ναι η μοναξια σταθηκε ενα καλο μερος να κρυφτω το χρειαζομουν εξαλλου. χρειαζομουν λιγες μερες εγω και ο εαυτος μου για να διαπιστωσουμε πως ο φοβος ειναι ο χειροτερος συμβουλος γιατι σε ωθει να κανεις πραγματα που ποτε δεν θα κανες κανονικα, πραγματικα που μοιαζουν νορμαλ αλλα στην πραγματικοτητα ειναι τρομακτικα.
η λογικη εφτανε και περισσευε και μαλιστα ενιωσα παμπολες φορες πως ξεπερασα τα ορια του εαυτου μου πως δουλευα πλεον σαν χαλασμενο ρολοι αλλα γινοντουσαν γυρω μου κι εγω απλως ακολουθουσα με τους δικους μου ρυθμους και οχι γιατι ειχα αναγκη να ξεχωρισω αλλα επειδη δεν μπορουσα να κανω αλλιως.
ολα εκεινα τα ατελειωτα παρτυ και ολες εκεινες οι ψυχρες νυχτες που μοιαζαν περισσοτερο με ξεθωριασμενες φωτογραφιες εχουν τυπωθει στο μυαλο μου σαν ενα μακρινο παρελθον που δεν θελω να θυμαμαι.
εκεινη η μυρωδια του καπνου που σε ζαλιζε μου μοιαζει τοσο ξενη τοσο απομακρη.
ναι ειχαν αγριεψει τα πραγματα επαφες, συναισθηματα, σχεσεις ολα ειχαν γινει ενας αχταρμας απο σταχτες και εγω απο κατω φυλακισμενη σαν κουνελι που πλημμυρισε το λαγουμι του να μην ξερω απο που να φυγω που να το σκασω ποιον να ακουσω και ποιον οχι μεχρι που εγινε το μεγαλο "μπραφ" και καταλαβα πως ο σαχλαμπουχλας ειχε αλλους σκοπους και η δικια σου ειχε αρκετα συμφεροντα και ο αλλος ανησυχουσε υπερβολικα για σενα στα 17 σου και η φωνη μεσα σου ουρλιαζε πως πας κατα διαολου.
ναι πρεπει να γινεις ενα πατωμα καποια στιγμη να νιωσεις το κρυο πλακακι στο προσωπο σου για να καταλαβεις που βρισκεσαι.
ναι δεν ειναι ολα τοσο "απλα" τελικα. γινεσαι συνοδος του εαυτου σου στο ταξιδι της ζωης σου και αν δεν ξερεις να τον καθοδηγεις σωστα αλλου πατας κι αλλου βρισκεσαι και δεν μιλαω ουτε για τις σαπιες παρεες και τις καφριλες.
μιλαω για εκεινο τον ανεκδιηγητο ποθο μιλαω για εκεινες τις κρυες νυχτες που παρεμειναν κρυες και το καλοκαιρι, μιλαω για το μυαλο μου που εχει γινει ενας κιμας.. ενας κιμας απο συναισθηματα τοσο περιπλοκα και τοσο σκοτεινα που το μεσα μου εμοιαζε με μια δυσοσμη χωματερη. οχι δεν σκοπευω να το ριξω σε αλκοολ και στις μαλακιες ουτε να παραδωσω τα οπλα και να γινω αλλη μια καταθλιπτικη σκια, απλα ειναι σημαντικο να κατορθωσω εκτος απο το εξω μου να οργανωσω και το μεσα μου.
η φαση που λενε περναει αλλα ο εαυτος σου δεν περναει.. αυτος ειναι ο χειροτερος εχθρος μου πια. αυτη η σκια που με τρωει ναι με τρωει και δεν με αφηνει να αναπνευσω το τερατακι που με κατασπαραζει μερα με τη μερα με κανει να φοβαμαι και να λαχταραω λιγη επαφη.. ναι να καταλαγιασει λιγο ο πονος και να μαζευτει το κενο στο στηθος να παρω και να συγκεντρωσω το κεφαλι μου και να βγω παλι εξω. αφου δεν εγινε τιποτα. μονο μια νυχτα περασε σε βρωμικο κρεβατι αλλα περασε. μυριζει χωμα και καλοκαιρινη δροσια. μυριζει κατι απο φοβο και ξημερωμα. μυριζει αλκοολ μυριζει σταχτη.
μυριζει ανθρωπινα.
όμορφο:)
ΑπάντησηΔιαγραφή