lices in my wings.

Σημερα ηταν ακρως περιεργη μερα.
Ξαναζησα οσα ειχα να ζησω εδω και καιρο. το χιμαδιο που μου λειψε. η μυρωδια κατρουληλας στου ψυρρη μεσα στη ζεστη.Θελω να διαγραψω γεγονοτα να ξαναρχισω απο καπου που ειχα ξεμεινει προσφατα.Μπορει να πονεσα πες με βιτσιοζα τελος παντων αλλα δεν ειχα ποτε λογικη για να χω τωρα.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ.
Έχεις εκραγεί από θυμό.Έχεις πετάξει ρούχα παντού.Ποιος? ΕΣΥ
Που μέχρι και τα χαρτομάντηλα έχουν συγκεκριμένη θέση.Έχεις στήσει ένα χάρτη στον τοίχο και μιλάς ένας παράλογος δίχως τέλος όπως ακριβώς το περίμενα"ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ ΕΓΩ ΕΔΩ" φωνάζεις χτυπώντας απειλητικά το δάχτυλο πάνω του.Μετά έχεις πάρει τρία βελάκια και τα πετάς εκεί καρφώνονται σε τρία μέρη."Θα ξεκινήσω από δω και μετά εκεί και εκεί τέλος".

Όπου και να πας εκεί θα είναι μην ξεγελιέσαι.Ελπίζεις.Ελπίζεις πως δεν ανήκεις εδώ.Σε αυτό το σημείο.ΓΙΑΤΙ.Γιατί σε πνίγουν οι άνθρωποι εδώ.Αλλά με ποια ψευδαίσθηση ζεις?Σε ποιο ροζ σύννεφο επιπλέεις?Λες και δεν ξερεις την πραγματικότητα.Οι άνθρωποι είναι σαν τις ψείρες, όπως είπε και ο Μιλερ.Χώνονται κάτω από το δέρμα σου και σε τρώνε όπου και να πας σε ακολουθούν.Έχουν χωθεί βαθιά μέσα στο δέρμα σου και όσο ξύνεσαι πληγιάζεις δεν θα βγουν έξω το μόνο που καταφέρνεις είναι να ματώνεις και η φαγούρα χειροτερεύει μέχρι που οι πληγές σου γίνονται τόσο βαθιές από το ξύσιμο που δεν υπάρχει πλέον δέρμα και έχεις φτάσει στο κόκκαλο.Τις ψείρες δεν τις ξεφορτώνεσαι όπως και τους ανθρώπους.Τι να πας σε βουνό θα τους αναζητεί η ψυχή σου γιατί θα σε τρώνε τι να πας σε καινούριο μέρος πάλι θα σε φάνε οι καινούριοι, καθένας τους εχει τη σειρά του: ενθουσιασμός,συμπάθεια,αγάπη,απογοήτευση.Πάντα θα ρθει αυτή η γαμημένη απογοήτευση.Είτε έρθει από φυγή,θάνατο,αντιπάθεια θα έρθει.Θα έρθει γιατί σου αφήνει ένα κενό, κενό ότι δεν το χόρτασες όσο το είχες γιατί ο αδηφάγος ρομαντισμός μας όσο κυνικοί και να είμαστε δεν μας αφήνει να ζήσουμε με την απώλεια.Λες και χωρίς τις ψείρες μας χάνουμε την ουσία και την υπόσταση μας.Δεν έχουμε ζωή χωρις το δράμα, την απογοήτευση, τις τραγωδίες, το έπος τους, τη χαρά τους.Αν έχεις τέτοια πεποίθηση πως τρέχοντας θα γλυτώσεις τότε είσαι γελασμένος.Γελασμένος.Θα γλυτώσεις τον πρώτο καιρό θα ενθουσιαστείς πάντως την κατάρα ή το θαύμα της ζωής όπως θες πάρτο θα το κουβαλάς μέχρι κι εσύ να αποχωρήσεις και να απογοητεύσεις αυτούς που σε κουβαλάνε στο δέρμα τους.



MY TRIAL RUN-

your eyes your eyes your eyes..

Μιλαγα για καταιγιδες αναμπουμπουλες θαλασσες και τα σχετικα.Μαζι σου.Παντα αρχιζουμε απο το πιο απλο και καταληγουμε στο πιο ακραιο.Ειχες μια αγριεμενη θαλασσα στα ματια σου οπως μιλαγες και εκανες εκτεταμενες κινησεις κοιτωντας με με το ιδιο παθος με την ιδια ορμη.Ψιχαλιζε δεν καναμε καν τον κοπο να μετακινηθουμε πιο περα.Ειχα σταματησει να ακουω και ειχα καρφωθει σε αυτο το βλεμμα που μου τρυπαγε το κεφαλι και με κοιταγε κατευθειαν μεσα στην ψυχη μου.Γυμνη- γεματη - αδεια - τοσα ονειρα σκεψεις συναισθηματα περνουσαν απο μπροστα μου εκεινο το δευτερολεπτο που μου αρπαξες το κεφαλι και το φερες μπροστα στο δικο σου.

Ξυπνησα.

Ενιωσα αυτον τον ηλεκτρισμο που ενιωσα εκεινο το βραδυ.Ηξερα πως ενιωθα τα παντα την αγαπη σου τον πονο σου το αρωμα σου ολα.Δεν ηθελα να φυγω να γυρισω πισω στην καθημερινοτητα να ξερω πως θα κανα 4 ωρες για μια αγκαλια.Να κανα τοσα χρονια υπομονη γι αυτην την στιγμη να πρεπε να βουτηξω στη λασπη στα σκατα στο βουρκο σε ολα για να αναπνευσω να παρω μια μεθυσμενη ανασα ηρεμιας.Μεσα στην απελπισια μου καλυπτα το κενο μου με πραγματα που δηθεν με γεμιζαν δηθεν με εκαναν καλα και κατα βαση κοροιδευα εμενα πιο πολυ απο τους αλλους γυρω μου.Ημουνα ενα τερας συναισθηματικου παραλογισμου.Ηξερα εξ αρχης που ανηκω και το πλακωνα με οτι εβρισκα μπας και το κανω να σκασει και ηρεμισω.

Κακος ειναι ο αλλος βεβαια αυτος που σε θελει εκει να περιμενεις να σε βασανιζει εως οτου ματωσεις εν αγνοια του βεβαια γιατι εγω ειχα ξεφυγει απο αυτη τη δινη γιατι ειχα παει σε αυτο που αγαπουσα περισσοτερο απο καθε τι.Εσενα.Τον ανθρωπο που ζουσα οντως μια ταινια μαζι του.Που σκυλιαζα καθε φορα που δεν μου αγγιζε την ψυχη μου.Που ενιωσα οσα δεν ειχα νιωσει οταν με αγγιζε με τα ματια του και ηξερα πως αγγιζε την ψυχη μου.



αλλα δεν θα σε αφησω εδω.
Ημουνα πιο ευτυχισμενη οσο ποτε αλλωτε ανοιγα τα ματια μου με αυταρεσκεια.Ημουνα μεσα στο αεροπλανο και γυρναγαμε μαζι.Ειχα ξαπλωσει στο χερι σου και ειχα τη μυρωδια σου.Το πιο γλυκο αρωμα στον κοσμο.Μαρεσε να σε βλεπω κουλουριασμενο πανω μου κοιταγα το σφιξιμο στα χερια σου και ηξερα πως αξιζε ολο αυτο.Αξιζε η ωριμανση ο αγωνας και ολο το χαος γυρω μας.Αξιζε να ζησω ολα αυτα για να γυρναω σπιτι γεματη.
Αγγελε μου.

every you every me.

 Ηταν ο πιο ηρεμος υπνος που εκανα ποτε.Εμπαινε φως στο δωματιο μυριζε ξυλο και μια μικρη δοση υγρασιας απο το παραθυρο που εμπαινε το φως του κλασσικου Λονδρεζικου πρωινου.Ηταν γρηγορο, αποφασιστικο, χωρις καμια μα καμια εξηγηση ημουν μετα απο ταξιδι, ενα ταξιδι για δυο μερες.Ηταν ολα οσα ηθελα τα 3 τελευταια χρονια αυτον τον 2ωρο υπνο στην ακρη ενος κρεβατιου που δεν ειχα ξαναδει αλλα με ανακουφιζε τοσο αυτην τη μυρωδια αυτο το υφος.Ημουν τοσο γεματη και ησυχη λες και οταν με κοιταζε με αυτα τα ματια που γυαλιζανε μπροστα στο προσωπο μου επαιρνε μια παραξενη ικανοποιηση απο την ηρεμια μου.Μυριζε κανελα στην αλλη ακρη του δικου μου κοσμου και ημουν ηρεμη.Ηρεμη και ησυχη πως το καταφυγιο μου ειναι εκει.Επαιζα με τα ακροδαχτυλα μας ειχε πλακα.Με ελεγε μικρη νεραιδα και το πιστευε.Με επιανε με το τεραστιο χερι του και μου τραβαγε τουφες απο τα μαλλια και χαμογελουσε οπως ειχα βυθισει τα μουτρα μου κατω απο το χερι του στο μαξιλαρι.Ειχα βουρκωσει γιατι ενιωθα γαληνη μεσα μου ισως οτι πιο ομορφο και αληθινο ειχα νιωσει.Λες και αν πεθαινα εκεινο το δευτερολεπτο θα πεθαινα ευτυχισμενη.
Γιατι ισως το πιο ασωτο πραγμα στη ζωη να ειναι αυτο που σπρωχνεις μακρια σου.



                    

Think of England.

Δεν ξερω τι με επιασε.Δεν ξερω.
Δεν ξερω γιατι εχουν περασει δυο χρονια.Στηριξα πολλες ελπιδες και ονειρα σε αυτο και πιστευα οπως πιστευω πως οσες φορες και αν φυγεις θα ξαναγυρισεις εστω για να μου πεταξεις δυο τσιγαρα και να μου μιλησεις για την μεγαλη σου ζωη.
Δεν ηξερα γιατι ανακατευομουν.Κατα βαθος ζουσες τη ζωη που ηθελα να ζησω εγω.Σκεψου μονο πως οσα συζηταγαμε δυο χρονια πριν εσυ τα κανες πραγματικοτητα και εγω ακομα βλεπω ονειρα να θρυμματιζονται και να διαλυονται μεσα στα χερια μου και εγω να υπενθυμιζω στον εαυτο μου πως πρεπει να αναθεωρησει και οτι ειναι ελευθερια να εχεις επιλογες και να αλλαζεις.
απλα ειχα πεσει σε ληθαργο.
απο το 12 και μετα ημουν σε συνεχη ληθαργο.
Σαν απο το να εφυγες και μετα να μου ρθε μια πετρα στο κεφαλι και να με αφησε εκει.
Δεν ξερω.
Ειλικρινα ψαχνω να στηριξω καπου αυτον τον κενο χωρο.Αυτο το τοσο μακρια και το τοσο αλλοκοτα κοντα που με μανιπιουλαρει καλυτερα και απο τον πιο επιδοξο μαριονετιστα.
ειλικρινα πιστεψα πως γινεται ενας χαμος.
Ελεγες πως τα χεις ζησει ολα μα ολα και εγω κοιταγα σαν τον κουταβι τη ζωη σου απο ενα μεγαλο γυαλινο τζαμι ευχομενη να χαμε αλλαξει θεσεις.Και τοτε σε βλεπω να κλαις και να σπαραζεις σε βλεπω να διπλωνεσαι στα δυο και να με κοιτας.
"Ο,τι ειχα να ζησω το εζησα και εχω ακομα για να το χορτασω.Αλλα ξερεις πως εχασα το πιο σημαντικο σημειο."

και τι ειναι ποιηση.

Where is my mind.

Νομιζα ο,τι θα σκασω.Νομιζα οτι δεν χωραγε αλλο βαρος πανω στο στηθος μου.

"Αναλωνομαστε σε πραγματα που σε λιγα χρονια θα σκεφτομαστε τι καναμε και δεν το ζησαμε οπως επρεπε και τοτε θα χτυπαμε το κεφαλι μας στον τοιχο για το ποσο βυθισμενοι στο βουρκο ημασταν ενω δεν επρεπε"

Τα χρονια περνανε νερο οι ανθρωποι φευγουν φθειρονται και χαλανε.Ρυτιδιαζουν αλλα παραμενουν ομορφοι.Παραμενουν οι αναμνησεις πισω.Και γω αναρωτιομουν τι εχω αφησει πισω μου που να αξιζει ποσο ειχα παλεψει για τη ζωη μου και εν τελει ποσο την εχω καταστρεψει.Τη μια ηθελα να φυγω να παω καπου μακρια.Την αλλη απλα ηθελα να χωθω καπου να μην ακουω κανεναν τις υστεριες του τη μποχα του την κακοτροπια του και την αναισθησια του.Δεν ηξερα αν ειχα γινει ενας κηνητος κυνισμος που εβραζε στην ιδια του τη σαρκα απλα ηθελα να ξεφυγω να ξεφυγω απο ολα οσα ειχα φορτωθει σε αυτο το κεφαλι.Μου μοιαζε ανυποφορο να κυνηγαω την ευτυχια μου, μου μοιαζε ανυποφορο πια να αναλωνομαι, να αναλωνομαι συνεχεια στο παρελθον, στις ανουσιες κοινωνικες επαφες.Κυνισμος.Παντα ηθελα να ξεφυγω απο μενα και τωρα κυνηγαω να ξεφυγω απο αυτο που ημουν τοτε και τωρα επιστρεφει καθε τοσο πανισχυρο,παλευω να ξεφυγω απο τους αλλους παλευω αυτο που τοσο μισουσα τοτε. 

Αλλα δεν θα σε αφησω εδω.

Μεσα στην μποχα των γυρω μου εψαχνα καθε μερα μια διοδο.

Πληγωνω αυτους που αγαπω, μακαρι να μπορουσα να με τιμωρησω μακαρι να μπορουσα να με δυαλισω να με πονεσω τοσο ωστε να καταλαβω και να σταματησω.Μακαρι να ξερα να αγαπω με εναν υγιη τροπο και οχι με τον δικο μου απροσαρμοστο τροπο.Οταν εφυγες μου ειπες πως οσο και να σε αρρωστησα ειχες ερωτευτει το στομα που μιλαγε και τα ματια που κοιταγαν ειχες ερωτευτει την καρδια το νοημα και οχι τις λεξεις που εβγαζε ο βοθρος μου.Και εφτασε 2014 δυο χρονια μετα να παλευω με εμενα ακομα.Να θελω να κανω ευτυχισμενο εναν ανθρωπο και να μην μπορω ισως γιατι ειμαι χαλασμενη αλλα το πιστευω πως δεν υπαρχει "δεν μπορω να δεθω" υπαρχει ενα φοβαμαι που το χω ξεπερασει και μπορω να τα βρω πιο ευκολα με αυτην την κατασταση.Φοβαμαι μονο μην αδειασω ξαφνικα.Η μοναξια μου πηγαινε πολυ απλα τωρα με φοβιζει.Με φοβιζει και με στοιχειωνει.

Θελω να γυρισω σε αυτο που πιστεψα να κοιμηθω στα χερια σου στο λεμο σου και να ηρεμισω τωρα σε αλλο. το 14. 

some people they fit in life or whatever. I don't.

Ξυπνησα αναποδα.Βγηκα απο το δωματιο παραπατωντας, επιασα μια κουπα καφε και κοιταζα τον πατερα μου πανω απο τον παγκο να βγαζει τα πιατα απο το πλυντηριο,

"Γαμωτο" αναστεναξε. Κοιταξα απο μπροστα του και ειδα ενα πιατο τελεια σπασμενο στη μεση.

"Καμια φορα δεν παιρνεις χαμπαρι οτι εχει ραγισει πριν σπασει εντελως", εμεινα και τον κοιταξα.

Δεν θα καταλαβει ποτε  τι σημαινε αυτο για μενα και ποσο με αντιπροσωπευε.

4:45 πμ.

"Δεν εχει να κανει με τα γεγονοτα,τις πραξεις,τα συναισθηματα και το χαμο.Δεν εχει να κανει με τιποτα βασικα.Εχει να κανει με το οτι με πνιγει ολο και περισσοτερο και δεν νομιζω πως θα ρθει πια η μερα που θα μπορω να το διαχειριστω.Δεν ξερω αν γενικοτερα ειχε να κανει με τη γαμημενη ρουτινα ή το γεγονος οτι καθε μερα θρηνουσα για τις ζωες που δεν εζησα, για τα πραγματα που δεν τολμησα να κανω ή να προσπαθησω για αυτα και τωρα τρεχω μακρια απο τα παντα μηπως σταθω τυχερη και μεσα στην ανακατοσουρα μου βρεθω καπου.Καπου συγκεκριμενα και οχι να περιπλανιεμαι εδω και εκει χωρις σκοπο.Ολα ειναι ευθραυστα,πονανε και ραγιζουν.Εχω κουραστει αισθανομαι μονο νευρα και απογοητευση.μονο.Απλως θελω να ρθω εκει να κατσω κατω στο ξυλινο σου πατωμα να φορεσω κατι προχειρο και να πιω μια κουπα κακαο ενω κοιταζω τη βροχη μεσα στο χαμηλοταβανο ζεστο σπιτι σου που μυριζει κανελλα παντα.παντα και σιγοπαιζει Placebo σχεδον καθε φορα που πλησιαζω το δωματιο σου."

Ειναι καποιες μερες που ειναι ιδανικα περιεργες, ασχημες, αναποδες οχι δεν ειναι επειδη εχω τις μαυρες μου.Τετοιες μερες που και ο καιρος εκει περα που εισαι μοιαζει με τον ιδανικο μεσογειακο τις ανοιξιατικες μερες.Αυτες τις μερες, τις αποκαλω κοκκινες μερες.Λεω σε ολους εχω τις "κοκκινες μου" και εννοω τις μερες που με κατακλιζει ενας ανεξηγητος φοβος και ανασφαλεια οτι ολα θα γινουν σκατα και οι ανθρωποι θα φυγουν απο διπλα μου γιατι τους πληγωσα για χιλιοστη φορα.Φυσικα και η ζωη δεν ειναι στασιμη ολα αλλαζουν γεγονοτα,καταστασεις τα παντα.Στο κατω κατω ουτοπια δεν ειναι να πιστευεις πως τα πραγματα θα αλλαξουν προς το καλυτερο αλλα πως θα μεινουν ιδια για παντα.

Ειναι και οι αλλες μερες που απλα ξυπναω και νιωθω μονο νευρα και απογοητευση απλα γιατι ολα φταινε, ολα.ολα.ολα.Αυτες τις μερες τις αποκαλω μπλε γιατι αισθανομαι πιο μονη και πιο απομακρη,πιο αδεια και πιο κουρασμενη.Ετσι αυτες τις μερες εχω τις μπλε μου.

Και ο πιο δυσκολος ρολος που καλεισαι να ενσαρκωνεις και να αντιπροσωπευεις καθημερινα ειναι ο ιδιος σου ο εαυτος.

weaping wounds that never heal

Μπηκε μεσα στο δωματιο αθορυβα μου ρθε το αρωμα του.Ανασηκωσα το χερι μου.
"Χρειζομαι υπνο μπορεις να φυγεις και να επιστρεψεις σε κανα μηνα?"
"Πως μπορεις και κοιμασαι με αυτα τα πραγματα που ζουνε στο κεφαλι σου?"

Πιστευα πως ολα αυτα ειχαν περασει τα χα πισω μου, ειχα φυγει τοσο μακρια ωστε στο τελος να ξεχασω το λογο που εφυγα και ομως παντα χαλαει κατι.Ειχα αποδεχθει πια το γεγονος οτι ολα ειχαν τελειωσει απλα η αφελεια και η χαζομαρα δεν με αφηνε να φυγω.Προσπαθουσα συνεχως να καταλαβω γιατι ολα πηγαιναν στην αρχη καλα και στραβωναν τοσο πολυ μετα, σαν να μην υπηρχε καμια κατανοηση κανενα συναισθημα.Ειχα κουραστει να ξινω πληγες.Ηταν σαν να καθομαι για χιλιοστη φορα στο ιδιο σημειο και να αισθανομαι ολοκληρο το συμπαν να τρεχει μεσα στις φλεβες μου και απλα να πρεπει να βγει εξω.Ηξερα πως κατα βαση μπορουσα να ηρεμισω.Οι δικοι μου ηταν καλα, σε αντιθεση μ εμενα που ολο χειροτερευω, εχουν αρχισει και χτυπανε ολα ενα ενα πια και κοιταζω εξαντλημενη τον εαυτο μου να προσπαθει.Δεν ηξερα βασικα πως να αντιμετωπισω ολα αυτα μαζι ολα τοσο συντομα.Πολλες φορες μοιαζει σαν να μου λειπει ενα μερος που δεν υπαρχει καν.Αλλες θελω να την κανω να βρεθω διπλα σου να στριφογυριζω εκει και να κοιταζω το ταβανι ενω εσυ παρακολουθεις την αναπνοη μου.Αλλες θελω κατι νεο να βρω κατι διαφορετικο κατι ξεπνοo μπας και σταματησω να πνιγομαι.Μου λειπει αυτο που ειχα και ξερω πως δεν θα το χω ξανα γιατι ετσι γινεται παντα οι καταστασεις χαλανε πριν προλαβεις καν να τις χορτασεις και συ μενεις εκτεθειμενος ψαχνοντας τα γιατι και τα πως.Ειχα παθει πλεον ανοσια με τους ανθρωπους δεν με ενοιαζε απλα, ας εφευγαν δεν με ενοιαζε πια το πριν και το μετα το μονο που ηξερα ηταν πως εμεναν οι κακες αναμνησεις πισω.


                                  My fake plants died because I did not pretent to water them.

Ημουνα ταραγμενη.Ουτε θυμωμενη ουτε στεναχωρημενη σκετο ταραγμενη.Κοιταγα τον ουρανο στο βαθος που ειχε φορτωθει ενα τονο συννεφα και για καποιο λογο ενιωθα ενα αμιδρο σφυξιμο και εναν φοβο.Ειχα μαθει να μην παραδεχομαι να μην δεχομαι τιποτα.Γενικα ειχα ενα τεραστιο κενο που προσπαθουσα να καλυψω καθε μερα με οτιδηποτε εβρισκα για να περασω την ωρα μου.Περναγα μερες να προσπαθω να συμβιβαστω μεχρι που εφτασα να συμβιωνω μαζι του λες και ηταν πια η νεα μου πραγματικοτητα.Δεν ηταν οτι δεν ηθελα κατι παραπανω απλα ειχα κουραστει να ειμαι μονιμα αγχωμενη φοβισμενη και χαλασμενη.Δεν ειχα ορεξη ουτε να βγω ουτε να κανω κατι ηθελα εμενα και μονο εμενα.Να κλειστω σε αυτο να ηρεμισω γιατι ολα ηταν τοσο ιδια με αυτα που περασαν ολα επαναλαμβανονταν ξανα-ξανα-ξανα.Και οσο φουσκωνε το κεφαλι μου τοσο ξεφουσκωνε η επιθυμια μεχρι που εσκασε το συναισθημα και βγηκε εξω η παραιτηση.ΜΠΑΜ.

I'm fucking you so that you'll stay fucked.

Τα ματια μου ηταν κατακοκκινα πονουσαν.Εχω να γραψω τουλαχιστον 2 μηνες διαστημα αρκετα μεγαλο για μενα, διαστημα που με κανει να χω ξεχασει πως γινεται αυτο.Περασα τη φαση που ηθελα να σκεφτω τι εκανα σε αυτη τη ζωη και κατεληξα πως τιποτα δεν με βασανιζε περισσοτερο απο την αναισθησια μου και την κακοτροπια μου απεναντι σε ολα οσα συνεβαιναν γυρω μου πια.Ηθελα χρονο για μενα να καταλαβω σταδιακα τι συνεβαινε γυρω μου και να το χωνεψω.Ολα κινιοντουσαν αναμμεσα σε αποστειρωμενα συναισθηματα κενα χαμογελα σχεσεις και καλα γεματες συναισθηματα ασφυκτικα γεματες και υπερβολικα τελειες παραμυθενιες.Τοσο που ηθελες να ξερες-ταχαμου τι σκεφτοσουνα.και τσαφ σου ρχεται να ξερασεις.Χρειαζομαστε λεει και η αλλη αλλαγες.
Κανουμε-κανω τα ιδια πραγματα ξανα και ξανα και απογειωνονται ειδικα τη στιγμη που οι καταστασεις επαναλαμβανονται τα γεγονοτα τα συναισθηματα η πικρα και το μισος ειναι ξανα το ιδιο και το ιδιο.Ιδια διαδικασια λες και γινεται σκοπιμα.Σαν να χρειαζεται να ξεφυγουμε απο αυτον τον επαναλαμβανομενο κικεωνα και να γνωρισουμε καινουργια προσωπα μπας και αλλαξει λιγο το συνεχες μοτιβο γυρω μας και οι καταστασεις αναγκης καλυψης και επιβεβαιωσης.Κλεινομαι ολο και περισσοτερο σε εμενα και βυθιζομαι σε αυτο που λεμε απαθεια σαν μην με νοιαζει ποιος ειναι αυτος διπλα μου απλα ειναι για να ειναι να καλυπτει ενα ακομα κενο σαν να μην ξερω αν θελω κατι μονιμο για να με καλυπτει η κατι διαφορετικο.Κατι αλλο.Και οχι αυτο που εφυγε τοτε και οχι αυτο που σκαει καθε τοσο τωρα.Σκετος συμβιβασμος αποστειρωση και ειρωνια.Αυτη η αμφιβολια.Αυτο το κενο.
Μου ειπες πως ειμαι απο τους ανθρωπους που δεν ειναι για να μπλεξεις ποτε.Μου ειπες πως ειμαι η καλυτερη ντοπα και τωρα τρεχεις.Σου λεω δεν τελειωνουν ετσι και εγινε σκονη.