Bright summer.

"Το κενο δεν γεμιζει με κενο"

Δεν εχω ιδεα ποσες φορες ειπα θα τα αλλαξω ολα και ποσες φορες ξαναγυρισα πισω.

4:45 π.μ. τελειωσε το παρτι σε γνωστο μαγαζι στο γκαζι και μαζευουμε τα κομματια μας και τα εντερα μας για να συρθουμε μεχρι το σταθμο.Εχω κατσει κατω μιλαω με τον ξανθο που γνωρισα στο παρτι.Σερνω τις παλαμες μου κατω και γεμιζουν χωμα και σταχτη.Στα γονατα μου υπαρχουν γρατζουνιες που δεν ξερω καν πως εγιναν.Εχω χασει το δεξι μου κουλαρικι και στον καρπο μου εχουν ζωγραφισει μια καρδια
.-Καλοκαιρι-

Λιγα ρουχα.Ιδρωτας.Ξεβαμμενα ματια.Χαμογελα.Ολοι φευγουν σιγα σιγα και στο κεντρο εχει αποκοσμη ησυχια τετοιες ωρες.Μονο οι φωνες απο τους μαντραχαλαδες και τις τυπισσες ακους που τραβανε τις πολυχρωμες τουφες απο τα προσωπα τους και βλεπεις τις μπλουζες τους να κολλανε πανω στα υγρα σωματα τους.Θελω να ξαπλωσω εκει και να κοιταω τον ουρανο τωρα που μυριζει δερμα ανακατεμμενο με νυχτολουλουδο υγρασια και καπνο.Θελω να κλεισω τα ματια.Να μεινω εδω.Πιστευω σε κατι και σε δυο μερες γλιστραει απο τα χερια μου.Τοτε προσπαθω και παλι να ανασανω και να καταλειξω στο οτι δεν εχει νοημα πια και οτι η αναζητηση ειναι ενας αγωνας με πολλα αγκαθια.Θα θελα κατι τετοια πρωινα να περναμε ποδαρατο ολο το δρομο και να φταναμε καπου μακρια καπου με αγνωστα σημεια με αγνωστους ανθρωπους και απλα να απλωναμε τα ταλαιπωρημενα και κομματασμενα χερια μας με καθε λογης γρατζουνια και μελανια που δεν ξερουμε πως βρεθηκε εκει και να γελαμε να δινουμε και να περνουμε.
Eιναι κατι μερες που αφηνω ολα αυτα πισω μου.Δεν ξερω αν αντεχω αλλα δυο λεπτα να θυμαμαι η να ποναω ειναι καλοκαιρι και υποτιθεται πως τα ξεχνας ολα..Υποτιθεται πως ειμαι ετοιμη για καινουριες ιστοριες.

Κι ομως φετος το καλοκαιρι ειναι περιεργο εχει ηλεκτριστει και μαλλον φταινε τα υπολειμματα του φετινου χειμωνα που δεν λενε να φυγουν με τιποτα.Με εκανε να αγανακτησω με εμενα βασικα.Το πρωτο καλοκαιρι χωρις συναισθηματα ειναι σαν αδειο κουτι με σπιρτα ομως εμενα μου θυμιζει δασος που εχει μπουρλωσει ολοκληρο.Και ποιον κοροιδευω?

Να γιατι πιστευες οτι η ωριμοτητα συνδιαζεται με την ηλικια.

Να γιατι δεν μπορεις να αισθανθεις

Να γιατι δεν σε ικανοποιει τιποτα

Να γιατι δεν θες κανεναν και μπλεκεις παντα με τον καθε μαλακα

Να γιατι οποιον γουσταρεις τον διωχνεις

Να γιατι μολις ψιλιαζεσαι οτι θα αισθανθεις κατι περισσοτερο το βαζεις στα ποδια

Να γιατι ησουνα ενα μουνοπανο

Να γιατι δεν εμπιστευεσαι πια τιποτα
Να γιατι παλι πληγωθηκες
Να γιατι τα πιστεψες ολα
Να γιατι ξενερωνεις με το παραμικρο

"Δεν ξερω αν εχω σιχαθει τοσο εμενα που εχω καταντησει να τους διωχνω ολους για εκδικηθω τον εαυτο μου.Μακαρι βασικα να μπορουσα να με εκδικηθω ισως τοτε ξυπναγα και καταλαβαινα οτι ο χαμος στο κεφαλι μου εχει αρχη και τελος.Ισως να μπορουσα να αισθανθω κατι περισσοτερο απο θυμο.Ολο αυτο το μεταλλικο κουκουλι στο οποιο εχω καταφερει να κλειστω δεν νομιζω οτι θα με βοηθησει ποτε να αναπνευσω.Το εκανα για να μην πληγωθω και τωρα εφτασα να μην χαιρομαι κιολας.Αλλα ποιος τα γαμαει ολα αυτα?Ειναι τραγικο να καθομαι και να σκεφτομαι ολα αυτα που περασαν.Ειναι τραγικο να χαλαω τη ζωη μου ετσι." ο ξανθος γελαει και μου απλωνει το χερι να σηκωθω "Εσυ το κανεις δυσκολο αρκει να το πιστεψεις..Να πιστεψεις σε εσενα βασικα, αξιζεις πολλα παερισσοτερα απο ολα σε ματωσαν.. Οι ανθρωποι ερχονται και φευγουν εσυ μενεις για σ' ενα, μια αποφαση ειναι..Καλη τυχη λοιπον μικρη με μοβ μαλλια"

Διπλωσα τα μανικια μου μαζεψα την αλλη που εψαχνε τα εντερα της απο κατω και πηγαμε να παρουμε εναν καφε.
6 π.μ.Αδεια ολα και η γαληνη ηταν απλα ομορφη μονο οι αρβυλες μας γρατζουναγαν το τσιμεντο κατω.Δεν μιλαγαμε αναπνεαμε απλα καλοκαιρι.Αναπνεαμε ελευθερια.Τα πουλια ειχαν αρχισει το κελαιδημα και καναμε μια υποσχεση να ξεχαστουν ολα απο σημερα και απλα να προχωραμε.Και ο,τι απλα δεν συμβαδιζει με τη ζωη μας καλο για ενα βραδυ αλλα το κενο δεν γεμιζει με κενο.

Ζωη και μισος αγαπη και θανατος.

                rain to sea.

Δεν μπορω να την ακουω αλλο μου τρυπαει το μυαλο.Θα την χτυπησω.
Ειναι Δευτερα και το αλλο ποναει πιο πολυ και απο οταν ηταν Σαββατοβραδο.
Δυσκολο να αποφασιζεις με νουμερα για ολο το αυριο.
Δυσκολο να λιωνεις πανω απο ενα χαρτι και να στιβαζεις ο,τι ασυναρτησια σου κατεβαινει στο κεφαλι για να βγαλεις κατι.
δεν καταλαβαινω τι λες και προπαντων δεν θελω να μαθω σαν να μου χει αφησει ολο αυτο μια και μονο πλεον μικρη γρατζουνια.Σαν το κεφαλι μου να ηρεμει και το κενο στο στηθος να γεμιζει.Μπορει να ναι ενα απο τα κολπα του μυαλου μου και να ξημερωσει και να μαι δεκα φορες πιο αδεια απο οτι ημουνα πριν.
-Καντε την να το βουλωσει για δυο λεπτα.-
Κυριως ειναι ο φοβος να φυγεις μακρια ο φοβος να αρχισεις να αισθανεσαι λες και σου χουν θεσει ορια και σου χουν υπογραψει πως οι ιστοριες επαναλαμβανονται το ιδιο μοτιβο.Κι αν ανηκα σε εκεινους που αντεχαν την κλαψα θα χα επιμεινει αλλα ποιος αφηνει ετσι τα πραγματα πισω του?Τοσο μπερδεμενα λιωμενα καμμενα.Μια ανιδεη οπως εγω.Δεν ξερω τι να ευχηθω.Δεν ξερω τι εχω να κερδισω και τι να χασω.Ξερω οτι πληγωνω τους ανθρωπους γυρω μου πολλες φορες και αυτο δεν εχει επιστροφη.
[θανατος?]
[ξημερωμα?]
[ελευθερια?]
[Λυτρωση?]
υποθετω μια ζωη και ενα κεφαλι.