protect me from what I want.

πιστευω πως ειναι θεμα lifestyle ο καθενας μεγαλωσε εχoντας ενα προτυπο στο κεφαλι του και μαλλον με αυτο θα συνεχισει..

ριξε ακυρο.

αφηνω την αμμο να κυλισει αναμμεσα στα δαχτυλα των χεριων μου. ειναι κρυα αλλα υγρη. η θαλασσα φαινεται τοσο απομακρη και αγρια το χειμωνα αλλα ειναι το καλυτερο μερος για να ηρεμησεις. ναι μονη μου να κοιταω το κυμα.. 

η καθε μαμα θελει να δει το παιδι της στα καλυτερα σαλονια με τον καλυτερο τον ομορφοτερο τον εξυπνοτερο ΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΝ

ολοι λενε πως το συναισθημα ελεγχεται απλα πρεπει να σαι εξυπνος να κανεις μια επιλογη και μετα να αρχισεις να αισθανεσαι.

πως; 

κοιταω επιμονα γυρω μου σαν να ψαχνω απαντηση μονο εγω αισθανομαι στα 18 μου τετοια απογνωση οταν ψαχνω απαντηση στο γιατι αυτον; 

οι αλλοι οταν τους μιλαω μου λενε οτι φταιει η μετεφηβεια και οτι απλα φταιει που δεν εχω τον τσαμπουκα να βαλω κατω τα πραγματα και να κανω "σωστες" επιλογες.

κι αν οι σωστες επιλογες δεν μου ταιριαζουν τελικα; κι αν ολα τα ιδανικα μου φαινονται απλα σαν αντικειμενα για να περασω την ωρα μου; 

καποιοι αλλοι λενε οτι δεν εχω ανοιχτο κυκλο καποιοι (και που τον διευρυνα αλλαξε τιποτα;)

αλλοι το αποδιδουν στην πιεση των πανελλαδικων εκει τους προτεινω λοβοτομη χωρις σχολια.

ναι οι δικες μου φιλες εχουν παθη. ολες.

παντου υπαρχει αυτος ο καποιος που μας ταραζει στον υπνο και στον ξυπνιο που μολις βλεπουμε το ονομα του στο κινητο μας κοβεται ελαφρα η ανασα. ισως αυτο το κατι να χει πεθανει να χει αντικατασταθει απο το γλυκο συναισθημα της ληθης και των αναμνησεων. ισως να ναι μονο οι στιγμες..

ομως οσο τα σκεφτομουνα ολα εβλεπα καθαρα πως απλα δεν μπορεις να το ελεγξεις και θες να παραβλεψεις τα παντα.

βεβαια οι αλλοι επιμενουν οτι πρεπει να ακολουθησουμε το παραδειγμα των ιδιων και των αλλων παιδιων που εχουνε κατασταλαξει στο ιδανικο κι εγω ερχομαι σε αντιθεση..

ετσι θα ναι ο κοσμος μας; θα λειτουργουμε πλεον μονο με τη λογικη; 

ναι θελω να πονεσω να κλαψω να το νιωσω να το ζησω δεν θελω να το πνιξω.

δεν ειναι κοσμος αυτος που ζουμε. 

ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ.

θελω να νιωθω την καρδια μου να σπαει.

δεν θελω να ζησω αυτη την κωλοζωη σαν ενα ακομα ανθρωποειδες που απλα ειναι ενταξει βρηκε κατι καλο και βολευτηκε. οχι δεν θελω να πεθανω κενη δεν θελω να πεθανω αδεια. 

θελω να πεθανω χαμογελαστη κι οσες φορες κι αν πεσω θελω να σκισω τα γονατα μου και μετα να σηκωθω οχι απλα να τα γρατζουνισω να μαθω.

ετσι θα μαι ευτυχισμενη..

αυτο θελω στη ζωη μου 

αυτο θελω να χει συναισθημα.

να χει αυτο το αρρωστο το εντονο το ανεκδιηγητο το γεματο. να μου τρυπαει τα κοκκαλα να κυλαει μεσα μου σαν δηλητηριο.

αυτο ειναι να σε διαλυει και να σε δημιουργει ξανα.

να με φιλας και να τρεμω ολοκληρη, να με κοιτας και να λιωνω, να με αγγιζεις και να χανομαι στον κοσμο σου..

ειναι αυτο που ενας ανθρωπος ερχεται τα γαμαει ολα στη ζωη σου και φευγει και οταν ξαναγυρναει ειναι ακομα πιο εντονο πιο ισχυρο... τοσο.. τοσο...

σκετη εξαρτηση.

-some people feel the rain and some others get wet-

ναι ειμαι ρομαντικη. ναι ειμαι ανεγκεφαλη.

ισως ομως καποτε πρεπει να αποδεχτω τη ζωη και τη ροη της και να μπω στο δρομο μου 

-στονκαλοδρομοταχαμου-.

οσο κι αν ποναει τελικα πρεπει να ξεφυγω.

πρεπει καποτε να αφησω πισω μου την καρδια μου και να μαθω να χρησιμοποιω το κεφαλι μου.

καποτε πρεπει να μαθω να λεω Αν... 

-πισωγυρισματα-