Έχουμε στο μαγαζακι και μαζευει σπαστικα τα πραγματα του τα στοιβαζει σε κουτες γυρναω το κεφαλι περα δωθε να κανω κι εγω κατι πρεπει να κανω κατι ΠΡΕΠΕΙ.
εχω γεμισει εχω φουλαρει για την ακριβεια, λες κι εχω σκουληκια μεσα μου και αν κατσω θα με φανε ζωντανη. φοβαμαι να σκεφτω. φοβαμαι παρα πολυ να κατσω και να σκεφτω.
Βλεπω γυρω μου τα παντα να γκρεμιζουν και θελω να φυγω να φυγω μακρια να μην κοιταω πισω γιατι αμα κοιταξω θα θελω να μεινω. αν μου κρατησει καποιος τη μυτη θα σκασω το νιωθω οπως νιωθω και υγρο το δεξι μου ματι οπως ακουμπησα το χερι μου πανω στο ξυλο και εμεινε η παλαμη μου στη σκονη. μυριζει σαν το αμαξι του εδω μεσα.
καποιες φορες θες να κλαψεις γιατι εχεις παραπονο. παραπονο μεγαλο που σου ειπαν παλι ψεματα, παραπονο που πρεπει να κανεις τον καραγκιοζη ολη μερα, παραπονο που κοντευεις να τα διαλυσεις ολα γυρω σου. και ετσι δεν μπορεις πια να κλαψεις παρα καθεσαι με τα ποδια στον τοιχο και περιμενεις να καιει το κεφαλι σου απο το αιμα που χει μαζευτει. με ενοχλει που οι ανθρωποι παντα φευγουν ειναι μια κατασταση την οποια δεν θα μπορεσω να προσαρμοστω ουτε να συνηθισω με ενοχλει να λεω αντιο γιατι αισθανομαι πως αφηνω και κατι μου σε αυτον που φευγει κατι μεγαλο κατι μικρο δεν εχει σημασια.
Με ενοχλει ομως ακομα περισσοτερο οι ανθρωποι να αλλαζουν να εκδηλωνονται να λενε ψεματα να μετατρεπονται σε σκοτεινα πλασματα που σου ρουφανε οτι καλο ειχες μεσα τους για αυτους. Να θες να ξεριζωσεις αυτο το καταραμενο κομματι απο μεσα σου και να μην μπορεις γιατι εχει σφηνωσει τοσο βαθια που φοβασαι να το βγαλεις μην πεθανεις κι εσυ ο ιδιος μαζι με τις αναμνησεις σου.
"Θελω να φυγω ρε μανα θελω να φυγω να γλιτωσω" θες να σπαραξεις και να ξεφορτωθεις τα παντα σαμπως αμα πας στην αλλη ακρη της γης θα φυγουν και ολες οι αναμνησεις σου. και αντε να το πεις σε αυτην την φουκαριαρα αυτο που εχει στυψει την ζωη της για σενα που τρεχει ολη μερα σαν το σκυλι και κανει τον καραγκιοζη μπροστα στα ματια σου για να σου φτιαξει το κεφι. που οσο ασχημα και να της φερεσαι θα κανει τα παντα για να χαμογελασεις.
\
Μου λειπει η παλια μου ζωη.
εχω γεμισει εχω φουλαρει για την ακριβεια, λες κι εχω σκουληκια μεσα μου και αν κατσω θα με φανε ζωντανη. φοβαμαι να σκεφτω. φοβαμαι παρα πολυ να κατσω και να σκεφτω.
Βλεπω γυρω μου τα παντα να γκρεμιζουν και θελω να φυγω να φυγω μακρια να μην κοιταω πισω γιατι αμα κοιταξω θα θελω να μεινω. αν μου κρατησει καποιος τη μυτη θα σκασω το νιωθω οπως νιωθω και υγρο το δεξι μου ματι οπως ακουμπησα το χερι μου πανω στο ξυλο και εμεινε η παλαμη μου στη σκονη. μυριζει σαν το αμαξι του εδω μεσα.
καποιες φορες θες να κλαψεις γιατι εχεις παραπονο. παραπονο μεγαλο που σου ειπαν παλι ψεματα, παραπονο που πρεπει να κανεις τον καραγκιοζη ολη μερα, παραπονο που κοντευεις να τα διαλυσεις ολα γυρω σου. και ετσι δεν μπορεις πια να κλαψεις παρα καθεσαι με τα ποδια στον τοιχο και περιμενεις να καιει το κεφαλι σου απο το αιμα που χει μαζευτει. με ενοχλει που οι ανθρωποι παντα φευγουν ειναι μια κατασταση την οποια δεν θα μπορεσω να προσαρμοστω ουτε να συνηθισω με ενοχλει να λεω αντιο γιατι αισθανομαι πως αφηνω και κατι μου σε αυτον που φευγει κατι μεγαλο κατι μικρο δεν εχει σημασια.
Με ενοχλει ομως ακομα περισσοτερο οι ανθρωποι να αλλαζουν να εκδηλωνονται να λενε ψεματα να μετατρεπονται σε σκοτεινα πλασματα που σου ρουφανε οτι καλο ειχες μεσα τους για αυτους. Να θες να ξεριζωσεις αυτο το καταραμενο κομματι απο μεσα σου και να μην μπορεις γιατι εχει σφηνωσει τοσο βαθια που φοβασαι να το βγαλεις μην πεθανεις κι εσυ ο ιδιος μαζι με τις αναμνησεις σου.
"Θελω να φυγω ρε μανα θελω να φυγω να γλιτωσω" θες να σπαραξεις και να ξεφορτωθεις τα παντα σαμπως αμα πας στην αλλη ακρη της γης θα φυγουν και ολες οι αναμνησεις σου. και αντε να το πεις σε αυτην την φουκαριαρα αυτο που εχει στυψει την ζωη της για σενα που τρεχει ολη μερα σαν το σκυλι και κανει τον καραγκιοζη μπροστα στα ματια σου για να σου φτιαξει το κεφι. που οσο ασχημα και να της φερεσαι θα κανει τα παντα για να χαμογελασεις.
\
Μου λειπει η παλια μου ζωη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου