Χαμοκελα.

Έχουμε στο μαγαζακι και μαζευει σπαστικα τα πραγματα του τα στοιβαζει σε κουτες γυρναω το κεφαλι περα δωθε να κανω κι εγω κατι πρεπει να κανω κατι ΠΡΕΠΕΙ.
εχω γεμισει εχω φουλαρει για την ακριβεια, λες κι εχω σκουληκια μεσα μου και αν κατσω θα με φανε ζωντανη. φοβαμαι να σκεφτω. φοβαμαι παρα πολυ να κατσω και να σκεφτω.
Βλεπω γυρω μου τα παντα να γκρεμιζουν και θελω να φυγω να φυγω μακρια να μην κοιταω πισω γιατι αμα κοιταξω θα θελω να μεινω. αν μου κρατησει καποιος τη μυτη θα σκασω το νιωθω οπως νιωθω και υγρο το δεξι μου ματι οπως ακουμπησα το χερι μου πανω στο ξυλο και εμεινε η παλαμη μου στη σκονη. μυριζει σαν το αμαξι του εδω μεσα.
καποιες φορες θες να κλαψεις γιατι εχεις παραπονο. παραπονο μεγαλο που σου ειπαν παλι ψεματα, παραπονο που πρεπει να κανεις τον καραγκιοζη ολη μερα, παραπονο που κοντευεις να τα διαλυσεις ολα γυρω σου. και ετσι δεν μπορεις πια να κλαψεις παρα καθεσαι με τα ποδια στον τοιχο και περιμενεις να καιει το κεφαλι σου απο το αιμα που χει μαζευτει. με ενοχλει που οι ανθρωποι παντα φευγουν ειναι μια κατασταση την οποια δεν θα μπορεσω να προσαρμοστω ουτε να συνηθισω με ενοχλει να λεω αντιο γιατι αισθανομαι πως αφηνω και κατι μου σε αυτον που φευγει κατι μεγαλο κατι μικρο δεν εχει σημασια.
Με ενοχλει ομως ακομα περισσοτερο οι ανθρωποι να αλλαζουν να εκδηλωνονται να λενε ψεματα να μετατρεπονται σε σκοτεινα πλασματα που σου ρουφανε οτι καλο ειχες μεσα τους για αυτους. Να θες να ξεριζωσεις αυτο το καταραμενο κομματι απο μεσα σου και να μην μπορεις γιατι εχει σφηνωσει τοσο βαθια που φοβασαι να το βγαλεις μην πεθανεις κι εσυ ο ιδιος μαζι με τις αναμνησεις σου.

"Θελω να φυγω ρε μανα θελω να φυγω να γλιτωσω" θες να σπαραξεις και να ξεφορτωθεις τα παντα σαμπως αμα πας στην αλλη ακρη της γης θα φυγουν και ολες οι αναμνησεις σου. και αντε να το πεις σε αυτην την φουκαριαρα αυτο που εχει στυψει την ζωη της για σενα που τρεχει ολη μερα σαν το σκυλι και κανει τον καραγκιοζη μπροστα στα ματια σου για να σου φτιαξει το κεφι. που οσο ασχημα και να της φερεσαι θα κανει τα παντα για να χαμογελασεις.
\
Μου λειπει η παλια μου ζωη.

Άνοιξα τη σελιδα να γράψω για σένα και ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν και την αναπνοή μου να κόβεται στις 13 του μήνα κλείνεις 5 ολόκληρους μήνες μακριά μας. Δεν μπορώ να νιώσω κάτι γιατί φοβάμαι αν αφήσω αυτό που νιώθω να με κυριέψει θα μείνω να σαπίσω σε ένα κρεβάτι μέχρι να ρθει η ώρα να σε βρω. Λένε πως όταν φεύγει καποιος περνας τα 6 στάδια του πένθους εγω δεν ξέρω σε ποιο είμαι αλλά ακόμα περιμένω να ακούσω το κινητό μου να χτυπάει και μετα ενας 10λογος παραπονα οτι σε ξεχασα και δεν σε πηρα.. μετα περιμενω να ρθεις να δεις το μαλλι μου που ειναι μαυρο και απο περσυ με τρως να το κανω μαυρο γιατι δεν σ αρεσε ποτε το μοβ. και τα κοψα γιατι παντα σου αρεσα με κοντα μαλλια. και τα ξαναβρηκα με τον βλακα που δεν συμπαθουσες και να ξερεις πως ηταν ενας απο αυτους που ηταν διπλα μου σε ολο αυτο. και ολοι οσοι ηταν εκει ηταν πολλοι και δεν περιμενα να ειναι τοσοι. και γραφω τοσο μηχανικα και δεν ξερω σε ποιον απευθυνομαι γιατι καθε φορα που σκεφτομαι ποσο αποτομα εφυγες σφαδαζω γιατι δεν σου πα σαγαπαω πριν κλεισουμε εκεινο το βραδυ και επειδη δεν ξερω γιατι.
Γιατι ρε μπαμπα.γιατι.

δεν θελω να συνεχισω. θα ξαναγραψω και θα γραφω για σενα. θα γραφω μεχρι να ρθω στον ουρανο και να στα λεω γιατι παω στοιχημα πως θα εισαι εκει. φυλακα αγγελε μου αλητη.
γιατι δεν ησουν μονο μπαμπας ησουν ο κολλητος μου ησουνα προτυπο ησουνα ολα ηθελα να πιστευω πως μπορω να καταφερω. σαγαπω.