Ξυπνησα αναποδα.Βγηκα απο το δωματιο παραπατωντας, επιασα μια κουπα καφε και κοιταζα τον πατερα μου πανω απο τον παγκο να βγαζει τα πιατα απο το πλυντηριο,
"Γαμωτο" αναστεναξε. Κοιταξα απο μπροστα του και ειδα ενα πιατο τελεια σπασμενο στη μεση.
"Καμια φορα δεν παιρνεις χαμπαρι οτι εχει ραγισει πριν σπασει εντελως", εμεινα και τον κοιταξα.
Δεν θα καταλαβει ποτε τι σημαινε αυτο για μενα και ποσο με αντιπροσωπευε.
4:45 πμ.
"Δεν εχει να κανει με τα γεγονοτα,τις πραξεις,τα συναισθηματα και το χαμο.Δεν εχει να κανει με τιποτα βασικα.Εχει να κανει με το οτι με πνιγει ολο και περισσοτερο και δεν νομιζω πως θα ρθει πια η μερα που θα μπορω να το διαχειριστω.Δεν ξερω αν γενικοτερα ειχε να κανει με τη γαμημενη ρουτινα ή το γεγονος οτι καθε μερα θρηνουσα για τις ζωες που δεν εζησα, για τα πραγματα που δεν τολμησα να κανω ή να προσπαθησω για αυτα και τωρα τρεχω μακρια απο τα παντα μηπως σταθω τυχερη και μεσα στην ανακατοσουρα μου βρεθω καπου.Καπου συγκεκριμενα και οχι να περιπλανιεμαι εδω και εκει χωρις σκοπο.Ολα ειναι ευθραυστα,πονανε και ραγιζουν.Εχω κουραστει αισθανομαι μονο νευρα και απογοητευση.μονο.Απλως θελω να ρθω εκει να κατσω κατω στο ξυλινο σου πατωμα να φορεσω κατι προχειρο και να πιω μια κουπα κακαο ενω κοιταζω τη βροχη μεσα στο χαμηλοταβανο ζεστο σπιτι σου που μυριζει κανελλα παντα.παντα και σιγοπαιζει Placebo σχεδον καθε φορα που πλησιαζω το δωματιο σου."
Ειναι καποιες μερες που ειναι ιδανικα περιεργες, ασχημες, αναποδες οχι δεν ειναι επειδη εχω τις μαυρες μου.Τετοιες μερες που και ο καιρος εκει περα που εισαι μοιαζει με τον ιδανικο μεσογειακο τις ανοιξιατικες μερες.Αυτες τις μερες, τις αποκαλω κοκκινες μερες.Λεω σε ολους εχω τις "κοκκινες μου" και εννοω τις μερες που με κατακλιζει ενας ανεξηγητος φοβος και ανασφαλεια οτι ολα θα γινουν σκατα και οι ανθρωποι θα φυγουν απο διπλα μου γιατι τους πληγωσα για χιλιοστη φορα.Φυσικα και η ζωη δεν ειναι στασιμη ολα αλλαζουν γεγονοτα,καταστασεις τα παντα.Στο κατω κατω ουτοπια δεν ειναι να πιστευεις πως τα πραγματα θα αλλαξουν προς το καλυτερο αλλα πως θα μεινουν ιδια για παντα.
Ειναι και οι αλλες μερες που απλα ξυπναω και νιωθω μονο νευρα και απογοητευση απλα γιατι ολα φταινε, ολα.ολα.ολα.Αυτες τις μερες τις αποκαλω μπλε γιατι αισθανομαι πιο μονη και πιο απομακρη,πιο αδεια και πιο κουρασμενη.Ετσι αυτες τις μερες εχω τις μπλε μου.
Και ο πιο δυσκολος ρολος που καλεισαι να ενσαρκωνεις και να αντιπροσωπευεις καθημερινα ειναι ο ιδιος σου ο εαυτος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου