καθομαι στο πεζοδρομιο εχω αρχισει να κρυωνω και το μονο ζεστο σημειο του σωματος μου ειναι ειναι τα δαχτυλα μου εκει που βρισκεται το τσιγαρο μου.
δεν συμφωνουμε πια. εκανα προσπαθειες να ανοιξω το στομα μου και να βρουμε μια μεση λυση αλλα φαινεται πως η μονη λυση ειναι να μεινουμε στα τυπικα. ναι ειμαι καλα οχι δεν αισθανομαι καλα. ΒΑΣΙΚΑ-περναω την καλυτερη φαση της ζωης μου-
και αυτο με βοηθαει να ανοιγω το στομα μου και να μιλαω. αυτο το μικρο πραγματακι.
κι ομως οσο και αν προσπαθω να κατσουφιασω και να αρχισω τη γκρινια ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
αισθανομαι τοσες τυψεις και τοσο ενοχη. αλλα δεν μπορω να κανω αλλιως.
υποσχεθηκα να καθαρισω τη σαβουρα απο τη ζωη μου. -τοκανα- οκ τωρα; μπορουμε να προχωρησουμε μπορεις να μην αντιδρας τοσο στενομυαλα; μπορεις απλα να μου πεις ΠΟΥ ειναι το προβλημα -ΟΧΙ-
και καθως καθομουνα και κοιταγα τον κοσμο γυρω ενιωθα τοσο καλα τοσο στα υψη που χαμογελαγα σαν ηλιθια. μου τραβηξες το τσουλουφι και γυρισα αυτοματα προς το μερος σου. εκανε κρυο. και δε ρωτησα τι κανουμε τωρα κι εσυ απαντησες τοσο απλα τοσο σιγουρα: "εσυ παλευεις κι εγω σε βοηθαω; α. και κανουμε και υπομονη. ενας χειμωνας ειναι ετσι;"
ενας χειμωνας ειναι ετσι απλα ενας χειμωνας που σιγουρα θα μεινει σαν αναμνηση. ενας χειμωνας που θα με σημαδεψει οταν πια θα περναω εκεινη τη γεφυρα επιτελους.
κι επειδη δεν θελω να σε αφησω εδω. απλα θα πω πως ο κοσμος γεμισε δονκιχωτιστες κι εγω ανηκω σε εναν απο αυτους. σαν να λεμε πριγκιπισσα αηδιασμενη απο πριγκιπες ψαχνει βατραχο. καπως ετσι καπως πιο ονειροπολα καπως πιο σιγουρα απο οτι πριν καπως πιο αναστατα. αλλα σιγουρα καλυτερα.
και παροτι οι ανθρωποι αρχισαν να στολιζουν τα μπαλκονια τους και η moca praline εκανε την εμφανιση της και ναι μπορει να μαι τυλιγμενη στο κασκολ μου και να ναι αρχες νοεμβρη θελω τοσο πολυ να ρθει το καλοκαιρι και κατα παραξενο τροπο νομιζω οτι μου ρθε μια μυρωδια θαλασσας ενω ημουνα στην πλατεια Συνταγματος στις 11 το βραδυ. θελω να πω πως ναι ακομα και τωρα φαινονται ολα ιδανικα. μαζευτηκα και ο παππους μου ειναι γερος σαν αλογο και μακαρι ολα να συνεχισουν τοσο γαληνια και καλα. το χω αναγκη. εχω αναγκη απο ηρεμια. εχω αναγκη απο τον δον κιχωτη μου και οχι απο απο σαντσους οχι αλλους σαντσους στη ζωη μου. ευχαριστω αλλα αρκετα.
αφηστε με να πιστευω. αφηστε στο δικο μου αυριο.
και επειδη εγινες ενας σαντσος καληνυχτα.
I know, the last in line is always called a bastard
I know, you cut me loose in contradiction
I know, I'm all wrapped up in sweet attrition
I know, you want the sin without the sinner
δεν συμφωνουμε πια. εκανα προσπαθειες να ανοιξω το στομα μου και να βρουμε μια μεση λυση αλλα φαινεται πως η μονη λυση ειναι να μεινουμε στα τυπικα. ναι ειμαι καλα οχι δεν αισθανομαι καλα. ΒΑΣΙΚΑ-περναω την καλυτερη φαση της ζωης μου-
και αυτο με βοηθαει να ανοιγω το στομα μου και να μιλαω. αυτο το μικρο πραγματακι.
κι ομως οσο και αν προσπαθω να κατσουφιασω και να αρχισω τη γκρινια ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
αισθανομαι τοσες τυψεις και τοσο ενοχη. αλλα δεν μπορω να κανω αλλιως.
υποσχεθηκα να καθαρισω τη σαβουρα απο τη ζωη μου. -τοκανα- οκ τωρα; μπορουμε να προχωρησουμε μπορεις να μην αντιδρας τοσο στενομυαλα; μπορεις απλα να μου πεις ΠΟΥ ειναι το προβλημα -ΟΧΙ-
και καθως καθομουνα και κοιταγα τον κοσμο γυρω ενιωθα τοσο καλα τοσο στα υψη που χαμογελαγα σαν ηλιθια. μου τραβηξες το τσουλουφι και γυρισα αυτοματα προς το μερος σου. εκανε κρυο. και δε ρωτησα τι κανουμε τωρα κι εσυ απαντησες τοσο απλα τοσο σιγουρα: "εσυ παλευεις κι εγω σε βοηθαω; α. και κανουμε και υπομονη. ενας χειμωνας ειναι ετσι;"
ενας χειμωνας ειναι ετσι απλα ενας χειμωνας που σιγουρα θα μεινει σαν αναμνηση. ενας χειμωνας που θα με σημαδεψει οταν πια θα περναω εκεινη τη γεφυρα επιτελους.
κι επειδη δεν θελω να σε αφησω εδω. απλα θα πω πως ο κοσμος γεμισε δονκιχωτιστες κι εγω ανηκω σε εναν απο αυτους. σαν να λεμε πριγκιπισσα αηδιασμενη απο πριγκιπες ψαχνει βατραχο. καπως ετσι καπως πιο ονειροπολα καπως πιο σιγουρα απο οτι πριν καπως πιο αναστατα. αλλα σιγουρα καλυτερα.
και παροτι οι ανθρωποι αρχισαν να στολιζουν τα μπαλκονια τους και η moca praline εκανε την εμφανιση της και ναι μπορει να μαι τυλιγμενη στο κασκολ μου και να ναι αρχες νοεμβρη θελω τοσο πολυ να ρθει το καλοκαιρι και κατα παραξενο τροπο νομιζω οτι μου ρθε μια μυρωδια θαλασσας ενω ημουνα στην πλατεια Συνταγματος στις 11 το βραδυ. θελω να πω πως ναι ακομα και τωρα φαινονται ολα ιδανικα. μαζευτηκα και ο παππους μου ειναι γερος σαν αλογο και μακαρι ολα να συνεχισουν τοσο γαληνια και καλα. το χω αναγκη. εχω αναγκη απο ηρεμια. εχω αναγκη απο τον δον κιχωτη μου και οχι απο απο σαντσους οχι αλλους σαντσους στη ζωη μου. ευχαριστω αλλα αρκετα.
αφηστε με να πιστευω. αφηστε στο δικο μου αυριο.
και επειδη εγινες ενας σαντσος καληνυχτα.
I know, the last in line is always called a bastard
I know, you cut me loose in contradiction
I know, I'm all wrapped up in sweet attrition
I know, you want the sin without the sinner
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου