Δεν νομιζω πως υπαρχει αρκετη ποσοτητα καφεινης και αρκετα κωλοδαχτυλα για αυτην την λαμπρη δευτερα που κλεινουν τα ματια μου πανω στο βιβλιο και νιωθω τα εγκεφαλικα μου κυτταρα καρβουνο.
δεν μπορω να καταλαβω γιατι εμενα ολη αυτη η "σπουδαια"
γνωση που αυριο θα θυμαμαι παλι μονο πως με λενε και που μενω θα μου γινει χρησιμη μεθαυριο. και ως καψιμο μεταφερομαι στην εικονα μου στο σποτ να στειβω ενα τσιγαρο ενω προσπαθω να σκεφτω τι και πως και στο τελος καιγομαι ακομα
πιο πολυ και τα παραταω και επιστρεφω παλι στον κοσμο μου.
that's for today.

δεν μπορω να κοιμηθω και ειναι 2 παρα (τελεια) εχω να σηκωθω να διαβασω αλλα ηπια καφε στις 11. ειπα επισης να δημοσιευσω αυτην απον τις υποκοιπες 40 που χω γραψει.
κοιταζω τον εαυτο μου και με παραξενευει η απλοτητα των ιδεων που μου σκανε μια μια μπροστα στα ματια μου. Ναι ειμαι η εβελ μαρεσουν τα γασεμια μαρεσει το κεντρο στις 2 το πρωι που ειναι αδειο. μαρεσει να ρουφαω κανα τσιγαρο μια στις τοσες και μαρεσει η θαλασσα να ρην κοιταω. να χαζευω να αναπολω. μεσα σ ολα αναρωτιεμαι γιατι μαρεσουν τοσο τα μοιριακα οταν καταλαβαινω τα μισα απο αυτα που διαβαζω ή βαριεμαι.
γενικα βαριεμαι. βαριεμαι να εξηγω. βαριεμαι να πρεπει να εξηγω τα παντα. Γιατι απλα δεν καθεστε να τρωγεστε ολη μερα και ρωτατε γιατι πως ποτε. αφηστε με.
αλλα καπως ετσι μενεις χωρις φιλους. αλλα καπως ετσι χαιρεσαι γιατι μεσα σου χεστικες πιο πολυ.
και καπως ετσι θελει να παω λιγο πισω στο 12 και να ζησω λιγο με την παλια εβελ
που την ενοιαζαν μονο οι siouxsie και το μαλλι της. αλλα μεγαλωσαμε και καψαμε τα παντα ολα ξεραμε και τωρα ξερναμε με τους εαυτους μας. θυμαμαι τοτε που μουν συνεχεια σκατα με κατι και τωρα δεν με νοιαζει τιποτα αλλο περα απο το να εξασφαλισω εναν οχταωρο υπνο.
Η τρελα εφυγε ολα τα αλλα εμειναν να μας κανουν λιγο πιο αθλιους καθε μερα και λιγο πιο απομακρους. λιγο λιγοτερους σε σχεση μ οσα πιστευαμε και θελαμε στην τελικη να κανουμε. κινας ειναι τυχερη οσοι εχουν βρει εναν ανθρωπο να μοιραζονται οτι εχει μεινει απο τα ονειρα τους τις θαλασσες και τα σκοταδια τους. και καπως ετσι κλεινω εδω για τωρα.
> θα το συνεχισω αλλη μερα

Με τρωει να γραψω αλλα το αποφευγω γιατι μου βγαινει μεσα σ ολα η χολη.
Με τρωει ομως με τρωνε τα γεγονοτα και το πτεσμα που βιωνω στο μπουρδελακι καθε μερα.
με πιανει αυτη η αηδια και θελω να πιρουνιασω τα ματια μου κοιταζοντας τους ανθρωπους που με περιτριγυρνανε τουτα τα κουφια σωματα χωρις καμια ποιηση και μελωδια μεσα τους.
και το κατηγορω λες και ειμαι γεματη χρωματα. Εγω αγαπητε εχω την τεχνη μου ειτε ασπρομαυρη ειτε μαυρη ειτε αδιαφορη εχω το διαμαντι μου και ας ειναι αυτη η  τεχνη χολη και ροχαλα στη μουρη του καθε ξερακιανου εκει εξω που χει καψει τον εγκεφαλο του.
κουφια κεφαλια χωρις πνευμα και σπιρταδα τους κοιταζω σαν τα γιδια να γυρνοβολανε και να πετανε λεξεις και κουβεντες χωρις ουσια. κενα κεφαλια κενες κουβεντες. σαπια μυαλα.
μιλανε για αλλους ανθρωπους χωρις συνοχη και ανταποκριση και καθρεφτιζουν τα ιδια σαπια μυαλα απεναντι τους και χαιρονται. ωρε χαιρονται λες και κερδισαν το νομπελ ή εκαναν κατι σημαντικο ενα εργο για να τους πει ο αλλος μπραβο. μπραβο ρε φιλε στο κενο γιατι η εξυπναδα του εγκεφαλου και η νοημοσυνη της κουραδας φτανει μονο για να δημιουργησει προβληματα και εχθρες,
Και για να ριξω το επιπεδο της ποιητικοτητας σε δαυτο το κειμενο θα βγαλω χολη γιατι αγαπη μου γλυκεια επειδη πετας εξω το βυζακι σου δεν εισαι θεα η μυτη σου φιλοξενει μεσα ολοκληρη ποντικοφολια μεσα.
Και εσυ δευτερη λατρεια μου εισαι σαν κακοτραβελος το παιζεις θεα 2
και μετα κατσε αναρωτησου εσυ κουφιοκεφαλο προβατακι γιατι καταφερα εγω η μια να σας κανω εσας 20 ατομα να τρωγεστε. γιατι ισως ηξερα τι εκανα γιατι ισως τελικα δεν ειμαι εγω το θυμα.
γιατι μπορω γιατι εχω λιγο χρωμα στον εγκεφαλο
φιλια.

Σημερα εγινα 22 και οχι οτι μεγαλωσα οχι οτι αλλαξε κατι στην καθημερινοτητα μου απλα συνειδητοποιησα πως επαψα πλεον να ειμαι παιδι. Να τρομαζω και να χωνομαι κατω απο την κουβερτα γιατι κατω απο κει κανεις δεν μπορει να με πειραξει.
Μεσα σε 22 χρονια αλλαξαν ολα οσα ηξεραα ειδικα τα τελευταια 4 χρονια αναθεωρησα πως τιποτα δεν ειναι για παντα και τιποτα δεν ειναι δεδομενο και πως ολα οσα ζω σημερα ουτε αυτα θα ειναι δεδομενα στο μελλον και παθαινω ενα πανικο οπως σκεφτομαι οτι ξερω θα αλλαξει και πως σε 1 χρονο και λιγο παραπανω απο τωρα θα μαι μονη μου σε μια ξενη χωρα να παλευω απο το μηδεν. Δεν ημουν ποτε ανθρωπος που παραιτηθηκε ουτε που φοβηθηκε να παλεψει ή να κουραστει. Κοιταω οσα εχω περασει και μεσα στον εγω μου νιωθω καπως περηφανη που στεκομαι στα ποδια μου και καταφερνω να χαμογελασω. απλα φοβαμαι την αλλαγη φοβαμαι που μερα με τη μερα με γνωριζω καλυτερα και αποβαλλω οσα με εκαναν να νιωθω μια μειονεκτικη κολαση που λυσσομανουσε μεσα μου.
Στα 22 μου οχι δεν ειμαι ετοιμη να ανοιξω τα φτερα μου και να πεταξω διπλα στον ηλιο γιατι θα καω θελω να σιγουρευτω για το οσο λιγο μου μενει. Δεν φοβηθηκα την μοναξια μου ολη μερα με αυτην πορευομαι εχω συνηθισει την ησυχια. φοβαμαι για ολα οσα θα αφησω πισω μου. για τους ανθρωπους που αγαπω την οικογενεια μου και το σπιτι μου.
Σημερα μου πε καποια πραγματα αυτη η μανα μου που οσο και να με εκνευριζει με εκανε και σπαραξα σαν να δα εναν αλλον ανθρωπο απο το πουθενα. Σαν να κρυβε τοσα χρονια αυτον τον ανθρωπο που με εκανε και ελιωσα. Ανατριχιασα για ολες τις φορες που ειπα οτι με εχει κουρασει και δεν της εχω αδυναμια γιατι αλλαξε τελειως το μεσα μου. Καποια μερα θα φυγει και θα μου μεινουν τα 5 αυτα κωλοχαρτα να μου θυμιζουν τι ειμαι και ποσο περηφανη ειναι για μενα. Ποσο ενοχη μπορει να νιωσα μεσα μου που της ειπα οτι με πιεζει μονο εγω ξερω.
Και μην ανησυχεις ρε μανα οταν φυγω θα σε παιρνω και τηλεφωνο καθε μερα και θα σε βαζω και στο σκαιπ δεν θα σε ξεχασω..