"ωστε.. φοβασαι; καλα κανεις.."
"ωστε πονας; χαιρομαι"
εχω παρει το μοχθηρο υφος και σε κοιταω να ψυχοραγεις στις γραμμες οχι δεν θα σου κανω τη χαρη να σε τραβηξω στο κατω κατω μονος σου πηγες εχω δεν εχω καμια δουλεια να κανω τον καλο σωτηρα. ενα παραπανω να ευχαριστιεμαι τη στιγμη ενα παραπανω να απολαμβανω τον ζεστο ηλιο μετα απο τετοιο χειμωνα και να χω τετοιο θεαμα μπροστα μου. προφανως εισαι κι εσυ θυμα των παρορμησεων σου προφανως και δεν ξερεις τι θες και αναζητας καποιον να ναι εκει να σε σηκωσει οταν θα πεσεις. νομιζεις οτι θα σε κυνηγαω μια ζωη νομιζεις πως θα μαι πλαι σου οταν κανεις ο,τι σου κατεβει νομιζεις πως για ολα θα την πληρωνω εγω..
και τωρα λιωνεις σαν κερι εχεις μαυρισει και χανεσαι. πιο καλα μακρια μου σε ειχα τοσο καιρο γιατι γυρισες; γιατι θες να με τραβηξεις παλι μεσα στο βουρκο; γιατι θες να με κανεις παλι αφελη και φοβισμενη; ισως να πιστευεις πως το αδιστακτο υφος μου ειναι ψεμα κι ομως δεν ειναι..
με πιανει ενα ριγος ετσι που σε βλεπω να σπαρταρας αλλα δεν εχω αλλη επιλογη το πηρα αποφαση εχεις τελειωσει το μονο που μπορω ειναι να το απολαυσω να γινεται αργα μπροστα μου.. τρεμει το εδαφος.. μας τελειωσες αντιο..
γυρισα γιατι δεν ηθελα να το δω και πραγματικα σαν να φυγε ενα βαρος απο πανω μου..
στο καλο.. μην ξαναγυρισεις..
αλληγορικο και βουκολικο ετσι παει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου