Ειμαι Τεντιμποισσα με γοπα και γοβα

Προκειμένου να αρχίσω πάλι τους ρομαντισμούς και να αναπολώ τις στιγμές του παρελθόντος που πάντα για κακή μου τύχη είχαν σχέση με ένα ξενύχτι, μια κουβέντα σε ένα παγκάκι κάτι βροχοπτώσεις κλπ α ναι ξέχασα και κάτι πρωινά στα βραχάκια..

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ.. βρέθηκα μπροστά στον καθρέφτη μου -τον.καλύτερο.ψυχαναλυτή- ομολογώ.
και πραγματικά αισθάνθηκα ευάλωτη στον εαυτό μου. Βλέποντας τα κουρασμένα μάτια μου να με κοιτάνε με το βλέμμα ενός παιδιού που μόλις του βούτηξες το παιχνίδι από τα χέρια. Να με ρωτάνε γιατί το κάνω αυτό και πραγματικά να προσπαθώ να κρύψω τις σκέψεις μου λες και πέρναγα από την πιο σκληρή ανάκριση και φυσικά ήμουν ένοχη.

και πολύ απλά.. γιατί έτσι είναι. λείπει ο ρομαντισμός και δεν αισθάνομαι τίποτα γιατί τα αισθήματα είναι το παρελθόν μαζί με μπόλικη κλάψα. Οι σκέψεις και οι ιδέες θα λειτουργούν αποχρεμπτικά.
Μπορεί κάλλιστα κάτι τέτοιο να σπάζει κόκαλα και να σου προκαλεί αιμορραγία τέτοια μάλιστα που να σε αδειάσει από αίμα όπως άλλωστε άδειος άνθρωπος είσαι.
Τι κάθομαι και ξεστομίζω και γιατί τα γράφω εδώ;
Πολύ καζούρα. και όλα έχουν αυτό το παράξενο λουλακί χρώμα. Κάπως έτσι οι εξτριμιστές κατέκτησαν μια ιπποτική θέση στα όνειρα μου και με βοήθησαν να καταλάβω την αξία του πιστεύω και κάνω.
Τελικά τι έγινα.
-ΧΑ-
Έγινα αυτό που οι γονείς μου μια ζωή μου έλεγαν να μην κάνω παρέα.
-ΧΑ-
Τελικά οσάκις να προτίμησα να παραμείνω στο ρομαντισμό εδώ κολλάει και ο σαρκασμός, από την υποτιθέμενη αγαλλίαση λες και θα κέρδιζα τίποτα..
Όσο βέβαια άκουγα το όνομα μου να προφέρεται αργά από το στόμα σου η γλώσσα μου έσταζε αίμα από το σφίξιμο να μην ανοίξω το δικό μου. αντίθετα πάγωσα σταύρωσα τα πόδια μου και σου έτεινα ένα γλυκό ειρωνικό χαμόγελο. Ήξερα πόσο ήθελες να μάθεις. Ήξερα καλά. Γιατί η ευτυχία μου έγινε εκδίκηση άθελα μου.
κι όσο η βάναυση πραγματικότητα μου επιβάλλει κάθε τι που με γυρίζει πίσω εκεί στο παρελθόν μου που μάταια ξεχωρίζω τα πράγματα μέσα στη θολούρα με πρωταγωνίστρια μια τύπισσα σαν αυτή από τα τραγούδια του Manson. Υπάρχει ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ το κάθε τι που με επαναφέρει πίσω στην πραγματικότητα της τώρα ζωής μου δίπλα στον ιδεαλισμό μου αντλώντας πλέον ικανοποίηση όχι απο την επαφή αλλά από το εγώ μου.
Κι αν ρώτησες για κείνες τις μέρες; έμαθα να σέβομαι κάθε πρακτική μου. δεν μετάνιωσα ΠΟΤΕ για τις επιλογες μου και για τα λάθη που έκανα, μετάνιωσα όμως για τα μυαλά που κουβάλαγα και δεν με άφηναν να δω καθαρά.
Τώρα βέβαια τα κοιτάω όλα αυτά και τους κουνάω κοροιδευτικά το μεσσαίο μου δάχτυλο και φωνάζω: ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΜΕ ΑΚΟΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟ; ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΓΑΜΗΜΕΝΟ.
γιατι αφου με μισεις οπως λες χωρις λογο μπορω να σε κανω να αποκτησεις και μαλιστα πολλους.

-ολα στραβα μωρο- ΛΕΣ?