το κεφαλι μου ειναι ετοιμο να εκραγει υστερα απο το τριωρο μαθηματικα και αισθανομαι δυσφορια η οποια εγινε πιο εντονη το τελευταιο τεταρτο κοιταζω με απεχθεια το φαγητο που μου εχουν αφησει διπλα στο ψυγειο και το μυριζω. ακαθοριστου προελευσης και ταυτοτητας. ηθελα υπερβολικα πολυ εναν δυνατο καφε και οχι το νερομπουλι που μου φτιαξανε πριν.. αφιξεις-αναχωρησεις.
ειχα ηρεμισει ειχα ξεχασει τα παντα τα χα θαψει στο μικρο μαυρο κουτι που θαβουμε εμεις οι ονειροπαρμενοι τις μαυρες νυχτες του χειμωνα. με επιασε παλι αυτο το σφιξιμο και η λαχταρα αλλα ταυτοχρονα η απεχθεια η οποια ειτε προερχοταν απο την κουραση και τη ζαλαδα ειτε απο την ανακοινωση. θελω να φυγω και να μην ξερω. να γλιτωσω οχι απο τον εαυτο μου αλλα απο αυτον γιατι ξερω οτι θα ξυπνησει πολλα. πολλα που πρεπει η μαλλον ειναι αναγκη να μεινουν θαμμενα στον υποθαλαμο του εγκεφαλου μου. ευτυχως σε 7 μερες φευγω οντως βαλε και την εβδομαδα που θα παιζουμε κρυφτο θα τα καταφερω θα τη βγαλω "καθαρη". και οσο τα σκεφτομουνα μπηκα στη διαδικασια του αν τυχει πως θα μας φανουμε υστερα απο τοσα; θα υπαρχει καθολου ενταση; θα μιλησουμε και αν ναι να μαι αποτομη ή ο εαυτος μου ή να πω ενα ξερο γεια; και θα στρωνουν τα μαλλια μου; και τοτε ακουσα φωνες στην πορτα πηρα τον καφε μου και εμεινα μπροστα στο πασο να κοιταω την ξυλινη πορτα ποιος χεστηκε. η διαπεραστικη φωνη της αδερφης μου ακουγοταν καθαρα και οσο ξεκλειδωνε ακουσα και αλλη μια φωνη μαζι και πριν προλαβω να αντιδρασω τον ειδα ναι τον ειδα μπροστα μου με το ξανθο του τσουλουφι να πεφτει μεσα στα μεγαλα ματια του και ομολογω πως δεν καταφερα να πω τιποτα τελικα μου κοπηκε απλα η αναπνοη και εχασα τον παλμο μου.
τα επομενα 3 δευτερολεπτα ειχα χαθει στα χερια του και ναι ημουνα ευτυχισμενη. ο,τι και να κανα προφανως ηταν αυθορμητο.
γιατι κατι παιζει με τα ματια σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου