Μπηκε μεσα στο δωματιο αθορυβα μου ρθε το αρωμα του.Ανασηκωσα το χερι μου.
"Χρειζομαι υπνο μπορεις να φυγεις και να επιστρεψεις σε κανα μηνα?"
"Πως μπορεις και κοιμασαι με αυτα τα πραγματα που ζουνε στο κεφαλι σου?"
Πιστευα πως ολα αυτα ειχαν περασει τα χα πισω μου, ειχα φυγει τοσο μακρια ωστε στο τελος να ξεχασω το λογο που εφυγα και ομως παντα χαλαει κατι.Ειχα αποδεχθει πια το γεγονος οτι ολα ειχαν τελειωσει απλα η αφελεια και η χαζομαρα δεν με αφηνε να φυγω.Προσπαθουσα συνεχως να καταλαβω γιατι ολα πηγαιναν στην αρχη καλα και στραβωναν τοσο πολυ μετα, σαν να μην υπηρχε καμια κατανοηση κανενα συναισθημα.Ειχα κουραστει να ξινω πληγες.Ηταν σαν να καθομαι για χιλιοστη φορα στο ιδιο σημειο και να αισθανομαι ολοκληρο το συμπαν να τρεχει μεσα στις φλεβες μου και απλα να πρεπει να βγει εξω.Ηξερα πως κατα βαση μπορουσα να ηρεμισω.Οι δικοι μου ηταν καλα, σε αντιθεση μ εμενα που ολο χειροτερευω, εχουν αρχισει και χτυπανε ολα ενα ενα πια και κοιταζω εξαντλημενη τον εαυτο μου να προσπαθει.Δεν ηξερα βασικα πως να αντιμετωπισω ολα αυτα μαζι ολα τοσο συντομα.Πολλες φορες μοιαζει σαν να μου λειπει ενα μερος που δεν υπαρχει καν.Αλλες θελω να την κανω να βρεθω διπλα σου να στριφογυριζω εκει και να κοιταζω το ταβανι ενω εσυ παρακολουθεις την αναπνοη μου.Αλλες θελω κατι νεο να βρω κατι διαφορετικο κατι ξεπνοo μπας και σταματησω να πνιγομαι.Μου λειπει αυτο που ειχα και ξερω πως δεν θα το χω ξανα γιατι ετσι γινεται παντα οι καταστασεις χαλανε πριν προλαβεις καν να τις χορτασεις και συ μενεις εκτεθειμενος ψαχνοντας τα γιατι και τα πως.Ειχα παθει πλεον ανοσια με τους ανθρωπους δεν με ενοιαζε απλα, ας εφευγαν δεν με ενοιαζε πια το πριν και το μετα το μονο που ηξερα ηταν πως εμεναν οι κακες αναμνησεις πισω.
My fake plants died because I did not pretent to water them.
"Χρειζομαι υπνο μπορεις να φυγεις και να επιστρεψεις σε κανα μηνα?"
"Πως μπορεις και κοιμασαι με αυτα τα πραγματα που ζουνε στο κεφαλι σου?"
Πιστευα πως ολα αυτα ειχαν περασει τα χα πισω μου, ειχα φυγει τοσο μακρια ωστε στο τελος να ξεχασω το λογο που εφυγα και ομως παντα χαλαει κατι.Ειχα αποδεχθει πια το γεγονος οτι ολα ειχαν τελειωσει απλα η αφελεια και η χαζομαρα δεν με αφηνε να φυγω.Προσπαθουσα συνεχως να καταλαβω γιατι ολα πηγαιναν στην αρχη καλα και στραβωναν τοσο πολυ μετα, σαν να μην υπηρχε καμια κατανοηση κανενα συναισθημα.Ειχα κουραστει να ξινω πληγες.Ηταν σαν να καθομαι για χιλιοστη φορα στο ιδιο σημειο και να αισθανομαι ολοκληρο το συμπαν να τρεχει μεσα στις φλεβες μου και απλα να πρεπει να βγει εξω.Ηξερα πως κατα βαση μπορουσα να ηρεμισω.Οι δικοι μου ηταν καλα, σε αντιθεση μ εμενα που ολο χειροτερευω, εχουν αρχισει και χτυπανε ολα ενα ενα πια και κοιταζω εξαντλημενη τον εαυτο μου να προσπαθει.Δεν ηξερα βασικα πως να αντιμετωπισω ολα αυτα μαζι ολα τοσο συντομα.Πολλες φορες μοιαζει σαν να μου λειπει ενα μερος που δεν υπαρχει καν.Αλλες θελω να την κανω να βρεθω διπλα σου να στριφογυριζω εκει και να κοιταζω το ταβανι ενω εσυ παρακολουθεις την αναπνοη μου.Αλλες θελω κατι νεο να βρω κατι διαφορετικο κατι ξεπνοo μπας και σταματησω να πνιγομαι.Μου λειπει αυτο που ειχα και ξερω πως δεν θα το χω ξανα γιατι ετσι γινεται παντα οι καταστασεις χαλανε πριν προλαβεις καν να τις χορτασεις και συ μενεις εκτεθειμενος ψαχνοντας τα γιατι και τα πως.Ειχα παθει πλεον ανοσια με τους ανθρωπους δεν με ενοιαζε απλα, ας εφευγαν δεν με ενοιαζε πια το πριν και το μετα το μονο που ηξερα ηταν πως εμεναν οι κακες αναμνησεις πισω.
My fake plants died because I did not pretent to water them.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου