Ετών 23 και κάτι ψιλά.

Κάπως έτσι έφυγε άλλος ένας χρόνος και πέρασε απο πάνω μου. Πρώτη φορά μετά από χρόνια αναρωτήθηκα για μένα. ΓΙΑ ΜΕΝΑ.
χωρίς τη μαυρίλα της καθημερινότητας τα σκόταδια μου την πικροχολιά τις δυσκολίες μου.
γιατι?
Γιατί σημαίνει κάτι όταν σε βλέπει κάποιος μετά απο χρόνια και ενώ τον ξέρεις την μισή σου ζωή να σου λέει μέσα στην τύφλα του πόσο περήφανος είναι για σένα για όσα κατάφερες. Γιατί μεχρί τώρα σου φαίνεται σαν άμμος που κυλά ανάμμεσα στα δάχτυλα σου.
και ρώτησα τον 18χρονο εαυτό μου πως του φαίνομαι. Πως του φαίνεται η  Ευαγγελίνα αν την κοίταγε στον καθρέφτη τώρα και του έλεγαν αυτή είσαι εσύ στα 23 σου. ΔΕΝ τα παράτησες κι ας βίωσες τον θάνατο. ΔΕΝ μαλακίστηκες γιατί κατάλαβες πόσο εξυπνή είσαι και το πάλεψες με όλη σου τη δύναμη. ΔΕΝ περιορίστικες γιατί ΑΥΤΗ ΕΙΣΑΙ. ΔΕΝ κρύφτηκες στην σιγουρια κανενος γιατι είχες δικα σου ποδια να πατησεις. ΔΕΝ έδωσες σημασια στα πικροχολα σχολια των αλλων που σου λεγαν "ελα ρε βλακα ζησε λιγο. πως κανεις ετσι. μην τρελαινεσαι" γιατι τρελαθηκες και τωρα τους κανεις κωλοδαχτυλο οπως γυρνας τον κωλο σου και φευγεις.
ΑΓΧΩΜΕΝΗ>ΔΥΝΑΤΗ>ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ>ΜΑΧΗΤΡΙΑ.
ΑΥΤΗ είσαι που δεν κρύφτηκες πίσω από το δάχτυλο σου ποτέ που όσο και να σκουξες να έκλαψες να πληγώθηκες να γκρεμίστηκαν όλα μέσα σου. να μην ήταν όσα ονειρέυτηκες αγάπησες πίστεψες. έπεσες.
γέλασες.
σηκώθηκες.
και έφτασες στα 23 σου να χεις καταφέρει επι δέκα όσα πίστευες πως δεν μπορουσες. φοβόσουν. αδυνατουσες να κανεις.
και να αφήνεις τον 18 χρονο εαυτό σου να σου κλείνει το μάτι και να σου γνέφει ότι τα κατάφερες.
δεν εγινες γιατρος. εγινες ομως επιστημονας. δεν εισαι η πιο δημοφιλης γκομενα στα κλαμπ αλλα εισαι δημοφιλης οταν θελουν να ζητησουν συμβουλη ή να τους βοηθησεις να καταλαβουν κατι. Δεν εχεις μοβ μαλλια και τρελα τατου και τρυπες αλλα εισαι ενας ανθρωπος που θαυμαζουν για το σαβουαρ βιβρ του. Δεν τρελαινονται οι γονεις σου να σε μαζευουν απο την ασυστολη ξεφρενη αυτοκαταστροφικη ζωη σου αλλα τιποτα δεν συγκρινεται με τη μανα σου να σου κραταει το χερι και με δακρυα στα ματια να σου λεει μακαρι οταν ημουν 23 να σου μοιαζα. και που τελος δίνεις πια εσυ συμβουλες στη γιαγια σου. και δεν εισαι το αθρωπακι που απλα ξερει. ξερει γιατι εχει διαβασει. και ξερει και λογοτεχνια. και ποιηση. και βιοπληροφορικη αναλυση και στην τελικη να ειναι γεωπονος. κι ας εχει ερωτευτει τη μοριακη βιολογια

αυτη λοιπον δεν ηθελες τελικα να εισαι κοριτσακι μου?

sometimes all you need is a good cry.

Είναι κάτι απογεύματα που σε ενοχλεί η μυρωδιά του οξυγόνου. Όλοι σου οι νευρώνες βρίσκονται σε υπερδραστηρίοτητα και το κεφάλι σου αρνείται να επεξεργαστεί και το παραμικρό μικροχιλιοστό πληροφορίας που χορεύει λάγνα στα αυτιά σου και απειλεί να βιάσει την ίδια σου την ύπαρξη.
Αυτά τα απογεύματα νιώθεις τη χολή σου να σου να σου καίει τα σωθηκά και θες να φωνάξεις να κλάψεις ή στην άλλη περίπτωση απλά να κοιμηθείς.
Κάποια τέτοια απογεύματα νιώθω σαν μωρό που θέλει απεγνωσμένα να κλείσει τα μάτια του να διώξει αυτό το βάρος που μου πιέζει τα όργανα αυτό το βάρος που σέρνω και δεν μπορώ να επεξεργαστώ.
Κάποια τέτοια απογεύματα μου λέιπει η θάλασσα και το μαύρο της φόντο. Ένα φως να διασχίζει τεμπέλικα τον ορίζοντα και να σκέφτομαι πως κάποιος εκεί έξω κοιτά απέναντι στο μέρος μου και αναρωτιέται αν υπάρχει κάποιος τρελός τέτοια ώρα να κοιτάει το μαύρο χάος του ορίζοντα.
Κάτι τέτοιες ωρες.