Ακριτομυθιες.

προχωραμε.

μαθαινουμε καινουρια πραγματα.

τοσο γλυκια γευση εχει τελικα η εκδικηση. γυρνας το μαχαιρι και σπινθιριζουν τα ματια σου.

αν ρωτησε ποτε καποιος πως νοιωθω ειναι πραγματικα μυθος.

ναι νοιωθω γεματη καποιες φορες αποπνικτηκα.

ναι εχω αυτα που ηθελα, τις παρεες που ηθελα και τα σιναφι. το θρονο μου πισω.. ματωσα βεβαια αλλα τον πηρα. κι οσο αφορουσε τους σκαρτους τους κλωτσησα ευγενικα.. ακομα πιστευουν οτι ειμαι εκει γι αυτους. εγω κανω τα κουμαντα μου ομως. οπως ξερω εγω καλα.

τελικα η φαση ειχε ως εξης: φτιαξαμε εναν κυκλο και τον κλεισαμε και εκει χωθηκαμε χωρις "εξωτερικους" παραγοντες. ολοι μας δουλευαν και μας κατηγορουσαν για τα μυαλα μας και τις ιδεες μας και τελικα ολοι καναν τα παντα για να χωθουν στον "κυκλο" να παρουν λιγο αιγλη και να νοιωσουν κομματι μας. να νοιωσουν οτι κατι κανουν με τις βρωμερες ζωες τους. τελικα αρχισαμε να μαζευουμε τον καθε προβληματικο για να τον κανουμε να νοιωσει λιγο "σαν το σπιτι του" μεχρι που γιναμε ο ερυθρος σταυρος και φριξαμε με τον καθε κακομοιρη. μετα πηραν ποδι και αυτοι και ο κυκλος εμεινε ανεπαφος στενος κλειστος.

αν ρωτησεις γιατι; θα σου πω οτι εχω αγχωθει γιατι κοντευει.

αν με ρωτησεις τι κανω; θα σου πω πως πνιγομαι μεν αλλα.. τα χω ολα..

σπαστικα ολα. εχω συνεχεια το αισθημα της ελλειψης γιατι ακριβως τα χω ολα.

και μετα την κατακτηση του θρονου:

την απερριψα: ναι μεν αναστεναξα γιατι παω πισω αλλα δε..:

αμα αρχιζα να αξιολογω την κατασταση.. σιγουρα οσα θα χαν τυπωθει σε γραπτα θα μου χαν εξασφαλισει μια θεση ειτε στη φυλακη ειτε σε ψυχιατρειο ισοβια. δεν μου ταιριζει ολη αυτη η πληθωρα μεγαλων πνευματωδων υπαρξεων με αλτρουιστικοτατες αποψεις και ψαγμενες αποριες που θα με εστηναν στον τοιχο με το πρωτο παραστρατημα. ΚΟΜΠΛΕΞ μονο αυτο σας χαρακτηριζει.

και επειδη βαριεμαι..

καληνυχτα.

"τωρα ησυχασες;"

"ΟΧΙ ΡΕ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΩ".