The neverending why.

σαν συριγμος να ακουστηκε εκει που στεκομουν διπλα στο τραινο στο σταθμο και παρατηρησα εκεινο το κενο υφος που τοσο με μπερδευε.

ενα βημα μπροστα και ειμαι διπλα του. ενα βημα πισω και φευγω μακρια του. κανενα βημα μενω εκει.

κανενα βημα δεν εγινε και εκεινος με κοιταξε σαν να μου ελεγε αποφασισε, ομως η μοναδικη μου απαντηση ειναι να κατεβασω το κεφαλι και να κοιταξω τα παπουτσια μου και να αποφασισω πως εκανε παρα πολυ ζεστη κι ας ηταν βραδυ και ας ειχε υγρασια και τα ποδια μου ποναγανε υπερβολικα μετα απο τοσο περπατημα για να κανω την παραμικρη κινηση. το μονο που ζηταγα εκεινη την ωρα ηταν ενα κρεβατι και οχι ενα οποιοδηποτε το δικο μου..

"η ελλειψη της ουσιας σε κανει ευαλωτη σε καταστασεις που αλλιως δεν θα ανεχοσουνα"

ναι και ομως σημερα το ακουσα και συμφωνησα γιατι οντως ειναι πολλες φορες που ανεχομαστε τις καφριλες του αλλου ή τις προσβολες του απο καθαρη κατανοηση ή απο απλη γαιδουρινη υπομονη.. ετσι το μουδιασμα του εγκεφαλου στο οποιο συνεβαλε και η υπερεκθεση στον ηλιο ηταν μια καλη δικαιολογια για να κανω τη δυσκολη σε κατι που ηξερα προ πολλου πως θα λεγα οχι.. οχι γιατι εχω μαθει να ειμαι φτερο στον ανεμο και δεν ειχα σκοπο να κανω κανεναν να με δεσει.. οχι επειδη δεν ειχα ορεξη να ακουω τον καθε κακομοιρη να λεει το δικο του για κατι που δεν τον αφορα στο κατω κατω.. οχι γιατι πολυ απλα οχι..

και οσα βραδια κι αν αποφασιζα να μεινω αυπνη για να σκεφτω το ποτε και πως κατεληγα να τραγουδαω το neverending why και να πινω μοκα τα μεσανυχτα μεχρι να νυσταξω και να ξεραθω στον καναπε. τοσο με απασχολουσε. τοσο που ενα τεταρτο σκεψης με εκανε να βαρεθω. τοσο που ακομα και στο τεταρτο που προσπαθουσα να οργανωθω με επιανε χασμουρητο και απο την ατελειωτη μοκα περναγα στον "αιωνιο υπνο" δεν με απασχολουσε τα αφησα στην τυχη του ως συνηθως.

δεν ειχα ετσι κι αλλιως καμια απαιτηση (ιδιαιτερη) μονο σεβασμο στον προσωπικο μου χωρο και στην προσωπικοτητα μου την οποια βεβαια δεν ειχα γιατι ο αλλος σκεφτηκε πως ειναι μεγαλη μαγκια να ασχολειται μονο με τα "δικα του" λες και ο αλλος δεν ζει δεν εχει τα "δικα του" στο κατω κατω. γι αυτο και το μπαλκονι μου επαψε να ναι χωρος σκεψης και συλογισμου γιατι απλα βαρεθηκα οπως κανω παντα γιατι απλα οταν με ρωτησες αν ξερω τι θελω και απαντησα μεσα στον ενθουσιασμο εμενα εσυ ακουσες εσενα.

ας δουμε λοιπον περα απο το δαχτυλο μας γιατι οταν εγω σου εδειχνα το φεγγαρι εσυ ο μαλακας κοιταγες το δαχτυλο μου..

δεν νομιζω πως σηκωνει αλλο ψαξιμο το θεμα γιατι ποτε μου δεν βρηκα ουτε χρονο ουτε ορεξη να ασχοληθω.. γιατι οσες μερες κι αν ξενυχτησα το κανα γιατι ειχα περασει τοσο υπεροχα βραδια που απο την υπερενταση δεν κοιμομουνα και καθομουνα στον καναπε και γελαγα.. εκει λοιπον ειναι η διαφορα μας εγω για σενα ημουνα και θα μαι εσυ για μενα ισως να σουνα κατι καποτε εστω και ασημαντο τωρα ομως δεν εισαι. εισαι ενας απο τους πολλους. και ας αφησω εσενα να ρωτας γιατι.