το στομα μου εχει στεγνωσει αλλα βαριεμαι να σηκωθω να παω να ψαξω για κανα κουτακι καφε.
τετοια ωρα θα πρεπε να κοιμαμαι οπως ολα τα φυσιολογικα παιδια εκει εξω ομως το κρεβατι μου μοιαζει αρκετα απομακρο αυτη τη στιγμη και το μυαλο μου δεν λεει να σταματησει να γυριζει. ειναι καλοκαιρι και κανει ψυχρα ο καιρος θυμιζει φθινοπωρο και εχω τυλιχτει με μια παλια ζακετα ενα ονομα και μια στιγμη που μπορει ακομα να με ταλανιζει.
ακομα κι αν εχουν περασει 9 μηνες οσο κανει ενας οργανισμος για να δημιουργηθει και να γεννηθει -ενα ανθρωποειδες- τοσος καιρος εχει περασει απο την τελευταια στιγμη που βρεθηκαμε στον ιδιο χωρο και ανταλλαξαμε κουβεντα. τοσος καιρος και κατι τετοιες ωρες που ειμαι μονη μου και το παιζω η Miss καταθλιψη το μυαλο μου παγωνει μπαινει στο sleep και παιζει σαν παλιο φιλμ οτι εχει γινει οτι εχει περασει σαν χρονομηχανη μονο που ειναι σαν μασημενη κασετα επαναλαμβανει συνεχως τα τελευταια λογια σαν προσευχη. ισως αν εγερνα το κεφαλι μου εκεινη την ωρα να με επαιρνε ο υπνος αλλα ελα που τα ματια μου δεν εκλειναν. το γεγονος οτι μια εικονα σε ανατριχιαζει πιο πολυ κι απο τη μονιαξια μεσα στο σκοταδι περασμενα μεσανυχτα. μεσα μου εκαιγα πιο πολυ κι απο το κερι που σιγοκαιγε στη γωνια. ισως να χρειαζομαι τελικα λιγο αερα. οι "στοχοι" μου τα "ιδανικα" μου με εχουν απορροφησει τοσο που χω ξεχασει πως ειναι ο αερας τετοια ωρα το βραδυ. σηκωθηκα και πηγα στο παραθυρο ναι και ομως ειχε ξαστερια. σαν αποσπασμα απο το μικρο πριγκιπα μου φανηκε να καθομαι και να κοιταω τον ουρανο με απαθεια σαν χαζη και να ονειρευομαι τη δηθεν στιγμη που μονη μου εκαψα και την εκανα σταχτες. το γιατι κραταω αυτες τις σταχτες δεν ξερω. ισως επειδη εχει πια παρει μια ονειρικη διασταση να το χω κρατησει μεσα μου για να παιδευομαι τις κρυες νυχτες σαν αυτην. πολλοι λενε πως η μοναξια τους ποναει. εμενα με βοηθαει οταν υπαρχει ενα χαρτι και ενα μολυβι βοηθαει γιατι τοτε το ονειρο αποκτα υλη ζωντανευει και κινειται μπροστα μου και τοτε εντρομη το τσαλακωνω και το πεταω στον τοιχο.
τελευταια ειναι ολα τοσο υπεροχα τελεια οπως ειχα ζητησει. μια ζωη αψογη. ανεβαινω καθε μερα και περισσοτερο πλεον εχω προγραμμα και μπορω να κοιμαμαι ενα ολοκληρο βραδυ χωρις να ξυπναω πλεον εχω φιλους πραγματικους που το τηλεφωνο τους και η αγκαλια τους ειναι παντα ανοιχτα. πλεον εχω καλες σχεσεις με τους δικους μου συννενοουμαστε εχουμε επικοινωνια.
ομως κατι νυχτες σαν τη σημερινη με πιανουν τα κλαματα γιατι φοβαμαι οτι ολα ειναι ενα ονειρο οτι το πρωι θα ξυπνησω και θα ναι ολα διαλυμενα οπως πριν ομως οχι. τελικα η ζωη μου το ανταπεδωσε και μαλιστα απλοχερα.
εκλεισα το παραθυρο και πηγα και εφτιαξα καφε αποψε δεν εχει υπνο θα παω στην ταρατσα να δω την ανατολη για να θυμηθω το καλοκαιρι γιατι αμα κοιταω τον ηλιο και τα αστερια δεν ξερω αλλα θυμαμαι τον μικρο πριγκιπα. σε αισθανομαι πιο κοντα μου. καληνυχτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου