and after all you're my wonderwall.

το κεφαλι μου ειναι ετοιμο να εκραγει υστερα απο το τριωρο μαθηματικα και αισθανομαι δυσφορια η οποια εγινε πιο εντονη το τελευταιο τεταρτο κοιταζω με απεχθεια το φαγητο που μου εχουν αφησει διπλα στο ψυγειο και το μυριζω. ακαθοριστου προελευσης και ταυτοτητας. ηθελα υπερβολικα πολυ εναν δυνατο καφε και οχι το νερομπουλι που μου φτιαξανε πριν.. αφιξεις-αναχωρησεις.
ειχα ηρεμισει ειχα ξεχασει τα παντα τα χα θαψει στο μικρο μαυρο κουτι που θαβουμε εμεις οι ονειροπαρμενοι τις μαυρες νυχτες του χειμωνα. με επιασε παλι αυτο το σφιξιμο και η λαχταρα αλλα ταυτοχρονα η απεχθεια η οποια ειτε προερχοταν απο την κουραση και τη ζαλαδα ειτε απο την ανακοινωση. θελω να φυγω και να μην ξερω. να γλιτωσω οχι απο τον εαυτο μου αλλα απο αυτον γιατι ξερω οτι θα ξυπνησει πολλα. πολλα που πρεπει η μαλλον ειναι αναγκη να μεινουν θαμμενα στον υποθαλαμο του εγκεφαλου μου. ευτυχως σε 7 μερες φευγω οντως βαλε και την εβδομαδα που θα παιζουμε κρυφτο θα τα καταφερω θα τη βγαλω "καθαρη". και οσο τα σκεφτομουνα μπηκα στη διαδικασια του αν τυχει πως θα μας φανουμε υστερα απο τοσα; θα υπαρχει καθολου ενταση; θα μιλησουμε και αν ναι να μαι αποτομη ή ο εαυτος μου ή να πω ενα ξερο γεια; και θα στρωνουν τα μαλλια μου; και τοτε ακουσα φωνες στην πορτα πηρα τον καφε μου και εμεινα μπροστα στο πασο να κοιταω την ξυλινη πορτα ποιος χεστηκε. η διαπεραστικη φωνη της αδερφης μου ακουγοταν καθαρα και οσο ξεκλειδωνε ακουσα και αλλη μια φωνη μαζι και πριν προλαβω να αντιδρασω τον ειδα ναι τον ειδα μπροστα μου με το ξανθο του τσουλουφι να πεφτει μεσα στα μεγαλα ματια του και ομολογω πως δεν καταφερα να πω τιποτα τελικα μου κοπηκε απλα η αναπνοη και εχασα τον παλμο μου.
τα επομενα 3 δευτερολεπτα ειχα χαθει στα χερια του και ναι ημουνα ευτυχισμενη. ο,τι και να κανα προφανως ηταν αυθορμητο.
γιατι κατι παιζει με τα ματια σου.

I know, it's asking for your benediction.

καθομαι στο πεζοδρομιο εχω αρχισει να κρυωνω και το μονο ζεστο σημειο του σωματος μου ειναι ειναι τα δαχτυλα μου εκει που βρισκεται το τσιγαρο μου.
δεν συμφωνουμε πια. εκανα προσπαθειες να ανοιξω το στομα μου και να βρουμε μια μεση λυση αλλα φαινεται πως η μονη λυση ειναι να μεινουμε στα τυπικα. ναι ειμαι καλα οχι δεν αισθανομαι καλα. ΒΑΣΙΚΑ-περναω την καλυτερη φαση της ζωης μου-
και αυτο με βοηθαει να ανοιγω το στομα μου και να μιλαω. αυτο το μικρο πραγματακι.
κι ομως οσο και αν προσπαθω να κατσουφιασω και να αρχισω τη γκρινια ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
αισθανομαι τοσες τυψεις και τοσο ενοχη. αλλα δεν μπορω να κανω αλλιως.
υποσχεθηκα να καθαρισω τη σαβουρα απο τη ζωη μου. -τοκανα- οκ τωρα; μπορουμε να προχωρησουμε μπορεις να μην αντιδρας τοσο στενομυαλα; μπορεις απλα να μου πεις ΠΟΥ ειναι το προβλημα -ΟΧΙ-
και καθως καθομουνα και κοιταγα τον κοσμο γυρω ενιωθα τοσο καλα τοσο στα υψη που χαμογελαγα σαν ηλιθια. μου τραβηξες το τσουλουφι και γυρισα αυτοματα προς το μερος σου. εκανε κρυο. και δε ρωτησα τι κανουμε τωρα κι εσυ απαντησες τοσο απλα τοσο σιγουρα: "εσυ παλευεις κι εγω σε βοηθαω; α. και κανουμε και υπομονη. ενας χειμωνας ειναι ετσι;"
ενας χειμωνας ειναι ετσι απλα ενας χειμωνας που σιγουρα θα μεινει σαν αναμνηση. ενας χειμωνας που θα με σημαδεψει οταν πια θα περναω εκεινη τη γεφυρα επιτελους.
κι επειδη δεν θελω να σε αφησω εδω. απλα θα πω πως ο κοσμος γεμισε δονκιχωτιστες κι εγω ανηκω σε εναν απο αυτους. σαν να λεμε πριγκιπισσα αηδιασμενη απο πριγκιπες ψαχνει βατραχο. καπως ετσι καπως πιο ονειροπολα καπως πιο σιγουρα απο οτι πριν καπως πιο αναστατα. αλλα σιγουρα καλυτερα.
και παροτι οι ανθρωποι αρχισαν να στολιζουν τα μπαλκονια τους και η moca praline εκανε την εμφανιση της και ναι μπορει να μαι τυλιγμενη στο κασκολ μου και να ναι αρχες νοεμβρη θελω τοσο πολυ να ρθει το καλοκαιρι και κατα παραξενο τροπο νομιζω οτι μου ρθε μια μυρωδια θαλασσας ενω ημουνα στην πλατεια Συνταγματος στις 11 το βραδυ. θελω να πω πως ναι ακομα και τωρα φαινονται ολα ιδανικα. μαζευτηκα και ο παππους μου ειναι γερος σαν αλογο και μακαρι ολα να συνεχισουν τοσο γαληνια και καλα. το χω αναγκη. εχω αναγκη απο ηρεμια. εχω αναγκη απο τον δον κιχωτη μου και οχι απο απο σαντσους οχι αλλους σαντσους στη ζωη μου. ευχαριστω αλλα αρκετα.
αφηστε με να πιστευω. αφηστε στο δικο μου αυριο.
και επειδη εγινες ενας σαντσος καληνυχτα.


I know, the last in line is always called a bastard
I know, you cut me loose in contradiction
I know, I'm all wrapped up in sweet attrition
I know, you want the sin without the sinner

Ειμαι Τεντιμποισσα με γοπα και γοβα

Προκειμένου να αρχίσω πάλι τους ρομαντισμούς και να αναπολώ τις στιγμές του παρελθόντος που πάντα για κακή μου τύχη είχαν σχέση με ένα ξενύχτι, μια κουβέντα σε ένα παγκάκι κάτι βροχοπτώσεις κλπ α ναι ξέχασα και κάτι πρωινά στα βραχάκια..

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ.. βρέθηκα μπροστά στον καθρέφτη μου -τον.καλύτερο.ψυχαναλυτή- ομολογώ.
και πραγματικά αισθάνθηκα ευάλωτη στον εαυτό μου. Βλέποντας τα κουρασμένα μάτια μου να με κοιτάνε με το βλέμμα ενός παιδιού που μόλις του βούτηξες το παιχνίδι από τα χέρια. Να με ρωτάνε γιατί το κάνω αυτό και πραγματικά να προσπαθώ να κρύψω τις σκέψεις μου λες και πέρναγα από την πιο σκληρή ανάκριση και φυσικά ήμουν ένοχη.

και πολύ απλά.. γιατί έτσι είναι. λείπει ο ρομαντισμός και δεν αισθάνομαι τίποτα γιατί τα αισθήματα είναι το παρελθόν μαζί με μπόλικη κλάψα. Οι σκέψεις και οι ιδέες θα λειτουργούν αποχρεμπτικά.
Μπορεί κάλλιστα κάτι τέτοιο να σπάζει κόκαλα και να σου προκαλεί αιμορραγία τέτοια μάλιστα που να σε αδειάσει από αίμα όπως άλλωστε άδειος άνθρωπος είσαι.
Τι κάθομαι και ξεστομίζω και γιατί τα γράφω εδώ;
Πολύ καζούρα. και όλα έχουν αυτό το παράξενο λουλακί χρώμα. Κάπως έτσι οι εξτριμιστές κατέκτησαν μια ιπποτική θέση στα όνειρα μου και με βοήθησαν να καταλάβω την αξία του πιστεύω και κάνω.
Τελικά τι έγινα.
-ΧΑ-
Έγινα αυτό που οι γονείς μου μια ζωή μου έλεγαν να μην κάνω παρέα.
-ΧΑ-
Τελικά οσάκις να προτίμησα να παραμείνω στο ρομαντισμό εδώ κολλάει και ο σαρκασμός, από την υποτιθέμενη αγαλλίαση λες και θα κέρδιζα τίποτα..
Όσο βέβαια άκουγα το όνομα μου να προφέρεται αργά από το στόμα σου η γλώσσα μου έσταζε αίμα από το σφίξιμο να μην ανοίξω το δικό μου. αντίθετα πάγωσα σταύρωσα τα πόδια μου και σου έτεινα ένα γλυκό ειρωνικό χαμόγελο. Ήξερα πόσο ήθελες να μάθεις. Ήξερα καλά. Γιατί η ευτυχία μου έγινε εκδίκηση άθελα μου.
κι όσο η βάναυση πραγματικότητα μου επιβάλλει κάθε τι που με γυρίζει πίσω εκεί στο παρελθόν μου που μάταια ξεχωρίζω τα πράγματα μέσα στη θολούρα με πρωταγωνίστρια μια τύπισσα σαν αυτή από τα τραγούδια του Manson. Υπάρχει ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ το κάθε τι που με επαναφέρει πίσω στην πραγματικότητα της τώρα ζωής μου δίπλα στον ιδεαλισμό μου αντλώντας πλέον ικανοποίηση όχι απο την επαφή αλλά από το εγώ μου.
Κι αν ρώτησες για κείνες τις μέρες; έμαθα να σέβομαι κάθε πρακτική μου. δεν μετάνιωσα ΠΟΤΕ για τις επιλογες μου και για τα λάθη που έκανα, μετάνιωσα όμως για τα μυαλά που κουβάλαγα και δεν με άφηναν να δω καθαρά.
Τώρα βέβαια τα κοιτάω όλα αυτά και τους κουνάω κοροιδευτικά το μεσσαίο μου δάχτυλο και φωνάζω: ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΜΕ ΑΚΟΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟ; ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΓΑΜΗΜΕΝΟ.
γιατι αφου με μισεις οπως λες χωρις λογο μπορω να σε κανω να αποκτησεις και μαλιστα πολλους.

-ολα στραβα μωρο- ΛΕΣ?