"πω..πω..Πεισματαρα να πουμε δεν ακους τιποτα"
ελιωσα ενα μερμηγκι με το παπουτσι μου μασαω τσιχλα και παιζω με μια τουφα απο τα μαλλια μου.Το πεζοδρομιο ειναι μουσκεμενο απο την υγρασια.Κοιταζω πικροχολα τα απομειναρια του θυματος μου.Αηδιες.
Η διαυγεια μου ηταν φοβερη παροτι μετρησα μονο 2 ωρες υπνο και αυτες ηταν ανησυχος.Εχω πολυ υπερενταση τελευταια γενικα δεν μπορω να συγκεντρωθω σε ενα πραγμα πανω απο 10 λεπτα και να κατσω ακινητη σε ενα σημειο παραπανω απο πεντε πραγμα πολυ σπαστικο ειδικα οταν εισαι στριμωγμενος σε ενα αμφιθεατρο με αλλα 200 ατομα.Δεν με νοιαζει τιποτα βασικα.Ολοι εχουν μεινει ιδιοι ανωριμοι μουνοδουλοι και πουτσοδουλες παντου.Ολα γενικως ομως εχουν αλλαξει υπερβολικα πολυ πια.Ολο ανθρωποι που ηρθαν εφυγαν μετα ξαναρθαν μετα χαθηκαν ενα χαος ολογυρα χωρις καποια ακρη αλλα δεν με νοιαζει τιποτα μονο παρεες ξενυχτια παρτυ αντε και κανας ποδογυρος στη σχολη με την γνωστη πικρα στο λεμο κανα ανοργανωτο πασαλειμμα για διαβασμα ετσι για να σπαει η ρουτινα.Αλλα μεσα σε ολο αυτο καταφερνω να πω πως ναι ειμαι ευτυχισμενη γεματη.Καπως ετσι.Αν βεβαια ολα ειχαν γινει σωστα δηλαδη οπως επρεπε να γινουν τουτο το ξεμπουρδελευτηρι θα ηταν μια ηρεμη πλατεια γεματη ηρεμους και χαμογελαστους ανθρωπους και οχι η Ετνα σε υποδραστηριοτητα.Αν ειχα το κουραγιο να κανω μια αλλη επιλογη θα τραβαγα μια κοκκινη γραμμη και θα το πιανα καπως απο την αρχη να παρω αυτην την τρισαθλια ταινια να κοψω τα σημεια που με ενοχλουν και να κολλησω αυτα που θα διναν καποια Α αξια στο Καλημερα σας και οχι μια αδιαφορια τυπου "ναι οκ κανε ακρη ομως" αυτο ρε γαμωτο που θα εδινε τον σωστο τονο στην ευτυχια μου.Νοιωθω σαν ρομποτ τα περισσοτερα γινονται μηχανικα γιατι ετσι πρεπει να γινουν.χαμενη ισως ειναι η λεξη που περιγραφει καταλληλα τη σκηνη που ατενιζω μπροστα απο μια κουτα το λευκο του τοιχου μορφαζοντας αγανακτησμενη που εχει εναν ιστο στην ακρη.Μια φαση που ο κοσμος εξω χανεται κι εγω κοιταζω τα νυχια μου.
Περιστατικο στις 2 παρα 10 για το δρομο στο γκαζι που ενας νεαρος εχει ξαπλωσει ανασκελα με μια εφημεριδα στο πλαι και 10 ατομα ειναι τριγυρω του να προσπαθουν να καταλαβουν αν ειναι νεκρος.Καθομαστε απεναντι εχω λιωσει και δευτερο μερμηγκι και κοιταζω απεναντι αποσβολωμενη ο νεαρος πεταγεται κοιταζει σαστισμενος απο τη μαστουρα του τους 10 ξαφνιασμενους που νομιζουν οτι αναστηθηκε ζομπι και ξανακαθεται κατω αγνοωντας τους κοιτωντας την εφημεριδα του που μαλιστα κρατουσε αναποδα σε λιγο το κοινο απομακρυνεται το ιδιο παθητικα με μια εκφραση φιλαρεσκειας οτι εκανε πλεον το καθηκον του."Ετσι αφηστε μας να σαπιζουμε στη μιζερια μας" μια εκφραση αποδοκημασιας ζωγραφιστηκε στο προσωπο της την κοιταζα.Ο αλλος απεναντι ξαναπεσε σε λιθαργο εψαχνα νεο θυμα να εξοντωσω και ολα επανηλθαν στο πριν το ιδιο εργο ξανα και ξανα οι ιδιοι ανθρωποι οι ιδιοι θεωρητικοι αφανεις ηρωες που πανε να εκτελεσουν ενα ψυχικο και να που βαριεμαι παλι τα ιδια και τα ιδια.Τις επιλογες μου τα σκιαχτρα της πολης που ειμαστε εμεις οι χαμενοι τις φωνες στους δρομους τον πανικο και τις τυπικουρες.Καπως ετσι κυλανε ολα παθητικα ανενοχλητα κοιμομαστε ολοι γυρω μας ο κοσμος χανεται και ολοι τελικα κοιταμε τα νυχια μας.Καθομουνα και κλαψουριζα και η αλλη αρχισε να βριζει μου εσπασε το νυχι.
ελιωσα ενα μερμηγκι με το παπουτσι μου μασαω τσιχλα και παιζω με μια τουφα απο τα μαλλια μου.Το πεζοδρομιο ειναι μουσκεμενο απο την υγρασια.Κοιταζω πικροχολα τα απομειναρια του θυματος μου.Αηδιες.
Η διαυγεια μου ηταν φοβερη παροτι μετρησα μονο 2 ωρες υπνο και αυτες ηταν ανησυχος.Εχω πολυ υπερενταση τελευταια γενικα δεν μπορω να συγκεντρωθω σε ενα πραγμα πανω απο 10 λεπτα και να κατσω ακινητη σε ενα σημειο παραπανω απο πεντε πραγμα πολυ σπαστικο ειδικα οταν εισαι στριμωγμενος σε ενα αμφιθεατρο με αλλα 200 ατομα.Δεν με νοιαζει τιποτα βασικα.Ολοι εχουν μεινει ιδιοι ανωριμοι μουνοδουλοι και πουτσοδουλες παντου.Ολα γενικως ομως εχουν αλλαξει υπερβολικα πολυ πια.Ολο ανθρωποι που ηρθαν εφυγαν μετα ξαναρθαν μετα χαθηκαν ενα χαος ολογυρα χωρις καποια ακρη αλλα δεν με νοιαζει τιποτα μονο παρεες ξενυχτια παρτυ αντε και κανας ποδογυρος στη σχολη με την γνωστη πικρα στο λεμο κανα ανοργανωτο πασαλειμμα για διαβασμα ετσι για να σπαει η ρουτινα.Αλλα μεσα σε ολο αυτο καταφερνω να πω πως ναι ειμαι ευτυχισμενη γεματη.Καπως ετσι.Αν βεβαια ολα ειχαν γινει σωστα δηλαδη οπως επρεπε να γινουν τουτο το ξεμπουρδελευτηρι θα ηταν μια ηρεμη πλατεια γεματη ηρεμους και χαμογελαστους ανθρωπους και οχι η Ετνα σε υποδραστηριοτητα.Αν ειχα το κουραγιο να κανω μια αλλη επιλογη θα τραβαγα μια κοκκινη γραμμη και θα το πιανα καπως απο την αρχη να παρω αυτην την τρισαθλια ταινια να κοψω τα σημεια που με ενοχλουν και να κολλησω αυτα που θα διναν καποια Α αξια στο Καλημερα σας και οχι μια αδιαφορια τυπου "ναι οκ κανε ακρη ομως" αυτο ρε γαμωτο που θα εδινε τον σωστο τονο στην ευτυχια μου.Νοιωθω σαν ρομποτ τα περισσοτερα γινονται μηχανικα γιατι ετσι πρεπει να γινουν.χαμενη ισως ειναι η λεξη που περιγραφει καταλληλα τη σκηνη που ατενιζω μπροστα απο μια κουτα το λευκο του τοιχου μορφαζοντας αγανακτησμενη που εχει εναν ιστο στην ακρη.Μια φαση που ο κοσμος εξω χανεται κι εγω κοιταζω τα νυχια μου.
Περιστατικο στις 2 παρα 10 για το δρομο στο γκαζι που ενας νεαρος εχει ξαπλωσει ανασκελα με μια εφημεριδα στο πλαι και 10 ατομα ειναι τριγυρω του να προσπαθουν να καταλαβουν αν ειναι νεκρος.Καθομαστε απεναντι εχω λιωσει και δευτερο μερμηγκι και κοιταζω απεναντι αποσβολωμενη ο νεαρος πεταγεται κοιταζει σαστισμενος απο τη μαστουρα του τους 10 ξαφνιασμενους που νομιζουν οτι αναστηθηκε ζομπι και ξανακαθεται κατω αγνοωντας τους κοιτωντας την εφημεριδα του που μαλιστα κρατουσε αναποδα σε λιγο το κοινο απομακρυνεται το ιδιο παθητικα με μια εκφραση φιλαρεσκειας οτι εκανε πλεον το καθηκον του."Ετσι αφηστε μας να σαπιζουμε στη μιζερια μας" μια εκφραση αποδοκημασιας ζωγραφιστηκε στο προσωπο της την κοιταζα.Ο αλλος απεναντι ξαναπεσε σε λιθαργο εψαχνα νεο θυμα να εξοντωσω και ολα επανηλθαν στο πριν το ιδιο εργο ξανα και ξανα οι ιδιοι ανθρωποι οι ιδιοι θεωρητικοι αφανεις ηρωες που πανε να εκτελεσουν ενα ψυχικο και να που βαριεμαι παλι τα ιδια και τα ιδια.Τις επιλογες μου τα σκιαχτρα της πολης που ειμαστε εμεις οι χαμενοι τις φωνες στους δρομους τον πανικο και τις τυπικουρες.Καπως ετσι κυλανε ολα παθητικα ανενοχλητα κοιμομαστε ολοι γυρω μας ο κοσμος χανεται και ολοι τελικα κοιταμε τα νυχια μας.Καθομουνα και κλαψουριζα και η αλλη αρχισε να βριζει μου εσπασε το νυχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου