Think of England.

Δεν ξερω τι με επιασε.Δεν ξερω.
Δεν ξερω γιατι εχουν περασει δυο χρονια.Στηριξα πολλες ελπιδες και ονειρα σε αυτο και πιστευα οπως πιστευω πως οσες φορες και αν φυγεις θα ξαναγυρισεις εστω για να μου πεταξεις δυο τσιγαρα και να μου μιλησεις για την μεγαλη σου ζωη.
Δεν ηξερα γιατι ανακατευομουν.Κατα βαθος ζουσες τη ζωη που ηθελα να ζησω εγω.Σκεψου μονο πως οσα συζηταγαμε δυο χρονια πριν εσυ τα κανες πραγματικοτητα και εγω ακομα βλεπω ονειρα να θρυμματιζονται και να διαλυονται μεσα στα χερια μου και εγω να υπενθυμιζω στον εαυτο μου πως πρεπει να αναθεωρησει και οτι ειναι ελευθερια να εχεις επιλογες και να αλλαζεις.
απλα ειχα πεσει σε ληθαργο.
απο το 12 και μετα ημουν σε συνεχη ληθαργο.
Σαν απο το να εφυγες και μετα να μου ρθε μια πετρα στο κεφαλι και να με αφησε εκει.
Δεν ξερω.
Ειλικρινα ψαχνω να στηριξω καπου αυτον τον κενο χωρο.Αυτο το τοσο μακρια και το τοσο αλλοκοτα κοντα που με μανιπιουλαρει καλυτερα και απο τον πιο επιδοξο μαριονετιστα.
ειλικρινα πιστεψα πως γινεται ενας χαμος.
Ελεγες πως τα χεις ζησει ολα μα ολα και εγω κοιταγα σαν τον κουταβι τη ζωη σου απο ενα μεγαλο γυαλινο τζαμι ευχομενη να χαμε αλλαξει θεσεις.Και τοτε σε βλεπω να κλαις και να σπαραζεις σε βλεπω να διπλωνεσαι στα δυο και να με κοιτας.
"Ο,τι ειχα να ζησω το εζησα και εχω ακομα για να το χορτασω.Αλλα ξερεις πως εχασα το πιο σημαντικο σημειο."

και τι ειναι ποιηση.