sometimes all you need is a good cry.

Είναι κάτι απογεύματα που σε ενοχλεί η μυρωδιά του οξυγόνου. Όλοι σου οι νευρώνες βρίσκονται σε υπερδραστηρίοτητα και το κεφάλι σου αρνείται να επεξεργαστεί και το παραμικρό μικροχιλιοστό πληροφορίας που χορεύει λάγνα στα αυτιά σου και απειλεί να βιάσει την ίδια σου την ύπαρξη.
Αυτά τα απογεύματα νιώθεις τη χολή σου να σου να σου καίει τα σωθηκά και θες να φωνάξεις να κλάψεις ή στην άλλη περίπτωση απλά να κοιμηθείς.
Κάποια τέτοια απογεύματα νιώθω σαν μωρό που θέλει απεγνωσμένα να κλείσει τα μάτια του να διώξει αυτό το βάρος που μου πιέζει τα όργανα αυτό το βάρος που σέρνω και δεν μπορώ να επεξεργαστώ.
Κάποια τέτοια απογεύματα μου λέιπει η θάλασσα και το μαύρο της φόντο. Ένα φως να διασχίζει τεμπέλικα τον ορίζοντα και να σκέφτομαι πως κάποιος εκεί έξω κοιτά απέναντι στο μέρος μου και αναρωτιέται αν υπάρχει κάποιος τρελός τέτοια ώρα να κοιτάει το μαύρο χάος του ορίζοντα.
Κάτι τέτοιες ωρες.