Άνοιξα τη σελιδα να γράψω για σένα και ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν και την αναπνοή μου να κόβεται στις 13 του μήνα κλείνεις 5 ολόκληρους μήνες μακριά μας. Δεν μπορώ να νιώσω κάτι γιατί φοβάμαι αν αφήσω αυτό που νιώθω να με κυριέψει θα μείνω να σαπίσω σε ένα κρεβάτι μέχρι να ρθει η ώρα να σε βρω. Λένε πως όταν φεύγει καποιος περνας τα 6 στάδια του πένθους εγω δεν ξέρω σε ποιο είμαι αλλά ακόμα περιμένω να ακούσω το κινητό μου να χτυπάει και μετα ενας 10λογος παραπονα οτι σε ξεχασα και δεν σε πηρα.. μετα περιμενω να ρθεις να δεις το μαλλι μου που ειναι μαυρο και απο περσυ με τρως να το κανω μαυρο γιατι δεν σ αρεσε ποτε το μοβ. και τα κοψα γιατι παντα σου αρεσα με κοντα μαλλια. και τα ξαναβρηκα με τον βλακα που δεν συμπαθουσες και να ξερεις πως ηταν ενας απο αυτους που ηταν διπλα μου σε ολο αυτο. και ολοι οσοι ηταν εκει ηταν πολλοι και δεν περιμενα να ειναι τοσοι. και γραφω τοσο μηχανικα και δεν ξερω σε ποιον απευθυνομαι γιατι καθε φορα που σκεφτομαι ποσο αποτομα εφυγες σφαδαζω γιατι δεν σου πα σαγαπαω πριν κλεισουμε εκεινο το βραδυ και επειδη δεν ξερω γιατι.
Γιατι ρε μπαμπα.γιατι.

δεν θελω να συνεχισω. θα ξαναγραψω και θα γραφω για σενα. θα γραφω μεχρι να ρθω στον ουρανο και να στα λεω γιατι παω στοιχημα πως θα εισαι εκει. φυλακα αγγελε μου αλητη.
γιατι δεν ησουν μονο μπαμπας ησουν ο κολλητος μου ησουνα προτυπο ησουνα ολα ηθελα να πιστευω πως μπορω να καταφερω. σαγαπω.