NIGHTLIFE.

Η μουσικη ηταν τερμα δυνατα με το ζορι διεκρινα τους αλλους γυρω μου απο τα φωτα που με στραβωναν καθε 2 δευτερολεπτα και μετα σκοτεινιαζε το συμπαν. ολοι γυρω μου χτυπιοντουσαν σαν να μην υπηρχε αυριο.

κι εγω ημουνα ακριβως το ιδιο πριν 5 λεπτα μεχρι που η malef ειχε τη φαινη ιδεα να βγουμε εξω λεει για να παρει αερα..

"ρε συ παμε εξω να παρουμε αερα;"

"δεν σ ακουωωωω"

"παμε εξω ΛΕΩ;"

"εεεεε;"

μεχρι που αρχισε να με τραβαει απο το χερι για να βγουμε εξω. ουτε ξερω ποιον εσπρωχνα ουτε ξερω ποιον παταγα το μονο σιγουρο ειναι οτι καπου με κατευθυνε. τελικα βγηκαμε εξω. η διαδρομη μεσα-εξω που λογικα εγινε σε ενα δεκαλεπτο μου φανηκε ενα γεματο διωρο.

"επιτελους οξυγονο!"

"ναι επιτελους.. πωωω και με πεθαινουν τα ποδια μου.. και θεε τι ζεστη ειναι αυτη;"

"ολο γκρινια γκρινια! κοιτα σου βρηκα και παγκακι αντε να μην λες!"

δεν ηθελα να κατσω απο την υπερενταση αλλα τα ποδια μου διαμαρτυρονταν εντονα οποτε την ακολουθησα χωρις να φερω αντιρρηση. ενας ανθρωπος περασε και μετα νεκρα. λογικο. ποιος φυσιολογικος-ανθρωπος-κυκλοφοραει-ξημερωματα-;

"ακουω." ναι η φωνη μου με το ζορι εβγαινε οσο κι αν προσπαθουσα και τα ματια μου ειχαν σχεδον δακρυσει απο το μακιγιαζ.

"τιποτα ουσιαστικο απλα ηθελα να βγω εξω"

αυτη ηταν η Malef..

---

Σε έναν ιδανικο κοσμο η malef όπως την φωναζε το αγορι της θα ταν μια γλυκια κοπελα που μεγαλωσε λιγο αποτομα (μην χασουμε και τελειως την επαφη με την πραγματικοτητα) θα μιλαγε με ομορφο τροπο και θα τον προσεχε συνεχεια.

στην πραγματικοτητα όμως κάθε άλλο παρα το κλασικο γυναικειο θυμα είναι. Ετσι με ένα υφακι λολιτας και με μια αυστηροτητα βαφεται σαν πορνη όταν καθεται σπιτι και φοραει τις γοβες της. Βριζει και φωναζει όταν εκνευριζεται μοιαζει πιο πολύ με το «αγορι της» όπως αποκαλει ο ιδιος τον εαυτο του. Είναι αυστηρη με τον εαυτο της και τελειομανης πραγμα που είναι σιγουρα ελλατωματικο. Μιλαει μονη της καμια φορα και κανει περα τον αλλον επειδη απλα βαρεθηκε. Οκ…

ναι καπως ετσι κυλαει η ζωη της με τον κάθε τυχαιο γυρω της να λεει τα δικα του εκεινη απλα ζει περιφερεται και προχωραει σαν να μην συμβαινει τιποτα. Πιο πολύ την ενοχλησε όταν ξυπνησε ζαλισμενη ένα πρωι από ένα παρτι παρα όταν ο ετσι την παρατησε μεσα στο δρομο στο κατω κατω αυτος εγινε ρεζιλι που φωναζε σαν αδερφη αυτή απλα εφυγε με ένα χασμουρητο.

----

"ρε σοβαρα τωρα.. πως;"

την κοιταγα ζαλισμενη και παραξενεμενη.. πως καταληγαμε παλι να με κραζει δεν καταλαβαινα αλλα εκεινη την ωρα βαριομουν ακομα και να της φερω αντιρρηση για οτιδηποτε. προφανως ηθελε να αρχισει την λογοδιαρροια και να μου τονισει πως οι δυναμικες γυναικες παιρνουν αποφασεις στο τσακ μπαμ και δεν διυλιζουν τον κωνωπα κλπ κλπ. αντιθετα με κοιταζε με το ενα φρυδι σηκωμενο περιμενοντας να της δωσω απαντηση. αφου πηρα αποφαση οτι μεχρι εκει ηταν για σημερα τερμα η διασκεδαση της ειπα να αρχισει τον δεκαλογο χωρις να κρυψω τον εκνευρισμο μου. δαγκωσε τα χειλια της και χαμογελασε..

"ναι μας το παιζει γκομενος με στυλ εκλεπτισμενο; πες στον εναλλακτικο-διαφορετικο-αντικομφορμιστη βρωμιαρη φιλο σου πως αν ηθελε οντως να ξεχωρισει δεν θα ταν ενας απλος μαλακας οπως το 95% του πληθυσμου και μαλιστα δεν θα ταν και ο αρχηγος τους αλλα θα χε εναν ξεχωριστο καλο για τα δεδομενα σημερα χαρακτηρα. ΒΡΕ ΟΥΣΤ"

ναι το σχολιακι της παραδοξως το περιμενα και μ εκανε να γελασω γιατι ειχε τοσο δικιο.. συν του οτι απεχθανοταν τους δηθεν και τους αντιλαμβανοταν στο διλεπτο.

----

Τρεις μερες μαζι της και νομιζω πως εχω αρχισει να την καταλαβαινω.. ηταν παρα πολύ ευαλωτη καποτε όπως μου περιεγραψε αλλα στην πορεια εγινε η πραγματικα αναισθητη γυναικα που δεν θελει να ζει τα ιδια και τα ιδια στην ιδια ενταση και με τους ιδιους ανθρωπους. Ναι της εφερναν δυσφορια τα καταθληπτικα τυπακια. "αν εχεις προβληματα αλυτα στο κεφαλι σου δεν χρειαζεται να τα φορτωσεις σε αλλους για να αισθανθεις καλυτερα.. κι αν θες να αισθανθεις καλυτερα βλεποντας τους αλλους να πονανε καλυτερα τραβα αυτοκτονα μπας και καλυτερεψει λιγο η ηδη σαπια κοινωνια μας" και όπως τα λεγε αυτά αναρωτιομουν αν τα πιστευε αλλα όπως φαινοταν από το στυλ που μιλαγε ουτε ψαγμενη το παιζε ουτε διαφορετικη "κι εγω μια από τα ιδια ειμαι εκει εξω.. τι; Επειδη φοραω κοκκινο κραγιον εγινα ξαφνικα Η ΓΚΟΜΕΝΑ; Ή επειδη σιχαινομαι τους ανθρωπους με κανει καλυτερo ανθρωπο εμενα;"

-----

και καπως ετσι πεταξα τα χαρτομαντηλα απο το κομοδινο μου κι εγινα κι εγω μια απο τα ιδια -αναισθητη- αυτο χρειαζεσαι. σιγουρια και αναισθησια και να προχωρας με κλειστα τα αυτια γιατι αμα κατσεις και ακουσεις τι σου λενε οι αλλοι τρελαινεσαι στο δεκαλεπτο. και ημουνα σιγουρη πως αυτο το πε για να με κανει να αισθανθω καλυτερα ομως απο το βλεμμα που της εριξα καταλαβε οτι τζαμπα μιλαγε καθως το πραγμα ειχε αλλαξει μ εμενα. πλεον ειχα γινει και εγω μια "malef". με κοιταξε με περηφανια. "τελικα ξεπερασες τις προσδοκιες μου"

"ενας διακοπτης ηταν δεν ηθελε πολλα πολλα.. τωρα παμε να συνεχισουμε;"

"μπα μας περασαν τα ποδια μας;"

"ρε συ δεν ειναι κατι προσωπικο ετσι;"

"ποιο οτι δεν συμπαθεις κανενα;"

"ναι.. εε οχι κανεναν.."

"ναι, ξερω.. οχι δεν ειναι απλα ετσι εισαι"

"ρε η δικια μου ιθακη μαλλον σου μοιαζει τελικα.."

"την ιθακη σου τη βρηκες μεσα σου εγω απλως σε εσπρωξα να κανεις το βημα που δεν εκανες. οσο γι αυτο εκει περα -εδειξε τα πλευρα μου στο σημειο οπου πριν τρεις μερες τυπωθηκε το μελανι- δεν θα το μετανιωσεις;"

"ειμαι βροχη και δεν ειμαι κανενος. το ξερω. το πιστευω.."

"καλως. χαιρομαι που πιασαμε τη φιλοσοφια αλλα παμε μεσα!"

και καταφερα να σηκωθω..

"ρε Malef; ξερεις τι οψη εχεις;"

"εξαρταται απο το ποιος με κοιταζει."

#S.H.E