παιζει να χει περασει και ενας χρονος απο την τελευταια φορα που ειπαμε "αντιο" εγω ειχα μεινει με την εικονα του ξανθου με την μαυρη μπλε τουφα στο πλαι και τα μπλουζακια με τις σταμπες. τωρα ειδα μπροστα μου εναν τυπο με preppy στυλ φραντζα ελαφρια και καμπαρντινουλα να με κοιταει το ιδιο εντονα.
"κοιτα να δεις που ηρθα εδω για να βρω καλοκαιρι και νομιζα οτι με ξαναστειλανε πισω Αγγλια! τι κρυο ειναι αυτο?"
και τωρα υποτιθεται πως πρεπει να γελασω σε ενα αστειο που ενα χρονο πριν θα με κανε να ξεραθω οχι τοσο απο το σχολιο οσο απο την γκριματσα που το συνοδευε. τωρα ομως με αφηνει σοβαρη να σκαω ενα ελαφρυ χαμογελο και να ανατριχιαζω στην ιδεα οτι καθεσαι απεναντι μου. οτι εισαι εδω. εδω υπαρχεις σε νοιωθω σε βλεπω σε μυριζω σε αισθανομαι.
ποιος εξυπνος ειπε πως η καταλληλη στιγμη για να πεις σε καποιον τι ακριβως νοιωθεις ειναι μια μερα πριν παρεις παραμασχαλα τη βαλιτσα σου και την κανεις χιλιομετρα μακρια του. οχι αυτη ειναι η καταλληλη στιμη για να ραγισεις δυο ζωες και πολλα ονειρα.
οταν μοιραζεσαι με καποιον και το παραμικρο στοιχειο της καθημερινοτητας σου νοιωθεις μια ανεξηγητη οικειοτητα που κατευναζει καθε αλλο συναισθημα που μπορει να αισθανθεις. εχετε αδελφοποιηθει με τον αλλον χωρις ομως να ειστε αδερφια. και ετσι ενα βραδυ φευγετε απο ενα παρτυ και αρχιζει να βρεχει και εκεινη την ωρα σε αρπαει και χορευετε σαν τρελοι μεσα στην βροχη μεχρι τη στιγμη που τα κοκκαλα σου ειναι τοσο παγωμενα και τα ματια του ειναι τοσο εντονα μπλε. κι εσυ το μονο που βλεπεις ειναι το ποσο ομορφος ειναι και μαλλον δεν το βλεπεις μονο εσυ αντιθετα σε αρπαει και σε φιλαει και εσυ ζεις το δικο σου ημερολογιο. και εσυ εχεις λιωσει κι εχεις ανατριχιασει ολοκληρη γιατι καταλαβαινεις ποσο ποθουσες τα χειλη του και ποσο ερωτευμενη ησουν μαζι του. ποσο εντονα συναισθηματα ειχες γι αυτον που μεχρι εχθες σ εβλεπε στην πιο αθλια κατασταση. βλεπεις μπροστα σου τον ανθρωπο ο οποιος σε θεωρουσε ομορφη οταν ξυπναγες, οταν ηταν 3 η ωρα και μετα απο ατελειωτο χορο με χαλασμενο μακιγιαζ σε θεωρουσε την πιο ομορφη κοπελα στον κοσμο. απλα δεν ειχε θαρρος να στο πει να σου εξομοληγει αυτα που νοιωθει. και προφανως αν δεν εβρεχε και δεν σας ειχε πιασει η τρελα να μην στο ελεγε. κι εσυ εκεινη την ωρα εχεις σαστισει αλλα χαμογελας σαν μαλακας γιατι ανακαλυψες τι νοιωθεις..
κι ομως εφυγες και εκεινη τη μερα δεν θα την ξεχασω να περιμενω στην αγκαλια σου στην αιθουσα αναμονης στο αεροδρομιο ποτε περασε μια ωρα ποτε περασε? σαν να περασε ενα λεπτο και ανακοινωνουν την πτηση σου.. και μονο εγω μονο εγω ξερω πως αντεξα να σου πω αντιο και να μην αρχισω να κλαιω μονο εγω ξερω πως σε αφησα να φυγεις να περασεις την πορτα και να βγεις εξω.
και ομως αρχισα να ουρλιαζω και να σου τραβαω τα πραγματα να φωναζω να μην φυγεις μεχρι και το μπουφαν σου σκισα. ΣΤΟΠ.. ξυπνα οχι δεν εγινε ετσι, ετσι εγινε στο μυαλο μου αυτο που προφανως ηθελα να κανω αλλα δεν εκανα. κι εσυ εφυγες με ενα βλεμμα πικρας και κενου. '
φτανουμε σημερα ενα χρονο μετα που ειχαμε να μιλησουμε 6 μηνες να με κοιτας και να ρωτας αν ειμαι καλα. οχι δεν ειμαι καλα ηθελα να σου ουρλιαξω να σου τριψω στη μουρη οτι αυτο που εκανες με σημαδεψε με πονεσε θα προτιμουσα να μην μου ελεγες τιποτα και να φευγες απλα και να σουνα ο φιλος μου. ο καλος μου φιλος που εφυγε στην κωλοχωρα για να σπουδασει μαλακιες. να σουνα ο φιλος που μετα απο 3 χρονια θα γυρναγε και θα μασταν οπως πριν γιατι μεσα στα 3 χρονια θα μιλαγαμε καθε μερα οπως ειχαμε σχεδιασει μεσα στα 3 χρονια θα ρχοσουνα οποτε μπορουσες. ομως η αμηχανια μας εκανε να μιλαμε τους πρωτους 6 μηνες και τους υπολιπους εξι να μην ανταλασσουμε ουτε ενα μηνυμα.
και κατεντησα να ποναω γιατι αφησες ενα τεραστιο κενο. τωρα φυσικα γυρισες και παροτι ειχα κανει προσπαθεια να προχωρησω να ξεπερασω τα παντα να ξεπερασω το γεγονος οτι σε εχασα μεσα απο τα ιδια μου τα χερια εισαι απεναντι μου και προσπαθεις να το παιξεις ανετος και μου επαναφερεις στη μνημη και την παραμικρη λεπτομερεια απο εκεινη τη βραδια και τις επομενες που ακολουθησαν. και παρολο που σε νοιωθω τοσο ξενο θελω να σου ορμηξω και να σε πνιξω στα φιλια. ομως εσυ τιποτα.
και εκεινη την ωρα που τα σκεφτομαι ολα ξυπναω και συνειδητοποιω πως δεν εισαι απεναντι μου. πως εχω πνιγει στα δακρια μεσα στον υπνο μου. κι οσο παραλογο κι αν ακουγεται χτυπαει το κουδουνι. πεταγομαι και τρεχω στην πορτα ανοιγω και εισαι εσυ. εχεις κοψει την μπε τουφα αλλα εχεις το ιδιο ηλιθιο χαμογελο και με βουτας οπως εκανες εκεινο το βραδυ κι εγω επαθα ενα μικρο καρδιακο επισοδειο. ναι ειναι αληθεια..
οπως μου τα διηγηθηκαν :')
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου