so long goodbye.. but it burns like fire..

Μιλαμε για την miss δυναμικη σε αντιθεση με εμενα φυσικα που ειμαι σαν αρνακι ετοιμο για τη σφαγη μπροστα της..
Μιλαμε για εκεινον ο οποιος εφυγε ετσι απλα.. μιλαμε για τη δυναμικη με την οποια κατι δεν παει καλα.. οχι πολυ σκεφτεται τελευταια το παρελθον και ποσο μαλλον προσπαθει να το αναστησει.. προσπαθει αυτες τις σταχτες να τις ξανακανει υλη και να τις ζησει ξανα γιατι της εμεινε η γευση της εμεινε η ανατριχιλα που της προκαλεσε. της εμεινε ενα μικρο κομματι της πανω του. εκει στα σκοτεινα ματια του που στοιχειωνουν τα ονειρα της και την αποπλανουν στον ξυπνιο της. μιλαει για εκεινον σαν να ναι ενα μικρο θαυμα και οχι ενας απλος ανθρωπος.. μιλαει για εκεινες τις στιγμες.. τις υπεροχες αυτες αν και λιγες στιγμες και τα ματια της μεγαλωνουν απο τη λαχταρα. και ομως μονη της εφυγε.. ισως γιατι δεν ηταν ιδανικες η συγκιριες ισως γιατι της τελειωσε το οξυγονο εκεινη την ωρα.. το αντιο ομως το ακουσε πρωτη και η ιδια δεν μπορει να το ξεστομισει..

και εκει που λεμε τα καλα λεμε και την αλλη περιπτωση του ανεκπληρωτου ποθου το πως η αλλη ειχε γαντζωθει στο ονειρο το πως το μυαλο της, της επεβαλλε αυτην την τακτικη για να την κανει υποχειριο των δικων της αναμνησεων των πλεον αμυδρων. η απορια του γιατι ποτε;
η ιδια ζει με τις σκιες της και ετσι πιστευε πως θα ερχοταν η στιγμη οι σκιες θα γινοντουσαν πραγματικοτητα. και οταν εγιναν εμοιαζαν πιο πολυ με ενα μουχλιασμενο πεπλο απο κακες αναμνησεις γιατι ετσι ηταν. καηκαν και αυτες μεσα στο χαμο. ενοιωθε ευαλωτη σε οτιδηποτε τον αφορουσε και μονο η λαχταρα της να ξεκλεψει ενα βλεμμα του ηταν αυτο που χρειαζοταν ολη μερα. ομως δεν το δειξε ποτε περναγε απο μπροστα του κι εβαζε την κουκουλα της μην τυχον και προσεξει το προσωπο της. ηταν διπλα της και του μιλαγε αποτομα μην τυχον και καταλαβει τι νοιωθει. η ιδια ηταν απομακρη χωρις λογο. εψαχνε την ευκαιρια τοσο καιρο και οταν την βρηκε την πουλησε κανονικα αλλα προφανως ετσι επρεπε να γινει για να συνελθει. να σταματησει ο μορφεας να τον φερνει κοντα της.. να σταματησει οταν ανοιγει τα ματια της καθε πρωι αυτος να χει πεταξει.. να σταματησει να νοιωθει αποκομμενη εξαιτιας του.. και να τοσος χαμος για το τιποτα για κατι που τελικα ηταν αμυδρο; ισως δεν ενοιωθε ποτε κατι πραγματικα και ηταν απλως κατι για να περναει την ωρα της οταν δεν ειχε με τι να ασχοληθει οπως στο κατω κατω ετσι ηταν ολοι μικρα ασημαντα παιχνιδακια.. πως εξηγουνταν λοιπον το ακαθοριστο σφυξιμο στο στομαχι οταν τον εβλεπε; πως εξηγουνταν το καψιμο οταν την ακουμπησε; πως ταραζοταν οταν ακουγε το ονομα του; πως στο καλο η καρδια της κοντεψε να σπασει οταν την κοιταξε εντονα εκεινη τη μερα... την πλησιασε και αυτη απλα εφυγε.. απλα.. ναι μετα απο τοσο καιρο και της φανταζει ακομα αδιανοητο χαζο; μα πως μπορεσε; πως μπορεσε να φυγει; ετσι απλα.. απλα.. και μετα απο τοσο καιρο ολο ξεστομιζει αντιο και κλεινει την πορτα.. η πορτα κλειστη παραμενει αλλα κατι την γρατζουναει απο πισω.. κατι που μπορει να γρατζουναει για παντα οσο κι αν προχωρησει θα ειναι ανωφελο.. ενα πολυ μακρινο αντιο.. το οποιο ομως ξεστομισε..


και ετσι προχωραει η ζωη διωχνεις μακρια σου ο,τι πραγματικα θες ο,τι σου καει τα σωθηκα και σου ταραζει την ψυχη ο,τι σε ποναει και σε ματωνει. και καταληγεις να λες ευχαριστω στα υποκαταστατα... love is a losing game.. ερωτας μωρο μου ερωτας.. καιγεσαι και δεν ξερεις γιατι..
θυμασαι το τωρα.. θυμαμαι τα παλια.. 

In a funk

προχθες καλη ωρα καθομασταν και μιλουσαμε για ειλικρινια και φιλαληθεια..
ναι η κουβεντα στις 4 το πρωι ηταν κατι παραπανω απο την κλασσικη γκομενοσυζητησουλα.
ειχαμε στρωσει φατσες σηκωσαμε μανικια και ειχαμε παρει το σοβαρο υφος.
η Σοφια (γουσταρω να μιλαω επωνυμα) με κοιταγε με απορια:
"ρε μιλας σοβαρα τωρα; τετοια ξεφτιλα;"
και ομως ηταν τετοια ξεφτιλα να φτασουμε να αμφισβητουμε το ιδιο μας το ειναι. αυτο που πραγματικα μας λειπει ειναι να κοιταξουμε τον εαυτο μας και να πουμε ισια τι νοιωθουμε οχι να κρυβομαστε πισω απο την κιτρινιασμενη μασκα της καταθλιψης και να κλαψομουνιαζουμε ολη μερα.
ναι τωρα πεισε μας οτι μετα απο τις σωστες σου επιλογες και τις δυναμικες σου αποφασεις εκανες στροφη και αποφασισες να δεις τη ζωη με αλλο ματι. οχι φιλε εχεις πολλα ψυχολογικα προβληματα και μια δηθεν δυναμικη αποφαση που εχεις ηδη μετανιωσει δεν σε σωζει. καθοσουνα και γκρινιαζες ολη μερα για το που να χωσεις τα χρηματα σου γιατι στον κωλο σου προφανως και δεν χωρανε αλλα.

η αλλη ειχε τυλιχτει με την κουβερτα και με κοιταγε.. "α τοσο καλα"
οταν ειδικα ακουσε και την συνεχεια η κυρια Σοφια ειπε το εξης: "εισαι σαδιστρια μωρο"
δεν θα το ξεχασω ποτε μου αυτο μπορει εσυ μικρη μου να μην το θυμασαι γιατι ηταν πολυυυυυ αργα και νυσταζαμε αλλα ηταν υπερβολικα αληθινο. δεν ειναι μονο ο μαλακομαγνητης που τελικα το πιστευω οτι τον εχω φυτεμενο στο κουτελο ειναι αυτη η βλακεια να ελκω οτιδηποτε προβληματικο.. και εν τελει πιστευω πως εχω πραγματικα την ταση να κανω κακο σε εμενα ο λογος αγνωστος το μονο σιγουρο ειναι πως το τελευταιο ξεκαθαρισμα απεδωσε και το επομενο θα ναι ακομα πιο τρανταχτο.. προσδεθειτε!

 

The sunlight hurts my eyes..

"ωστε.. φοβασαι; καλα κανεις.."

"ωστε πονας; χαιρομαι"

εχω παρει το μοχθηρο υφος και σε κοιταω να ψυχοραγεις στις γραμμες οχι δεν θα σου κανω τη χαρη να σε τραβηξω στο κατω κατω μονος σου πηγες εχω δεν εχω καμια δουλεια να κανω τον καλο σωτηρα. ενα παραπανω να ευχαριστιεμαι τη στιγμη ενα παραπανω να απολαμβανω τον ζεστο ηλιο μετα απο τετοιο χειμωνα και να χω τετοιο θεαμα μπροστα μου. προφανως εισαι κι εσυ θυμα των παρορμησεων σου προφανως και δεν ξερεις τι θες και αναζητας καποιον να ναι εκει να σε σηκωσει οταν θα πεσεις. νομιζεις οτι θα σε κυνηγαω μια ζωη νομιζεις πως θα μαι πλαι σου οταν κανεις ο,τι σου κατεβει νομιζεις πως για ολα θα την πληρωνω εγω.. 

και τωρα λιωνεις σαν κερι εχεις μαυρισει και χανεσαι. πιο καλα μακρια μου σε ειχα τοσο καιρο γιατι γυρισες; γιατι θες να με τραβηξεις παλι μεσα στο βουρκο; γιατι θες να με κανεις παλι αφελη και φοβισμενη; ισως να πιστευεις πως το αδιστακτο υφος μου ειναι ψεμα κι ομως δεν ειναι..

με πιανει ενα ριγος ετσι που σε βλεπω να σπαρταρας αλλα δεν εχω αλλη επιλογη το πηρα αποφαση εχεις τελειωσει το μονο που μπορω ειναι να το απολαυσω να γινεται αργα μπροστα μου.. τρεμει το εδαφος.. μας τελειωσες αντιο..

γυρισα γιατι δεν ηθελα να το δω και πραγματικα σαν να φυγε ενα βαρος απο πανω μου.. 

στο καλο.. μην ξαναγυρισεις..

αλληγορικο και βουκολικο ετσι παει...