Νομιζα ο,τι θα σκασω.Νομιζα οτι δεν χωραγε αλλο βαρος πανω στο στηθος μου.
"Αναλωνομαστε σε πραγματα που σε λιγα χρονια θα σκεφτομαστε τι καναμε και δεν το ζησαμε οπως επρεπε και τοτε θα χτυπαμε το κεφαλι μας στον τοιχο για το ποσο βυθισμενοι στο βουρκο ημασταν ενω δεν επρεπε"
Τα χρονια περνανε νερο οι ανθρωποι φευγουν φθειρονται και χαλανε.Ρυτιδιαζουν αλλα παραμενουν ομορφοι.Παραμενουν οι αναμνησεις πισω.Και γω αναρωτιομουν τι εχω αφησει πισω μου που να αξιζει ποσο ειχα παλεψει για τη ζωη μου και εν τελει ποσο την εχω καταστρεψει.Τη μια ηθελα να φυγω να παω καπου μακρια.Την αλλη απλα ηθελα να χωθω καπου να μην ακουω κανεναν τις υστεριες του τη μποχα του την κακοτροπια του και την αναισθησια του.Δεν ηξερα αν ειχα γινει ενας κηνητος κυνισμος που εβραζε στην ιδια του τη σαρκα απλα ηθελα να ξεφυγω να ξεφυγω απο ολα οσα ειχα φορτωθει σε αυτο το κεφαλι.Μου μοιαζε ανυποφορο να κυνηγαω την ευτυχια μου, μου μοιαζε ανυποφορο πια να αναλωνομαι, να αναλωνομαι συνεχεια στο παρελθον, στις ανουσιες κοινωνικες επαφες.Κυνισμος.Παντα ηθελα να ξεφυγω απο μενα και τωρα κυνηγαω να ξεφυγω απο αυτο που ημουν τοτε και τωρα επιστρεφει καθε τοσο πανισχυρο,παλευω να ξεφυγω απο τους αλλους παλευω αυτο που τοσο μισουσα τοτε.
Αλλα δεν θα σε αφησω εδω.
Μεσα στην μποχα των γυρω μου εψαχνα καθε μερα μια διοδο.
Πληγωνω αυτους που αγαπω, μακαρι να μπορουσα να με τιμωρησω μακαρι να μπορουσα να με δυαλισω να με πονεσω τοσο ωστε να καταλαβω και να σταματησω.Μακαρι να ξερα να αγαπω με εναν υγιη τροπο και οχι με τον δικο μου απροσαρμοστο τροπο.Οταν εφυγες μου ειπες πως οσο και να σε αρρωστησα ειχες ερωτευτει το στομα που μιλαγε και τα ματια που κοιταγαν ειχες ερωτευτει την καρδια το νοημα και οχι τις λεξεις που εβγαζε ο βοθρος μου.Και εφτασε 2014 δυο χρονια μετα να παλευω με εμενα ακομα.Να θελω να κανω ευτυχισμενο εναν ανθρωπο και να μην μπορω ισως γιατι ειμαι χαλασμενη αλλα το πιστευω πως δεν υπαρχει "δεν μπορω να δεθω" υπαρχει ενα φοβαμαι που το χω ξεπερασει και μπορω να τα βρω πιο ευκολα με αυτην την κατασταση.Φοβαμαι μονο μην αδειασω ξαφνικα.Η μοναξια μου πηγαινε πολυ απλα τωρα με φοβιζει.Με φοβιζει και με στοιχειωνει.
Θελω να γυρισω σε αυτο που πιστεψα να κοιμηθω στα χερια σου στο λεμο σου και να ηρεμισω τωρα σε αλλο. το 14.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου