Ημουνα ταραγμενη.Ουτε θυμωμενη ουτε στεναχωρημενη σκετο ταραγμενη.Κοιταγα τον ουρανο στο βαθος που ειχε φορτωθει ενα τονο συννεφα και για καποιο λογο ενιωθα ενα αμιδρο σφυξιμο και εναν φοβο.Ειχα μαθει να μην παραδεχομαι να μην δεχομαι τιποτα.Γενικα ειχα ενα τεραστιο κενο που προσπαθουσα να καλυψω καθε μερα με οτιδηποτε εβρισκα για να περασω την ωρα μου.Περναγα μερες να προσπαθω να συμβιβαστω μεχρι που εφτασα να συμβιωνω μαζι του λες και ηταν πια η νεα μου πραγματικοτητα.Δεν ηταν οτι δεν ηθελα κατι παραπανω απλα ειχα κουραστει να ειμαι μονιμα αγχωμενη φοβισμενη και χαλασμενη.Δεν ειχα ορεξη ουτε να βγω ουτε να κανω κατι ηθελα εμενα και μονο εμενα.Να κλειστω σε αυτο να ηρεμισω γιατι ολα ηταν τοσο ιδια με αυτα που περασαν ολα επαναλαμβανονταν ξανα-ξανα-ξανα.Και οσο φουσκωνε το κεφαλι μου τοσο ξεφουσκωνε η επιθυμια μεχρι που εσκασε το συναισθημα και βγηκε εξω η παραιτηση.ΜΠΑΜ.