμπαν να τρεχει μεσα στις φλεβες μου και απλα να πρεπει να βγει εξω.Ηξερα πως κατα βαση μπορουσα να ηρεμισω.Οι δικοι μου ηταν καλα, σε αντιθεση μ εμενα που ολο χειροτερευω, εχουν αρχισει και χτυπανε ολα ενα ενα πια και κοιταζω εξαντλημενη τον εαυτο μου να προσπαθει.Δεν ηξερα βασικα πως να αντιμετωπισω ολα αυτα μαζι ολα τοσο συντομα.Πολλες φορες μοιαζει σαν να μου λειπει ενα μερος που δεν υπαρχει καν.Αλλες θελω να την κανω να βρεθω διπλα σου να στριφογυριζω εκει και να κοιταζω το ταβανι ενω εσυ παρακολουθεις την αναπνοη μου.Αλλες θελω κατι νεο να βρω κατι διαφορετικο κατι ξεπνοo μπας και σταματησω να πνιγομαι.Μου λειπει αυτο που ειχα και ξερω πως δεν θα το χω ξανα γιατι ετσι γινεται παντα οι καταστασεις χαλανε πριν προλαβεις καν να τις χορτασεις και συ μενεις εκτεθειμενος ψαχνοντας τα γιατι και τα πως.Ειχα παθει πλεον ανοσια με τους ανθρωπους δεν με ενοιαζε απλα, ας εφευγαν δεν με ενοιαζε πια το πριν και το μετα το μονο που ηξερα ηταν πως εμεναν οι κακες αναμνησεις πισω.


                                  My fake plants died because I did not pretent to water them.

Ημουνα ταραγμενη.Ουτε θυμωμενη ουτε στεναχωρημενη σκετο ταραγμενη.Κοιταγα τον ουρανο στο βαθος που ειχε φορτωθει ενα τονο συννεφα και για καποιο λογο ενιωθα ενα αμιδρο σφυξιμο και εναν φοβο.Ειχα μαθει να μην παραδεχομαι να μην δεχομαι τιποτα.Γενικα ειχα ενα τεραστιο κενο που προσπαθουσα να καλυψω καθε μερα με οτιδηποτε εβρισκα για να περασω την ωρα μου.Περναγα μερες να προσπαθω να συμβιβαστω μεχρι που εφτασα να συμβιωνω μαζι του λες και ηταν πια η νεα μου πραγματικοτητα.Δεν ηταν οτι δεν ηθελα κατι παραπανω απλα ειχα κουραστει να ειμαι μονιμα αγχωμενη φοβισμενη και χαλασμενη.Δεν ειχα ορεξη ουτε να βγω ουτε να κανω κατι ηθελα εμενα και μονο εμενα.Να κλειστω σε αυτο να ηρεμισω γιατι ολα ηταν τοσο ιδια με αυτα που περασαν ολα επαναλαμβανονταν ξανα-ξανα-ξανα.Και οσο φουσκωνε το κεφαλι μου τοσο ξεφουσκωνε η επιθυμια μεχρι που εσκασε το συναισθημα και βγηκε εξω η παραιτηση.ΜΠΑΜ.