Ηταν ο πιο ηρεμος υπνος που εκανα ποτε.Εμπαινε φως στο δωματιο μυριζε ξυλο και μια μικρη δοση υγρασιας απο το παραθυρο που εμπαινε το φως του κλασσικου Λονδρεζικου πρωινου.Ηταν γρηγορο, αποφασιστικο, χωρις καμια μα καμια εξηγηση ημουν μετα απο ταξιδι, ενα ταξιδι για δυο μερες.Ηταν ολα οσα ηθελα τα 3 τελευταια χρονια αυτον τον 2ωρο υπνο στην ακρη ενος κρεβατιου που δεν ειχα ξαναδει αλλα με ανακουφιζε τοσο αυτην τη μυρωδια αυτο το υφος.Ημουν τοσο γεματη και ησυχη λες και οταν με κοιταζε με αυτα τα ματια που γυαλιζανε μπροστα στο προσωπο μου επαιρνε μια παραξενη ικανοποιηση απο την ηρεμια μου.Μυριζε κανελα στην αλλη ακρη του δικου μου κοσμου και ημουν ηρεμη.Ηρεμη και ησυχη πως το καταφυγιο μου ειναι εκει.Επαιζα με τα ακροδαχτυλα μας ειχε πλακα.Με ελεγε μικρη νεραιδα και το πιστευε.Με επιανε με το τεραστιο χερι του και μου τραβαγε τουφες απο τα μαλλια και χαμογελουσε οπως ειχα βυθισει τα μουτρα μου κατω απο το χερι του στο μαξιλαρι.Ειχα βουρκωσει γιατι ενιωθα γαληνη μεσα μου ισως οτι πιο ομορφο και αληθινο ειχα νιωσει.Λες και αν πεθαινα εκεινο το δευτερολεπτο θα πεθαινα ευτυχισμενη.
Γιατι ισως το πιο ασωτο πραγμα στη ζωη να ειναι αυτο που σπρωχνεις μακρια σου.
Γιατι ισως το πιο ασωτο πραγμα στη ζωη να ειναι αυτο που σπρωχνεις μακρια σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου