Χαμοκελα.

Έχουμε στο μαγαζακι και μαζευει σπαστικα τα πραγματα του τα στοιβαζει σε κουτες γυρναω το κεφαλι περα δωθε να κανω κι εγω κατι πρεπει να κανω κατι ΠΡΕΠΕΙ.
εχω γεμισει εχω φουλαρει για την ακριβεια, λες κι εχω σκουληκια μεσα μου και αν κατσω θα με φανε ζωντανη. φοβαμαι να σκεφτω. φοβαμαι παρα πολυ να κατσω και να σκεφτω.
Βλεπω γυρω μου τα παντα να γκρεμιζουν και θελω να φυγω να φυγω μακρια να μην κοιταω πισω γιατι αμα κοιταξω θα θελω να μεινω. αν μου κρατησει καποιος τη μυτη θα σκασω το νιωθω οπως νιωθω και υγρο το δεξι μου ματι οπως ακουμπησα το χερι μου πανω στο ξυλο και εμεινε η παλαμη μου στη σκονη. μυριζει σαν το αμαξι του εδω μεσα.
καποιες φορες θες να κλαψεις γιατι εχεις παραπονο. παραπονο μεγαλο που σου ειπαν παλι ψεματα, παραπονο που πρεπει να κανεις τον καραγκιοζη ολη μερα, παραπονο που κοντευεις να τα διαλυσεις ολα γυρω σου. και ετσι δεν μπορεις πια να κλαψεις παρα καθεσαι με τα ποδια στον τοιχο και περιμενεις να καιει το κεφαλι σου απο το αιμα που χει μαζευτει. με ενοχλει που οι ανθρωποι παντα φευγουν ειναι μια κατασταση την οποια δεν θα μπορεσω να προσαρμοστω ουτε να συνηθισω με ενοχλει να λεω αντιο γιατι αισθανομαι πως αφηνω και κατι μου σε αυτον που φευγει κατι μεγαλο κατι μικρο δεν εχει σημασια.
Με ενοχλει ομως ακομα περισσοτερο οι ανθρωποι να αλλαζουν να εκδηλωνονται να λενε ψεματα να μετατρεπονται σε σκοτεινα πλασματα που σου ρουφανε οτι καλο ειχες μεσα τους για αυτους. Να θες να ξεριζωσεις αυτο το καταραμενο κομματι απο μεσα σου και να μην μπορεις γιατι εχει σφηνωσει τοσο βαθια που φοβασαι να το βγαλεις μην πεθανεις κι εσυ ο ιδιος μαζι με τις αναμνησεις σου.

"Θελω να φυγω ρε μανα θελω να φυγω να γλιτωσω" θες να σπαραξεις και να ξεφορτωθεις τα παντα σαμπως αμα πας στην αλλη ακρη της γης θα φυγουν και ολες οι αναμνησεις σου. και αντε να το πεις σε αυτην την φουκαριαρα αυτο που εχει στυψει την ζωη της για σενα που τρεχει ολη μερα σαν το σκυλι και κανει τον καραγκιοζη μπροστα στα ματια σου για να σου φτιαξει το κεφι. που οσο ασχημα και να της φερεσαι θα κανει τα παντα για να χαμογελασεις.
\
Μου λειπει η παλια μου ζωη.

Άνοιξα τη σελιδα να γράψω για σένα και ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν και την αναπνοή μου να κόβεται στις 13 του μήνα κλείνεις 5 ολόκληρους μήνες μακριά μας. Δεν μπορώ να νιώσω κάτι γιατί φοβάμαι αν αφήσω αυτό που νιώθω να με κυριέψει θα μείνω να σαπίσω σε ένα κρεβάτι μέχρι να ρθει η ώρα να σε βρω. Λένε πως όταν φεύγει καποιος περνας τα 6 στάδια του πένθους εγω δεν ξέρω σε ποιο είμαι αλλά ακόμα περιμένω να ακούσω το κινητό μου να χτυπάει και μετα ενας 10λογος παραπονα οτι σε ξεχασα και δεν σε πηρα.. μετα περιμενω να ρθεις να δεις το μαλλι μου που ειναι μαυρο και απο περσυ με τρως να το κανω μαυρο γιατι δεν σ αρεσε ποτε το μοβ. και τα κοψα γιατι παντα σου αρεσα με κοντα μαλλια. και τα ξαναβρηκα με τον βλακα που δεν συμπαθουσες και να ξερεις πως ηταν ενας απο αυτους που ηταν διπλα μου σε ολο αυτο. και ολοι οσοι ηταν εκει ηταν πολλοι και δεν περιμενα να ειναι τοσοι. και γραφω τοσο μηχανικα και δεν ξερω σε ποιον απευθυνομαι γιατι καθε φορα που σκεφτομαι ποσο αποτομα εφυγες σφαδαζω γιατι δεν σου πα σαγαπαω πριν κλεισουμε εκεινο το βραδυ και επειδη δεν ξερω γιατι.
Γιατι ρε μπαμπα.γιατι.

δεν θελω να συνεχισω. θα ξαναγραψω και θα γραφω για σενα. θα γραφω μεχρι να ρθω στον ουρανο και να στα λεω γιατι παω στοιχημα πως θα εισαι εκει. φυλακα αγγελε μου αλητη.
γιατι δεν ησουν μονο μπαμπας ησουν ο κολλητος μου ησουνα προτυπο ησουνα ολα ηθελα να πιστευω πως μπορω να καταφερω. σαγαπω.

lices in my wings.

Σημερα ηταν ακρως περιεργη μερα.
Ξαναζησα οσα ειχα να ζησω εδω και καιρο. το χιμαδιο που μου λειψε. η μυρωδια κατρουληλας στου ψυρρη μεσα στη ζεστη.Θελω να διαγραψω γεγονοτα να ξαναρχισω απο καπου που ειχα ξεμεινει προσφατα.Μπορει να πονεσα πες με βιτσιοζα τελος παντων αλλα δεν ειχα ποτε λογικη για να χω τωρα.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ.
Έχεις εκραγεί από θυμό.Έχεις πετάξει ρούχα παντού.Ποιος? ΕΣΥ
Που μέχρι και τα χαρτομάντηλα έχουν συγκεκριμένη θέση.Έχεις στήσει ένα χάρτη στον τοίχο και μιλάς ένας παράλογος δίχως τέλος όπως ακριβώς το περίμενα"ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ ΕΓΩ ΕΔΩ" φωνάζεις χτυπώντας απειλητικά το δάχτυλο πάνω του.Μετά έχεις πάρει τρία βελάκια και τα πετάς εκεί καρφώνονται σε τρία μέρη."Θα ξεκινήσω από δω και μετά εκεί και εκεί τέλος".

Όπου και να πας εκεί θα είναι μην ξεγελιέσαι.Ελπίζεις.Ελπίζεις πως δεν ανήκεις εδώ.Σε αυτό το σημείο.ΓΙΑΤΙ.Γιατί σε πνίγουν οι άνθρωποι εδώ.Αλλά με ποια ψευδαίσθηση ζεις?Σε ποιο ροζ σύννεφο επιπλέεις?Λες και δεν ξερεις την πραγματικότητα.Οι άνθρωποι είναι σαν τις ψείρες, όπως είπε και ο Μιλερ.Χώνονται κάτω από το δέρμα σου και σε τρώνε όπου και να πας σε ακολουθούν.Έχουν χωθεί βαθιά μέσα στο δέρμα σου και όσο ξύνεσαι πληγιάζεις δεν θα βγουν έξω το μόνο που καταφέρνεις είναι να ματώνεις και η φαγούρα χειροτερεύει μέχρι που οι πληγές σου γίνονται τόσο βαθιές από το ξύσιμο που δεν υπάρχει πλέον δέρμα και έχεις φτάσει στο κόκκαλο.Τις ψείρες δεν τις ξεφορτώνεσαι όπως και τους ανθρώπους.Τι να πας σε βουνό θα τους αναζητεί η ψυχή σου γιατί θα σε τρώνε τι να πας σε καινούριο μέρος πάλι θα σε φάνε οι καινούριοι, καθένας τους εχει τη σειρά του: ενθουσιασμός,συμπάθεια,αγάπη,απογοήτευση.Πάντα θα ρθει αυτή η γαμημένη απογοήτευση.Είτε έρθει από φυγή,θάνατο,αντιπάθεια θα έρθει.Θα έρθει γιατί σου αφήνει ένα κενό, κενό ότι δεν το χόρτασες όσο το είχες γιατί ο αδηφάγος ρομαντισμός μας όσο κυνικοί και να είμαστε δεν μας αφήνει να ζήσουμε με την απώλεια.Λες και χωρίς τις ψείρες μας χάνουμε την ουσία και την υπόσταση μας.Δεν έχουμε ζωή χωρις το δράμα, την απογοήτευση, τις τραγωδίες, το έπος τους, τη χαρά τους.Αν έχεις τέτοια πεποίθηση πως τρέχοντας θα γλυτώσεις τότε είσαι γελασμένος.Γελασμένος.Θα γλυτώσεις τον πρώτο καιρό θα ενθουσιαστείς πάντως την κατάρα ή το θαύμα της ζωής όπως θες πάρτο θα το κουβαλάς μέχρι κι εσύ να αποχωρήσεις και να απογοητεύσεις αυτούς που σε κουβαλάνε στο δέρμα τους.



MY TRIAL RUN-

your eyes your eyes your eyes..

Μιλαγα για καταιγιδες αναμπουμπουλες θαλασσες και τα σχετικα.Μαζι σου.Παντα αρχιζουμε απο το πιο απλο και καταληγουμε στο πιο ακραιο.Ειχες μια αγριεμενη θαλασσα στα ματια σου οπως μιλαγες και εκανες εκτεταμενες κινησεις κοιτωντας με με το ιδιο παθος με την ιδια ορμη.Ψιχαλιζε δεν καναμε καν τον κοπο να μετακινηθουμε πιο περα.Ειχα σταματησει να ακουω και ειχα καρφωθει σε αυτο το βλεμμα που μου τρυπαγε το κεφαλι και με κοιταγε κατευθειαν μεσα στην ψυχη μου.Γυμνη- γεματη - αδεια - τοσα ονειρα σκεψεις συναισθηματα περνουσαν απο μπροστα μου εκεινο το δευτερολεπτο που μου αρπαξες το κεφαλι και το φερες μπροστα στο δικο σου.

Ξυπνησα.

Ενιωσα αυτον τον ηλεκτρισμο που ενιωσα εκεινο το βραδυ.Ηξερα πως ενιωθα τα παντα την αγαπη σου τον πονο σου το αρωμα σου ολα.Δεν ηθελα να φυγω να γυρισω πισω στην καθημερινοτητα να ξερω πως θα κανα 4 ωρες για μια αγκαλια.Να κανα τοσα χρονια υπομονη γι αυτην την στιγμη να πρεπε να βουτηξω στη λασπη στα σκατα στο βουρκο σε ολα για να αναπνευσω να παρω μια μεθυσμενη ανασα ηρεμιας.Μεσα στην απελπισια μου καλυπτα το κενο μου με πραγματα που δηθεν με γεμιζαν δηθεν με εκαναν καλα και κατα βαση κοροιδευα εμενα πιο πολυ απο τους αλλους γυρω μου.Ημουνα ενα τερας συναισθηματικου παραλογισμου.Ηξερα εξ αρχης που ανηκω και το πλακωνα με οτι εβρισκα μπας και το κανω να σκασει και ηρεμισω.

Κακος ειναι ο αλλος βεβαια αυτος που σε θελει εκει να περιμενεις να σε βασανιζει εως οτου ματωσεις εν αγνοια του βεβαια γιατι εγω ειχα ξεφυγει απο αυτη τη δινη γιατι ειχα παει σε αυτο που αγαπουσα περισσοτερο απο καθε τι.Εσενα.Τον ανθρωπο που ζουσα οντως μια ταινια μαζι του.Που σκυλιαζα καθε φορα που δεν μου αγγιζε την ψυχη μου.Που ενιωσα οσα δεν ειχα νιωσει οταν με αγγιζε με τα ματια του και ηξερα πως αγγιζε την ψυχη μου.



αλλα δεν θα σε αφησω εδω.
Ημουνα πιο ευτυχισμενη οσο ποτε αλλωτε ανοιγα τα ματια μου με αυταρεσκεια.Ημουνα μεσα στο αεροπλανο και γυρναγαμε μαζι.Ειχα ξαπλωσει στο χερι σου και ειχα τη μυρωδια σου.Το πιο γλυκο αρωμα στον κοσμο.Μαρεσε να σε βλεπω κουλουριασμενο πανω μου κοιταγα το σφιξιμο στα χερια σου και ηξερα πως αξιζε ολο αυτο.Αξιζε η ωριμανση ο αγωνας και ολο το χαος γυρω μας.Αξιζε να ζησω ολα αυτα για να γυρναω σπιτι γεματη.
Αγγελε μου.

every you every me.

 Ηταν ο πιο ηρεμος υπνος που εκανα ποτε.Εμπαινε φως στο δωματιο μυριζε ξυλο και μια μικρη δοση υγρασιας απο το παραθυρο που εμπαινε το φως του κλασσικου Λονδρεζικου πρωινου.Ηταν γρηγορο, αποφασιστικο, χωρις καμια μα καμια εξηγηση ημουν μετα απο ταξιδι, ενα ταξιδι για δυο μερες.Ηταν ολα οσα ηθελα τα 3 τελευταια χρονια αυτον τον 2ωρο υπνο στην ακρη ενος κρεβατιου που δεν ειχα ξαναδει αλλα με ανακουφιζε τοσο αυτην τη μυρωδια αυτο το υφος.Ημουν τοσο γεματη και ησυχη λες και οταν με κοιταζε με αυτα τα ματια που γυαλιζανε μπροστα στο προσωπο μου επαιρνε μια παραξενη ικανοποιηση απο την ηρεμια μου.Μυριζε κανελα στην αλλη ακρη του δικου μου κοσμου και ημουν ηρεμη.Ηρεμη και ησυχη πως το καταφυγιο μου ειναι εκει.Επαιζα με τα ακροδαχτυλα μας ειχε πλακα.Με ελεγε μικρη νεραιδα και το πιστευε.Με επιανε με το τεραστιο χερι του και μου τραβαγε τουφες απο τα μαλλια και χαμογελουσε οπως ειχα βυθισει τα μουτρα μου κατω απο το χερι του στο μαξιλαρι.Ειχα βουρκωσει γιατι ενιωθα γαληνη μεσα μου ισως οτι πιο ομορφο και αληθινο ειχα νιωσει.Λες και αν πεθαινα εκεινο το δευτερολεπτο θα πεθαινα ευτυχισμενη.
Γιατι ισως το πιο ασωτο πραγμα στη ζωη να ειναι αυτο που σπρωχνεις μακρια σου.



                    

Think of England.

Δεν ξερω τι με επιασε.Δεν ξερω.
Δεν ξερω γιατι εχουν περασει δυο χρονια.Στηριξα πολλες ελπιδες και ονειρα σε αυτο και πιστευα οπως πιστευω πως οσες φορες και αν φυγεις θα ξαναγυρισεις εστω για να μου πεταξεις δυο τσιγαρα και να μου μιλησεις για την μεγαλη σου ζωη.
Δεν ηξερα γιατι ανακατευομουν.Κατα βαθος ζουσες τη ζωη που ηθελα να ζησω εγω.Σκεψου μονο πως οσα συζηταγαμε δυο χρονια πριν εσυ τα κανες πραγματικοτητα και εγω ακομα βλεπω ονειρα να θρυμματιζονται και να διαλυονται μεσα στα χερια μου και εγω να υπενθυμιζω στον εαυτο μου πως πρεπει να αναθεωρησει και οτι ειναι ελευθερια να εχεις επιλογες και να αλλαζεις.
απλα ειχα πεσει σε ληθαργο.
απο το 12 και μετα ημουν σε συνεχη ληθαργο.
Σαν απο το να εφυγες και μετα να μου ρθε μια πετρα στο κεφαλι και να με αφησε εκει.
Δεν ξερω.
Ειλικρινα ψαχνω να στηριξω καπου αυτον τον κενο χωρο.Αυτο το τοσο μακρια και το τοσο αλλοκοτα κοντα που με μανιπιουλαρει καλυτερα και απο τον πιο επιδοξο μαριονετιστα.
ειλικρινα πιστεψα πως γινεται ενας χαμος.
Ελεγες πως τα χεις ζησει ολα μα ολα και εγω κοιταγα σαν τον κουταβι τη ζωη σου απο ενα μεγαλο γυαλινο τζαμι ευχομενη να χαμε αλλαξει θεσεις.Και τοτε σε βλεπω να κλαις και να σπαραζεις σε βλεπω να διπλωνεσαι στα δυο και να με κοιτας.
"Ο,τι ειχα να ζησω το εζησα και εχω ακομα για να το χορτασω.Αλλα ξερεις πως εχασα το πιο σημαντικο σημειο."

και τι ειναι ποιηση.

Where is my mind.

Νομιζα ο,τι θα σκασω.Νομιζα οτι δεν χωραγε αλλο βαρος πανω στο στηθος μου.

"Αναλωνομαστε σε πραγματα που σε λιγα χρονια θα σκεφτομαστε τι καναμε και δεν το ζησαμε οπως επρεπε και τοτε θα χτυπαμε το κεφαλι μας στον τοιχο για το ποσο βυθισμενοι στο βουρκο ημασταν ενω δεν επρεπε"

Τα χρονια περνανε νερο οι ανθρωποι φευγουν φθειρονται και χαλανε.Ρυτιδιαζουν αλλα παραμενουν ομορφοι.Παραμενουν οι αναμνησεις πισω.Και γω αναρωτιομουν τι εχω αφησει πισω μου που να αξιζει ποσο ειχα παλεψει για τη ζωη μου και εν τελει ποσο την εχω καταστρεψει.Τη μια ηθελα να φυγω να παω καπου μακρια.Την αλλη απλα ηθελα να χωθω καπου να μην ακουω κανεναν τις υστεριες του τη μποχα του την κακοτροπια του και την αναισθησια του.Δεν ηξερα αν ειχα γινει ενας κηνητος κυνισμος που εβραζε στην ιδια του τη σαρκα απλα ηθελα να ξεφυγω να ξεφυγω απο ολα οσα ειχα φορτωθει σε αυτο το κεφαλι.Μου μοιαζε ανυποφορο να κυνηγαω την ευτυχια μου, μου μοιαζε ανυποφορο πια να αναλωνομαι, να αναλωνομαι συνεχεια στο παρελθον, στις ανουσιες κοινωνικες επαφες.Κυνισμος.Παντα ηθελα να ξεφυγω απο μενα και τωρα κυνηγαω να ξεφυγω απο αυτο που ημουν τοτε και τωρα επιστρεφει καθε τοσο πανισχυρο,παλευω να ξεφυγω απο τους αλλους παλευω αυτο που τοσο μισουσα τοτε. 

Αλλα δεν θα σε αφησω εδω.

Μεσα στην μποχα των γυρω μου εψαχνα καθε μερα μια διοδο.

Πληγωνω αυτους που αγαπω, μακαρι να μπορουσα να με τιμωρησω μακαρι να μπορουσα να με δυαλισω να με πονεσω τοσο ωστε να καταλαβω και να σταματησω.Μακαρι να ξερα να αγαπω με εναν υγιη τροπο και οχι με τον δικο μου απροσαρμοστο τροπο.Οταν εφυγες μου ειπες πως οσο και να σε αρρωστησα ειχες ερωτευτει το στομα που μιλαγε και τα ματια που κοιταγαν ειχες ερωτευτει την καρδια το νοημα και οχι τις λεξεις που εβγαζε ο βοθρος μου.Και εφτασε 2014 δυο χρονια μετα να παλευω με εμενα ακομα.Να θελω να κανω ευτυχισμενο εναν ανθρωπο και να μην μπορω ισως γιατι ειμαι χαλασμενη αλλα το πιστευω πως δεν υπαρχει "δεν μπορω να δεθω" υπαρχει ενα φοβαμαι που το χω ξεπερασει και μπορω να τα βρω πιο ευκολα με αυτην την κατασταση.Φοβαμαι μονο μην αδειασω ξαφνικα.Η μοναξια μου πηγαινε πολυ απλα τωρα με φοβιζει.Με φοβιζει και με στοιχειωνει.

Θελω να γυρισω σε αυτο που πιστεψα να κοιμηθω στα χερια σου στο λεμο σου και να ηρεμισω τωρα σε αλλο. το 14. 

some people they fit in life or whatever. I don't.

Ξυπνησα αναποδα.Βγηκα απο το δωματιο παραπατωντας, επιασα μια κουπα καφε και κοιταζα τον πατερα μου πανω απο τον παγκο να βγαζει τα πιατα απο το πλυντηριο,

"Γαμωτο" αναστεναξε. Κοιταξα απο μπροστα του και ειδα ενα πιατο τελεια σπασμενο στη μεση.

"Καμια φορα δεν παιρνεις χαμπαρι οτι εχει ραγισει πριν σπασει εντελως", εμεινα και τον κοιταξα.

Δεν θα καταλαβει ποτε  τι σημαινε αυτο για μενα και ποσο με αντιπροσωπευε.

4:45 πμ.

"Δεν εχει να κανει με τα γεγονοτα,τις πραξεις,τα συναισθηματα και το χαμο.Δεν εχει να κανει με τιποτα βασικα.Εχει να κανει με το οτι με πνιγει ολο και περισσοτερο και δεν νομιζω πως θα ρθει πια η μερα που θα μπορω να το διαχειριστω.Δεν ξερω αν γενικοτερα ειχε να κανει με τη γαμημενη ρουτινα ή το γεγονος οτι καθε μερα θρηνουσα για τις ζωες που δεν εζησα, για τα πραγματα που δεν τολμησα να κανω ή να προσπαθησω για αυτα και τωρα τρεχω μακρια απο τα παντα μηπως σταθω τυχερη και μεσα στην ανακατοσουρα μου βρεθω καπου.Καπου συγκεκριμενα και οχι να περιπλανιεμαι εδω και εκει χωρις σκοπο.Ολα ειναι ευθραυστα,πονανε και ραγιζουν.Εχω κουραστει αισθανομαι μονο νευρα και απογοητευση.μονο.Απλως θελω να ρθω εκει να κατσω κατω στο ξυλινο σου πατωμα να φορεσω κατι προχειρο και να πιω μια κουπα κακαο ενω κοιταζω τη βροχη μεσα στο χαμηλοταβανο ζεστο σπιτι σου που μυριζει κανελλα παντα.παντα και σιγοπαιζει Placebo σχεδον καθε φορα που πλησιαζω το δωματιο σου."

Ειναι καποιες μερες που ειναι ιδανικα περιεργες, ασχημες, αναποδες οχι δεν ειναι επειδη εχω τις μαυρες μου.Τετοιες μερες που και ο καιρος εκει περα που εισαι μοιαζει με τον ιδανικο μεσογειακο τις ανοιξιατικες μερες.Αυτες τις μερες, τις αποκαλω κοκκινες μερες.Λεω σε ολους εχω τις "κοκκινες μου" και εννοω τις μερες που με κατακλιζει ενας ανεξηγητος φοβος και ανασφαλεια οτι ολα θα γινουν σκατα και οι ανθρωποι θα φυγουν απο διπλα μου γιατι τους πληγωσα για χιλιοστη φορα.Φυσικα και η ζωη δεν ειναι στασιμη ολα αλλαζουν γεγονοτα,καταστασεις τα παντα.Στο κατω κατω ουτοπια δεν ειναι να πιστευεις πως τα πραγματα θα αλλαξουν προς το καλυτερο αλλα πως θα μεινουν ιδια για παντα.

Ειναι και οι αλλες μερες που απλα ξυπναω και νιωθω μονο νευρα και απογοητευση απλα γιατι ολα φταινε, ολα.ολα.ολα.Αυτες τις μερες τις αποκαλω μπλε γιατι αισθανομαι πιο μονη και πιο απομακρη,πιο αδεια και πιο κουρασμενη.Ετσι αυτες τις μερες εχω τις μπλε μου.

Και ο πιο δυσκολος ρολος που καλεισαι να ενσαρκωνεις και να αντιπροσωπευεις καθημερινα ειναι ο ιδιος σου ο εαυτος.

weaping wounds that never heal

Μπηκε μεσα στο δωματιο αθορυβα μου ρθε το αρωμα του.Ανασηκωσα το χερι μου.
"Χρειζομαι υπνο μπορεις να φυγεις και να επιστρεψεις σε κανα μηνα?"
"Πως μπορεις και κοιμασαι με αυτα τα πραγματα που ζουνε στο κεφαλι σου?"

Πιστευα πως ολα αυτα ειχαν περασει τα χα πισω μου, ειχα φυγει τοσο μακρια ωστε στο τελος να ξεχασω το λογο που εφυγα και ομως παντα χαλαει κατι.Ειχα αποδεχθει πια το γεγονος οτι ολα ειχαν τελειωσει απλα η αφελεια και η χαζομαρα δεν με αφηνε να φυγω.Προσπαθουσα συνεχως να καταλαβω γιατι ολα πηγαιναν στην αρχη καλα και στραβωναν τοσο πολυ μετα, σαν να μην υπηρχε καμια κατανοηση κανενα συναισθημα.Ειχα κουραστει να ξινω πληγες.Ηταν σαν να καθομαι για χιλιοστη φορα στο ιδιο σημειο και να αισθανομαι ολοκληρο το συμπαν να τρεχει μεσα στις φλεβες μου και απλα να πρεπει να βγει εξω.Ηξερα πως κατα βαση μπορουσα να ηρεμισω.Οι δικοι μου ηταν καλα, σε αντιθεση μ εμενα που ολο χειροτερευω, εχουν αρχισει και χτυπανε ολα ενα ενα πια και κοιταζω εξαντλημενη τον εαυτο μου να προσπαθει.Δεν ηξερα βασικα πως να αντιμετωπισω ολα αυτα μαζι ολα τοσο συντομα.Πολλες φορες μοιαζει σαν να μου λειπει ενα μερος που δεν υπαρχει καν.Αλλες θελω να την κανω να βρεθω διπλα σου να στριφογυριζω εκει και να κοιταζω το ταβανι ενω εσυ παρακολουθεις την αναπνοη μου.Αλλες θελω κατι νεο να βρω κατι διαφορετικο κατι ξεπνοo μπας και σταματησω να πνιγομαι.Μου λειπει αυτο που ειχα και ξερω πως δεν θα το χω ξανα γιατι ετσι γινεται παντα οι καταστασεις χαλανε πριν προλαβεις καν να τις χορτασεις και συ μενεις εκτεθειμενος ψαχνοντας τα γιατι και τα πως.Ειχα παθει πλεον ανοσια με τους ανθρωπους δεν με ενοιαζε απλα, ας εφευγαν δεν με ενοιαζε πια το πριν και το μετα το μονο που ηξερα ηταν πως εμεναν οι κακες αναμνησεις πισω.


                                  My fake plants died because I did not pretent to water them.

Ημουνα ταραγμενη.Ουτε θυμωμενη ουτε στεναχωρημενη σκετο ταραγμενη.Κοιταγα τον ουρανο στο βαθος που ειχε φορτωθει ενα τονο συννεφα και για καποιο λογο ενιωθα ενα αμιδρο σφυξιμο και εναν φοβο.Ειχα μαθει να μην παραδεχομαι να μην δεχομαι τιποτα.Γενικα ειχα ενα τεραστιο κενο που προσπαθουσα να καλυψω καθε μερα με οτιδηποτε εβρισκα για να περασω την ωρα μου.Περναγα μερες να προσπαθω να συμβιβαστω μεχρι που εφτασα να συμβιωνω μαζι του λες και ηταν πια η νεα μου πραγματικοτητα.Δεν ηταν οτι δεν ηθελα κατι παραπανω απλα ειχα κουραστει να ειμαι μονιμα αγχωμενη φοβισμενη και χαλασμενη.Δεν ειχα ορεξη ουτε να βγω ουτε να κανω κατι ηθελα εμενα και μονο εμενα.Να κλειστω σε αυτο να ηρεμισω γιατι ολα ηταν τοσο ιδια με αυτα που περασαν ολα επαναλαμβανονταν ξανα-ξανα-ξανα.Και οσο φουσκωνε το κεφαλι μου τοσο ξεφουσκωνε η επιθυμια μεχρι που εσκασε το συναισθημα και βγηκε εξω η παραιτηση.ΜΠΑΜ.

I'm fucking you so that you'll stay fucked.

Τα ματια μου ηταν κατακοκκινα πονουσαν.Εχω να γραψω τουλαχιστον 2 μηνες διαστημα αρκετα μεγαλο για μενα, διαστημα που με κανει να χω ξεχασει πως γινεται αυτο.Περασα τη φαση που ηθελα να σκεφτω τι εκανα σε αυτη τη ζωη και κατεληξα πως τιποτα δεν με βασανιζε περισσοτερο απο την αναισθησια μου και την κακοτροπια μου απεναντι σε ολα οσα συνεβαιναν γυρω μου πια.Ηθελα χρονο για μενα να καταλαβω σταδιακα τι συνεβαινε γυρω μου και να το χωνεψω.Ολα κινιοντουσαν αναμμεσα σε αποστειρωμενα συναισθηματα κενα χαμογελα σχεσεις και καλα γεματες συναισθηματα ασφυκτικα γεματες και υπερβολικα τελειες παραμυθενιες.Τοσο που ηθελες να ξερες-ταχαμου τι σκεφτοσουνα.και τσαφ σου ρχεται να ξερασεις.Χρειαζομαστε λεει και η αλλη αλλαγες.
Κανουμε-κανω τα ιδια πραγματα ξανα και ξανα και απογειωνονται ειδικα τη στιγμη που οι καταστασεις επαναλαμβανονται τα γεγονοτα τα συναισθηματα η πικρα και το μισος ειναι ξανα το ιδιο και το ιδιο.Ιδια διαδικασια λες και γινεται σκοπιμα.Σαν να χρειαζεται να ξεφυγουμε απο αυτον τον επαναλαμβανομενο κικεωνα και να γνωρισουμε καινουργια προσωπα μπας και αλλαξει λιγο το συνεχες μοτιβο γυρω μας και οι καταστασεις αναγκης καλυψης και επιβεβαιωσης.Κλεινομαι ολο και περισσοτερο σε εμενα και βυθιζομαι σε αυτο που λεμε απαθεια σαν μην με νοιαζει ποιος ειναι αυτος διπλα μου απλα ειναι για να ειναι να καλυπτει ενα ακομα κενο σαν να μην ξερω αν θελω κατι μονιμο για να με καλυπτει η κατι διαφορετικο.Κατι αλλο.Και οχι αυτο που εφυγε τοτε και οχι αυτο που σκαει καθε τοσο τωρα.Σκετος συμβιβασμος αποστειρωση και ειρωνια.Αυτη η αμφιβολια.Αυτο το κενο.
Μου ειπες πως ειμαι απο τους ανθρωπους που δεν ειναι για να μπλεξεις ποτε.Μου ειπες πως ειμαι η καλυτερη ντοπα και τωρα τρεχεις.Σου λεω δεν τελειωνουν ετσι και εγινε σκονη.

haemoglobin

Μπορει να αισθανομαι ντροπη θυμο και αηδια.Μπορει να μην παραδεχομαι στον εαυτο μου ποσο λιγους ηθικους φραγμους εχω κατορθωσει να κρατησω μεσα μου καλα κρυμμενους εδω και καιρο.Ξερω δυο βασικα πραγματα οτι ειμαι μονοχνωτη και αντικοινωνικη στις περισσοτερες φασεις της ζωης μου νιωθω πως με ενοχλουν τα παντα και οι παντες.Θελω να ειμαι συνεχως μονη μου αλλα οταν ειμαι μονη μου νιωθω αδεια και νεκρη.Στη συνεχεια ειμαι μεσα σε ολα και παλι νιωθω αδεια γιατι η ζωη αυτη με γεμιζει υπερβολικα για να την αντεξω.Ο δηθεν ρομαντικος εαυτος μου παιζει με το παρελθον σαν να ναι μια ξεχασμενη σακουλα σαπια φυλλα και γελαει και απο την αλλη μισει και χτυπαει με μανια για να ξεσπασει.Καποια πραγματα πρεπει απλα να τα καταπιεις.Να τα αφησεις στην ακρη της γλωσσας σου και να μην τα βγαλεις εξω ποτε.Γιατι αμα τα βγαλεις το μετα θα ειναι χειροτερο γιατι ετσι θα θυμηθεις φωναχτα και εντονα.
Καπως ετσι ξεφευγουν και γλιστρανε οι μερες με εμενα στο κεντρο να χω βρει καταφυγειο στη σχολη και στο διαβασμα και στις κουβεντες με τις αλλες δυο αλλοπροσαλες που χω μπλεξει να με καταλαβαινουν.Να μην ξερω τι θελω.Ποιον θελω.Γιατι το θελω.Να ειμαι αναμμεσα σε δυο τσαντες μπερδεμενα συναισθηματα πικροχολες αναμνησεις με ολα σημειο αναφορας μια γαμημενη νυχτα αηδιας και εκθεσης και τις πανελληνιες.Αυτη η χρονια που ηρθε να γκρεμισει βιαια τον θαυμαστο πυργο ονειρων που ειχα και να τον μετατρεψει σε εναν πυργο απο τραπουλοχαρτα και ενα απαλο αερακι που τον διαλυει.Καπως ετσι σκεφτομαι να αφησω τα παντα εκει που ειναι να προσποιηθω πως δεν εγιναν ποτε να κλαψω και να γελασω λιγο και να χωθω κατω απο τα σκεπασματα ξυπνοντας την επομενη στο καπου.Καπως ετσι δηλαδη το σκεφτομαι το απο δω και περα.Δεν ξερω καν τι γραφω βασικα, δεν εχω ιδεα απλα γραφω οτι μου κατεβαινει.ΣΥΓΧΗΣΗ.Τουλαχιστον να χω το κεφαλι μου ησυχο.

Οσα δεν νιωθεις τη μερα τη νυχτα σκανε.

"Να χαμε μια ταμπελα να μας δειχνει την πραγματικοτητα"
Προσπαθω να καταλαβω τι ξεστομισε μολις τωρα, ποσο χαμενος στον κοσμο του μπορει να ειναι για να το λεει και ποσο χαμενη ημουνα εγω μεχρι που καταλαβα ποσο αποκομμενη ειμαι ουσιαστικα απο το γυρω γυρω.Γνεφω προς την ακρη του δρομου εκει που υπηρχε μια ταμπελα και ελεγε "ΨΥΡΡΗ".
"Εδω οσα δεν βλεπεις και δεν νιωθεις τη μερα τη νυχτα σκανε".Νομιζω τα ελεγε ολα το ψυχοπονιαρικο τραγουδι που επαιζε πισω μας τα ασφυκτικα πολλα προσωπα γυρω μας και εμεις στη μεση.Ηταν αληθεια.Ηταν πραγματικα αληθεια πως ολη μερα ενιωθες μια απαθεια σαν μηχανη που βολοδερνει πανω κατω και το βραδυ νιωθεις αυτον τον στιγνο εκνευρισμο το θυμο και την κουραση.Μονο αυτα και υστερα τιποτα.Αυτα γιατι απο την αρχη το εβλεπα να ερχεται και εκανα τα στραβα ματια παρακαλουσα νυχτα μερα να μην γινει ετσι και στο τελος σκαει στη μουρη μου με ιλλιγγιωδη ταχυτητα και τα χαλαει ολα τοτε ξερω πως εχασα ακομα εναν ανθρωπο απο τη ζωη μου πως τον πληγωσα γιατι υπηρχε το λαθος μερος τη λαθος ωρα.Εχθες εκλαψα μετα απο πολυ καιρο καταφερα να κλαψω γιατι ισως βρηκα το θαρρος να το κανω.Θελω κατι πολυ το θελω μανιωδως το χω φανταστει δικο μου και δεν θα το αποκτησω ποτε.Παρακαλαω να μην γινει κατι και θα γινει τρεις φορες χειροτερα απο οτι προεβλεπα και υστερα καθομαι με σταυρωμενα χερια να κοιταζω τα πραγματα σαν τριχρονο που μολις του τραβηξες το γλυκο απο το χερι πριν προλαβει να το βαλει στο στομα του.
Και που δηλαδη να ελεγα τι βραδια ειχαμε ζησει σε αυτην την πλατεια..Τι να του πρωτοελεγα δηλαδη για να καταλαβει λιγο ζωη;
Να του ελεγα για τις λιωμενες αρβυλες μου απο το χωρο σε εκεινο το μαυρο κουτι που τωρα ειναι παρελθον;Για εκεινη τη νυχτα που ολοι στην παρεα ηταν λιωμα καιμε αφησανε σε ενα κωλοστενο χαμενη και τελικα με πηγε στο σταθμο ενα πρεζακι;Για εκεινες τις αξημερωτες βραδιες που σηκωναμε ολον τον κοσμο στο ποδι γιατι τραγουδαμε Placebo;Για τα χιπ χοπ παρτυ που χτυπιομασταν και βριζαμε;Για εκεινες τις φορες που πηγαιναμε στους αστεγους κατι να φανε;Τι;
Αν δεν ηταν ολα αυτα που ειχαμε νιωσει-πονεσει-μυρισει-αγγιξει-δει πραγματικοτητα τοτε τι ηταν;Κατι που μας εκανε μια χουφτα μικρομεγαλα να ωριμασουν λιγο αποτομα.Κατι που μας εκανε να κυκλοφοραμε με μουντζουρωμενα ματια και σκισμενα τζιν.Αυτα θυμαμαι.
Θυμαμαι το τρεξιμο για να μην χασουμε το τελευταιο μετρο και πως τσακιζομασταν στο δρομο.Θυμαμαι μεγαλα βουρκωμενα ματια και τεραστιες αγκαλιες.Ποσο καλα το ειχαμε κανει τελικα.Μεσα στην τρελα μας ζησαμε μια μικρη ζωη, λιγο αγρια, λιγο γαμημενη αλλα αληθινη.Ειναι δυομιση και ειχα δικιο ολα σου βγαινουν το βραδυ τωρα νιωθω αυτο το καψιμο που νιωθω οταν σε βλεπω το πρωι τωρα νιωθω αυτην την τσαντιλα για ολα οσα γινονται και γω μενω σταθερη τωρα νιωθω τα νευρα γιατι δεν σου μιλησα ενω μπορουσα γιατι δηλιασα τωρα θελω να παω σπιτι μου και να βρισω για εκεινους που εχασα οχι απο επιλογη μου αλλα απο λαθος διαχειρηση.
Φευγοντας ενιωσα το βλεμμα του κολλημενο πανω μου.Χτυπησε δυο φορες τα χερια του και χαμογελουσε με κοιταξε "Σε ζηλευω..Μακαρι να χα κανει τη ζωη μου μπουρδελο..Ισως τοτε να περναγα κι εγω γαματα, και δεν ειρωνευομαι" σκεφτηκα ποσο ανιαρα μου χε περιγραψει τα δικα του πραγματα και γελασα ευχαριστημενη για πρωτη φορα για οσες φορες τα χα κανει ολα σκατα και ποσα ειχα αλλαξει στο περας του χρονου φτανοντας εδω. Και καπως ετσι τα χερια μου ειχαν εναν ακομα λογο να τρεμουν απο εκσταση και απο εκνευρισμο.Βρηκα τους υπολοιπους στα σκαλακια στην πλατεια και συνεχισε καπως ετσι το μαρτυριο της νυχτας.Ο καθενας ξεβραζε τα δικα του και φταναμε ολοι να τσουγκριζουμε τα ποτηρια μας στην υγεια μιας αλλης μερας οπου ολα οσα νιωθαμε θα ηταν ηδονικα και το πρωι και δεν θα ξεβραζονταν μονο καθε βραδυ.

paradise circus.

"πω..πω..Πεισματαρα να πουμε δεν ακους τιποτα"
ελιωσα ενα μερμηγκι με το παπουτσι μου μασαω τσιχλα και παιζω με μια τουφα απο τα μαλλια μου.Το πεζοδρομιο ειναι μουσκεμενο απο την υγρασια.Κοιταζω πικροχολα τα απομειναρια του θυματος μου.Αηδιες.
Η διαυγεια μου ηταν φοβερη παροτι μετρησα μονο 2 ωρες υπνο και αυτες ηταν ανησυχος.Εχω πολυ υπερενταση τελευταια γενικα δεν μπορω να συγκεντρωθω σε ενα πραγμα πανω απο 10 λεπτα και να κατσω ακινητη σε ενα σημειο παραπανω απο πεντε πραγμα πολυ σπαστικο ειδικα οταν εισαι στριμωγμενος σε ενα αμφιθεατρο με αλλα 200 ατομα.Δεν με νοιαζει τιποτα βασικα.Ολοι εχουν μεινει ιδιοι ανωριμοι μουνοδουλοι και πουτσοδουλες παντου.Ολα γενικως ομως εχουν αλλαξει υπερβολικα πολυ πια.Ολο ανθρωποι που ηρθαν εφυγαν μετα ξαναρθαν μετα χαθηκαν ενα χαος ολογυρα χωρις καποια ακρη αλλα δεν με νοιαζει τιποτα μονο παρεες ξενυχτια παρτυ αντε και κανας ποδογυρος στη σχολη με την γνωστη πικρα στο λεμο κανα ανοργανωτο πασαλειμμα για διαβασμα ετσι για να σπαει η ρουτινα.Αλλα μεσα σε ολο αυτο καταφερνω να πω πως ναι ειμαι ευτυχισμενη γεματη.Καπως ετσι.Αν βεβαια ολα ειχαν γινει σωστα δηλαδη οπως επρεπε να γινουν τουτο το ξεμπουρδελευτηρι θα ηταν μια ηρεμη πλατεια γεματη ηρεμους και χαμογελαστους ανθρωπους και οχι η Ετνα σε υποδραστηριοτητα.Αν ειχα το κουραγιο να κανω μια αλλη επιλογη θα τραβαγα μια κοκκινη γραμμη και θα το πιανα καπως απο την αρχη να παρω αυτην την τρισαθλια ταινια να κοψω τα σημεια που με ενοχλουν και να κολλησω αυτα που θα διναν καποια Α αξια στο Καλημερα σας και οχι μια αδιαφορια τυπου "ναι οκ κανε ακρη ομως" αυτο ρε γαμωτο που θα εδινε τον σωστο τονο στην ευτυχια μου.Νοιωθω σαν ρομποτ τα περισσοτερα γινονται μηχανικα γιατι ετσι πρεπει να γινουν.χαμενη ισως ειναι η λεξη που περιγραφει καταλληλα τη σκηνη που ατενιζω μπροστα απο μια κουτα το λευκο του τοιχου μορφαζοντας αγανακτησμενη που εχει εναν ιστο στην ακρη.Μια φαση που ο κοσμος εξω χανεται κι εγω κοιταζω τα νυχια μου.
Περιστατικο στις 2 παρα 10 για το δρομο στο γκαζι που ενας νεαρος εχει ξαπλωσει ανασκελα με μια εφημεριδα στο πλαι και 10 ατομα ειναι τριγυρω του να προσπαθουν να καταλαβουν αν ειναι νεκρος.Καθομαστε απεναντι εχω λιωσει και δευτερο μερμηγκι και κοιταζω απεναντι αποσβολωμενη ο νεαρος πεταγεται κοιταζει σαστισμενος απο τη μαστουρα του τους 10 ξαφνιασμενους που νομιζουν οτι αναστηθηκε ζομπι και ξανακαθεται κατω αγνοωντας τους κοιτωντας την εφημεριδα του που μαλιστα  κρατουσε αναποδα σε λιγο το κοινο απομακρυνεται το ιδιο παθητικα με μια εκφραση φιλαρεσκειας οτι εκανε πλεον το καθηκον του."Ετσι αφηστε μας να σαπιζουμε στη μιζερια μας" μια εκφραση αποδοκημασιας ζωγραφιστηκε στο προσωπο της την κοιταζα.Ο αλλος απεναντι ξαναπεσε σε λιθαργο εψαχνα νεο θυμα να εξοντωσω και ολα επανηλθαν στο πριν το ιδιο εργο ξανα και ξανα οι ιδιοι ανθρωποι οι ιδιοι θεωρητικοι αφανεις ηρωες που πανε να εκτελεσουν ενα ψυχικο και να που βαριεμαι παλι τα ιδια και τα ιδια.Τις επιλογες μου τα σκιαχτρα της πολης που ειμαστε εμεις οι χαμενοι τις φωνες στους δρομους τον πανικο και τις τυπικουρες.Καπως ετσι κυλανε ολα παθητικα ανενοχλητα κοιμομαστε ολοι γυρω μας ο κοσμος χανεται και ολοι τελικα κοιταμε τα νυχια μας.Καθομουνα και κλαψουριζα και η αλλη αρχισε να βριζει μου εσπασε το νυχι.

quiet the mind

αν μπορουσα να κοιμηθω θα ηταν εξαιρετικο.Η λαμπα φθοριου διπλα μου τρεμοπαιζει δινοντας αυτο το ασπρουλιαρικο αποκοσμο φως κοντρα στον μαυρο τοιχο μου κοιταζω το ρολοι και παρατηρω τον λεπτοδεικτη να διασχιζει τεμπελικα τον ιδιο κυκλο για ακομα μια φορα.Ειχα κολλησει τα χαρτια του πανεπηστημιου στο προσωπο μου και προσπαθουσα να ξεγελασω τον εαυτο μου παιζοντας το συγκλονισμενη με τα μαθηματα της εναλλακτικης μου επιλογης.Δυσφορια.Ξανακοιταζω το ρολοι και πιανω το κινητο μου απο το ασφυκτικα γεματο κωμωδινο μου.Ο αλλος ηταν ξυπνιος παλι κανα παρτυ θα ψαχουλευε.Κοιταζω τα ραφια απεναντι βλεποντας τα βιβλια της σιχαμενης χρονιας και με πιανει δυσφορια και κλαμα..Πφφφ πως θα αντεξω παλι σκεφτομαι και χωνομαι κατω απο τα σκεπασματα στον ασφαλη μου χωρο σαν να κρυβομαι απο τη ζωη και γινομαι παλι 5 χρονων και φοβαμαι τα τερατα στο μυαλο μου.Ποσο ωραια θα ταν.Κλωθογυριζει η ιδια σκεψη καθε μερα καθε γαμημενη μερα και δεν βρισκω κουραγιο να διαλεξω.Το σπιτι ειναι αδειο εχει ακρα ησυχια αλλα μεσα στο κεφαλι μου τα τερατα εχουν στησει εναν τρομαχτικο πολεμο.That's it.

HOMEWRECKING. -το ημερολογιο μιας πουτανας-

καθε Homewrecker που σεβεται τον εαυτο της εχει 2 βασικα χαρακτηριστικα ελλειψη συναισθηματων και αισθηση του ανικανοποιητου.
"δεν μπορω να φανταστω πως θα ταν ο κοσμος χωρις τα αρσενικα γυρω μας σαν αδειο κουτι γλυκων στην αρχη εχεις μια λιγουρα και υστερα το ανοιγεις και βλεπεις μονο τη ζαχαρη αχνη κατω κατω. Ενω τωρα το ανοιγεις και ξεχνας να σταματησεις."
"και πως περιγραφεται η ιδεολογια του Homewrecking?"
"Αμ.. πες οτι ανοιγεις το κουτι και ειναι γεματο με γλυκα και το καθενα ειναι διαφορετικο εμ.. αποφασιζεις να δοκιμασεις τα παντα και στην ουσια τα καταστρεφεις ολα."


Θα μπορουσε να με νοιαζει.Θα μπορουσε να με τρωει μεσα μου ολο και περισσοτερο.Ειναι γελοιο να καθομαι και να γραφω για γκομενους καθως αυτοι ειναι απλα στολιδια στη ζωη μου και παντα βρισκονταν στα παρασκηνια γιατι εγω δεν το επελεγα να ασχοληθω περα απο εκει που το επιβαλει η ιδιοσυγκρασια μου.Βεβαια υπαρχει και η εξαιρεση καθως εσυ δεν ησουν απλα ενας γκομενος αλλα κομματι ολοκληρο της ζωης μου και αφησες τοσα κενα που δεν νομιζω να καταφερω να καλυψω ποτε με κανεναν οσο τελειος-καλος-υπεροχος-ευγενικος κι αν ειναι παντα θα λειπει αυτο το κατι και ισως ετσι να οδηγηθηκα στον τροπο ζωης που κανω σημερα ετσι κατεληξα στο ολα ειναι υπεροχα αρκει να μην ξεπερνανε το επιτρεπτο οριο της μιας νυχτας.Kι ετσι παλι τον πληγωσες εφυγες χαραματα του εκλεισες το τηλεφωνο με μια χαζη αφορμη επεστρεψες σε γνωριμα εδαφη δεν τον βρηκες αρκετα ξεχωριστο.Βεβαια οι ανθρωποι εχουμε αδυναμιες και στο τελος καταληγουμε πανω απο μια λεκανη και αφηνουμε εκει ολο το αλκοολ των προηγουμενων ωρων να ρωταμε γιατι?Μεχρις οσοτου να αρχισω  να διερωτομαι αν ειμαστε εν τελει θυματα επικτητων αντιδρασεων καταδικασμενοι να επαναλαμβανουμε ασυναισθητα το ιδιο μοντελο σχεσης ή απλως βγαινουμε με το ιδιο ατομο ξανα και ξανα;
Δεν ειναι περιεργο ολα να χουν ιδια καταληξη ο καθενας να ειναι φαινομενικα ευγενης και στο τελος να θες να τον κλωτσησεις επειδη αναπνεει;Αν δεν υπηρχε αυτο το χασμα τελικα στις σχεσεις ολοι θα ηταν ευτυχισμενοι ολοι θα βρισκαν τον κυριο τελειο.Αλλα ελα που αυτος θα χει ελαττωμα.Ναι μεγαλο μαλιστα δεν ειναι προβληματικος..
Oποτε το homewrecking γινεται ξεσπασμα ενος οργισμενου θυληκου που θελει απλα να εκδικηθει τον εαυτο της και το συναισθηματικο της κενο πληγωνοντας τους αντρες με το συγκεκριμενο μοντελο συμπεριφορας ακα γλυκο παιδι στο οποιο απευθυνονται γυναικες που ψαχνουν για μαλακες.Και αντιστοιχα η h.w. κολλαει με τους ελλατωματικους γιατι ο κυριος τελειος που την εχει βαλει στο ματι απο περσι παραειναι τελειος και την τρομαζει το απιστευτα gentleman στυλακι του που κανει απιστευτη αντιθεση με το μισοξυρισμενο του κεφαλι και την μπλε τουφα.

Και ως συνηθως το καθε h.w. μενει μονο του να κοιταζει το κουτι με τα γλυκα το οποιο ειναι γεματο εκλερακια και τιποτα αλλο, αλλα δυσκολευεται να το πιστεψει και να το παραδεχτει καθως θεωρει πως ολα να διαφερουν.Η μονη λυση τελικα ειναι να παραδεχτω στον εαυτο μου τον πραγματικο λογο της "καταντιας" του συναισθηματικου μου κοσμου να πνιξω μια χηνα και να βγω και αντρες? να ολοι για τις h.w. και αν ετσι συνεχισω να ζω?Καποιος σ αυτη τη ζωη πρεπει να ναι ο θυτης τοσα προσφερομενα θυματα υπαρχουν..
Σφηνακι κανεις?

Bright summer.

"Το κενο δεν γεμιζει με κενο"

Δεν εχω ιδεα ποσες φορες ειπα θα τα αλλαξω ολα και ποσες φορες ξαναγυρισα πισω.

4:45 π.μ. τελειωσε το παρτι σε γνωστο μαγαζι στο γκαζι και μαζευουμε τα κομματια μας και τα εντερα μας για να συρθουμε μεχρι το σταθμο.Εχω κατσει κατω μιλαω με τον ξανθο που γνωρισα στο παρτι.Σερνω τις παλαμες μου κατω και γεμιζουν χωμα και σταχτη.Στα γονατα μου υπαρχουν γρατζουνιες που δεν ξερω καν πως εγιναν.Εχω χασει το δεξι μου κουλαρικι και στον καρπο μου εχουν ζωγραφισει μια καρδια
.-Καλοκαιρι-

Λιγα ρουχα.Ιδρωτας.Ξεβαμμενα ματια.Χαμογελα.Ολοι φευγουν σιγα σιγα και στο κεντρο εχει αποκοσμη ησυχια τετοιες ωρες.Μονο οι φωνες απο τους μαντραχαλαδες και τις τυπισσες ακους που τραβανε τις πολυχρωμες τουφες απο τα προσωπα τους και βλεπεις τις μπλουζες τους να κολλανε πανω στα υγρα σωματα τους.Θελω να ξαπλωσω εκει και να κοιταω τον ουρανο τωρα που μυριζει δερμα ανακατεμμενο με νυχτολουλουδο υγρασια και καπνο.Θελω να κλεισω τα ματια.Να μεινω εδω.Πιστευω σε κατι και σε δυο μερες γλιστραει απο τα χερια μου.Τοτε προσπαθω και παλι να ανασανω και να καταλειξω στο οτι δεν εχει νοημα πια και οτι η αναζητηση ειναι ενας αγωνας με πολλα αγκαθια.Θα θελα κατι τετοια πρωινα να περναμε ποδαρατο ολο το δρομο και να φταναμε καπου μακρια καπου με αγνωστα σημεια με αγνωστους ανθρωπους και απλα να απλωναμε τα ταλαιπωρημενα και κομματασμενα χερια μας με καθε λογης γρατζουνια και μελανια που δεν ξερουμε πως βρεθηκε εκει και να γελαμε να δινουμε και να περνουμε.
Eιναι κατι μερες που αφηνω ολα αυτα πισω μου.Δεν ξερω αν αντεχω αλλα δυο λεπτα να θυμαμαι η να ποναω ειναι καλοκαιρι και υποτιθεται πως τα ξεχνας ολα..Υποτιθεται πως ειμαι ετοιμη για καινουριες ιστοριες.

Κι ομως φετος το καλοκαιρι ειναι περιεργο εχει ηλεκτριστει και μαλλον φταινε τα υπολειμματα του φετινου χειμωνα που δεν λενε να φυγουν με τιποτα.Με εκανε να αγανακτησω με εμενα βασικα.Το πρωτο καλοκαιρι χωρις συναισθηματα ειναι σαν αδειο κουτι με σπιρτα ομως εμενα μου θυμιζει δασος που εχει μπουρλωσει ολοκληρο.Και ποιον κοροιδευω?

Να γιατι πιστευες οτι η ωριμοτητα συνδιαζεται με την ηλικια.

Να γιατι δεν μπορεις να αισθανθεις

Να γιατι δεν σε ικανοποιει τιποτα

Να γιατι δεν θες κανεναν και μπλεκεις παντα με τον καθε μαλακα

Να γιατι οποιον γουσταρεις τον διωχνεις

Να γιατι μολις ψιλιαζεσαι οτι θα αισθανθεις κατι περισσοτερο το βαζεις στα ποδια

Να γιατι ησουνα ενα μουνοπανο

Να γιατι δεν εμπιστευεσαι πια τιποτα
Να γιατι παλι πληγωθηκες
Να γιατι τα πιστεψες ολα
Να γιατι ξενερωνεις με το παραμικρο

"Δεν ξερω αν εχω σιχαθει τοσο εμενα που εχω καταντησει να τους διωχνω ολους για εκδικηθω τον εαυτο μου.Μακαρι βασικα να μπορουσα να με εκδικηθω ισως τοτε ξυπναγα και καταλαβαινα οτι ο χαμος στο κεφαλι μου εχει αρχη και τελος.Ισως να μπορουσα να αισθανθω κατι περισσοτερο απο θυμο.Ολο αυτο το μεταλλικο κουκουλι στο οποιο εχω καταφερει να κλειστω δεν νομιζω οτι θα με βοηθησει ποτε να αναπνευσω.Το εκανα για να μην πληγωθω και τωρα εφτασα να μην χαιρομαι κιολας.Αλλα ποιος τα γαμαει ολα αυτα?Ειναι τραγικο να καθομαι και να σκεφτομαι ολα αυτα που περασαν.Ειναι τραγικο να χαλαω τη ζωη μου ετσι." ο ξανθος γελαει και μου απλωνει το χερι να σηκωθω "Εσυ το κανεις δυσκολο αρκει να το πιστεψεις..Να πιστεψεις σε εσενα βασικα, αξιζεις πολλα παερισσοτερα απο ολα σε ματωσαν.. Οι ανθρωποι ερχονται και φευγουν εσυ μενεις για σ' ενα, μια αποφαση ειναι..Καλη τυχη λοιπον μικρη με μοβ μαλλια"

Διπλωσα τα μανικια μου μαζεψα την αλλη που εψαχνε τα εντερα της απο κατω και πηγαμε να παρουμε εναν καφε.
6 π.μ.Αδεια ολα και η γαληνη ηταν απλα ομορφη μονο οι αρβυλες μας γρατζουναγαν το τσιμεντο κατω.Δεν μιλαγαμε αναπνεαμε απλα καλοκαιρι.Αναπνεαμε ελευθερια.Τα πουλια ειχαν αρχισει το κελαιδημα και καναμε μια υποσχεση να ξεχαστουν ολα απο σημερα και απλα να προχωραμε.Και ο,τι απλα δεν συμβαδιζει με τη ζωη μας καλο για ενα βραδυ αλλα το κενο δεν γεμιζει με κενο.

Ζωη και μισος αγαπη και θανατος.

                rain to sea.

Δεν μπορω να την ακουω αλλο μου τρυπαει το μυαλο.Θα την χτυπησω.
Ειναι Δευτερα και το αλλο ποναει πιο πολυ και απο οταν ηταν Σαββατοβραδο.
Δυσκολο να αποφασιζεις με νουμερα για ολο το αυριο.
Δυσκολο να λιωνεις πανω απο ενα χαρτι και να στιβαζεις ο,τι ασυναρτησια σου κατεβαινει στο κεφαλι για να βγαλεις κατι.
δεν καταλαβαινω τι λες και προπαντων δεν θελω να μαθω σαν να μου χει αφησει ολο αυτο μια και μονο πλεον μικρη γρατζουνια.Σαν το κεφαλι μου να ηρεμει και το κενο στο στηθος να γεμιζει.Μπορει να ναι ενα απο τα κολπα του μυαλου μου και να ξημερωσει και να μαι δεκα φορες πιο αδεια απο οτι ημουνα πριν.
-Καντε την να το βουλωσει για δυο λεπτα.-
Κυριως ειναι ο φοβος να φυγεις μακρια ο φοβος να αρχισεις να αισθανεσαι λες και σου χουν θεσει ορια και σου χουν υπογραψει πως οι ιστοριες επαναλαμβανονται το ιδιο μοτιβο.Κι αν ανηκα σε εκεινους που αντεχαν την κλαψα θα χα επιμεινει αλλα ποιος αφηνει ετσι τα πραγματα πισω του?Τοσο μπερδεμενα λιωμενα καμμενα.Μια ανιδεη οπως εγω.Δεν ξερω τι να ευχηθω.Δεν ξερω τι εχω να κερδισω και τι να χασω.Ξερω οτι πληγωνω τους ανθρωπους γυρω μου πολλες φορες και αυτο δεν εχει επιστροφη.
[θανατος?]
[ξημερωμα?]
[ελευθερια?]
[Λυτρωση?]
υποθετω μια ζωη και ενα κεφαλι.