"Να χαμε μια ταμπελα να μας δειχνει την πραγματικοτητα"
Προσπαθω να καταλαβω τι ξεστομισε μολις τωρα, ποσο χαμενος στον κοσμο του μπορει να ειναι για να το λεει και ποσο χαμενη ημουνα εγω μεχρι που καταλαβα ποσο αποκομμενη ειμαι ουσιαστικα απο το γυρω γυρω.Γνεφω προς την ακρη του δρομου εκει που υπηρχε μια ταμπελα και ελεγε "ΨΥΡΡΗ".
"Εδω οσα δεν βλεπεις και δεν νιωθεις τη μερα τη νυχτα σκανε".Νομιζω τα ελεγε ολα το ψυχοπονιαρικο τραγουδι που επαιζε πισω μας τα ασφυκτικα πολλα προσωπα γυρω μας και εμεις στη μεση.Ηταν αληθεια.Ηταν πραγματικα αληθεια πως ολη μερα ενιωθες μια απαθεια σαν μηχανη που βολοδερνει πανω κατω και το βραδυ νιωθεις αυτον τον στιγνο εκνευρισμο το θυμο και την κουραση.Μονο αυτα και υστερα τιποτα.Αυτα γιατι απο την αρχη το εβλεπα να ερχεται και εκανα τα στραβα ματια παρακαλουσα νυχτα μερα να μην γινει ετσι και στο τελος σκαει στη μουρη μου με ιλλιγγιωδη ταχυτητα και τα χαλαει ολα τοτε ξερω πως εχασα ακομα εναν ανθρωπο απο τη ζωη μου πως τον πληγωσα γιατι υπηρχε το λαθος μερος τη λαθος ωρα.Εχθες εκλαψα μετα απο πολυ καιρο καταφερα να κλαψω γιατι ισως βρηκα το θαρρος να το κανω.Θελω κατι πολυ το θελω μανιωδως το χω φανταστει δικο μου και δεν θα το αποκτησω ποτε.Παρακαλαω να μην γινει κατι και θα γινει τρεις φορες χειροτερα απο οτι προεβλεπα και υστερα καθομαι με σταυρωμενα χερια να κοιταζω τα πραγματα σαν τριχρονο που μολις του τραβηξες το γλυκο απο το χερι πριν προλαβει να το βαλει στο στομα του.
Και που δηλαδη να ελεγα τι βραδια ειχαμε ζησει σε αυτην την πλατεια..Τι να του πρωτοελεγα δηλαδη για να καταλαβει λιγο ζωη;
Να του ελεγα για τις λιωμενες αρβυλες μου απο το χωρο σε εκεινο το μαυρο κουτι που τωρα ειναι παρελθον;Για εκεινη τη νυχτα που ολοι στην παρεα ηταν λιωμα καιμε αφησανε σε ενα κωλοστενο χαμενη και τελικα με πηγε στο σταθμο ενα πρεζακι;Για εκεινες τις αξημερωτες βραδιες που σηκωναμε ολον τον κοσμο στο ποδι γιατι τραγουδαμε Placebo;Για τα χιπ χοπ παρτυ που χτυπιομασταν και βριζαμε;Για εκεινες τις φορες που πηγαιναμε στους αστεγους κατι να φανε;Τι;
Αν δεν ηταν ολα αυτα που ειχαμε νιωσει-πονεσει-μυρισει-αγγιξει-δει πραγματικοτητα τοτε τι ηταν;Κατι που μας εκανε μια χουφτα μικρομεγαλα να ωριμασουν λιγο αποτομα.Κατι που μας εκανε να κυκλοφοραμε με μουντζουρωμενα ματια και σκισμενα τζιν.Αυτα θυμαμαι.
Θυμαμαι το τρεξιμο για να μην χασουμε το τελευταιο μετρο και πως τσακιζομασταν στο δρομο.Θυμαμαι μεγαλα βουρκωμενα ματια και τεραστιες αγκαλιες.Ποσο καλα το ειχαμε κανει τελικα.Μεσα στην τρελα μας ζησαμε μια μικρη ζωη, λιγο αγρια, λιγο γαμημενη αλλα αληθινη.Ειναι δυομιση και ειχα δικιο ολα σου βγαινουν το βραδυ τωρα νιωθω αυτο το καψιμο που νιωθω οταν σε βλεπω το πρωι τωρα νιωθω αυτην την τσαντιλα για ολα οσα γινονται και γω μενω σταθερη τωρα νιωθω τα νευρα γιατι δεν σου μιλησα ενω μπορουσα γιατι δηλιασα τωρα θελω να παω σπιτι μου και να βρισω για εκεινους που εχασα οχι απο επιλογη μου αλλα απο λαθος διαχειρηση.
Φευγοντας ενιωσα το βλεμμα του κολλημενο πανω μου.Χτυπησε δυο φορες τα χερια του και χαμογελουσε με κοιταξε "Σε ζηλευω..Μακαρι να χα κανει τη ζωη μου μπουρδελο..Ισως τοτε να περναγα κι εγω γαματα, και δεν ειρωνευομαι" σκεφτηκα ποσο ανιαρα μου χε περιγραψει τα δικα του πραγματα και γελασα ευχαριστημενη για πρωτη φορα για οσες φορες τα χα κανει ολα σκατα και ποσα ειχα αλλαξει στο περας του χρονου φτανοντας εδω. Και καπως ετσι τα χερια μου ειχαν εναν ακομα λογο να τρεμουν απο εκσταση και απο εκνευρισμο.Βρηκα τους υπολοιπους στα σκαλακια στην πλατεια και συνεχισε καπως ετσι το μαρτυριο της νυχτας.Ο καθενας ξεβραζε τα δικα του και φταναμε ολοι να τσουγκριζουμε τα ποτηρια μας στην υγεια μιας αλλης μερας οπου ολα οσα νιωθαμε θα ηταν ηδονικα και το πρωι και δεν θα ξεβραζονταν μονο καθε βραδυ.
Προσπαθω να καταλαβω τι ξεστομισε μολις τωρα, ποσο χαμενος στον κοσμο του μπορει να ειναι για να το λεει και ποσο χαμενη ημουνα εγω μεχρι που καταλαβα ποσο αποκομμενη ειμαι ουσιαστικα απο το γυρω γυρω.Γνεφω προς την ακρη του δρομου εκει που υπηρχε μια ταμπελα και ελεγε "ΨΥΡΡΗ".
"Εδω οσα δεν βλεπεις και δεν νιωθεις τη μερα τη νυχτα σκανε".Νομιζω τα ελεγε ολα το ψυχοπονιαρικο τραγουδι που επαιζε πισω μας τα ασφυκτικα πολλα προσωπα γυρω μας και εμεις στη μεση.Ηταν αληθεια.Ηταν πραγματικα αληθεια πως ολη μερα ενιωθες μια απαθεια σαν μηχανη που βολοδερνει πανω κατω και το βραδυ νιωθεις αυτον τον στιγνο εκνευρισμο το θυμο και την κουραση.Μονο αυτα και υστερα τιποτα.Αυτα γιατι απο την αρχη το εβλεπα να ερχεται και εκανα τα στραβα ματια παρακαλουσα νυχτα μερα να μην γινει ετσι και στο τελος σκαει στη μουρη μου με ιλλιγγιωδη ταχυτητα και τα χαλαει ολα τοτε ξερω πως εχασα ακομα εναν ανθρωπο απο τη ζωη μου πως τον πληγωσα γιατι υπηρχε το λαθος μερος τη λαθος ωρα.Εχθες εκλαψα μετα απο πολυ καιρο καταφερα να κλαψω γιατι ισως βρηκα το θαρρος να το κανω.Θελω κατι πολυ το θελω μανιωδως το χω φανταστει δικο μου και δεν θα το αποκτησω ποτε.Παρακαλαω να μην γινει κατι και θα γινει τρεις φορες χειροτερα απο οτι προεβλεπα και υστερα καθομαι με σταυρωμενα χερια να κοιταζω τα πραγματα σαν τριχρονο που μολις του τραβηξες το γλυκο απο το χερι πριν προλαβει να το βαλει στο στομα του.
Και που δηλαδη να ελεγα τι βραδια ειχαμε ζησει σε αυτην την πλατεια..Τι να του πρωτοελεγα δηλαδη για να καταλαβει λιγο ζωη;
Να του ελεγα για τις λιωμενες αρβυλες μου απο το χωρο σε εκεινο το μαυρο κουτι που τωρα ειναι παρελθον;Για εκεινη τη νυχτα που ολοι στην παρεα ηταν λιωμα καιμε αφησανε σε ενα κωλοστενο χαμενη και τελικα με πηγε στο σταθμο ενα πρεζακι;Για εκεινες τις αξημερωτες βραδιες που σηκωναμε ολον τον κοσμο στο ποδι γιατι τραγουδαμε Placebo;Για τα χιπ χοπ παρτυ που χτυπιομασταν και βριζαμε;Για εκεινες τις φορες που πηγαιναμε στους αστεγους κατι να φανε;Τι;
Αν δεν ηταν ολα αυτα που ειχαμε νιωσει-πονεσει-μυρισει-αγγιξει-δει πραγματικοτητα τοτε τι ηταν;Κατι που μας εκανε μια χουφτα μικρομεγαλα να ωριμασουν λιγο αποτομα.Κατι που μας εκανε να κυκλοφοραμε με μουντζουρωμενα ματια και σκισμενα τζιν.Αυτα θυμαμαι.
Θυμαμαι το τρεξιμο για να μην χασουμε το τελευταιο μετρο και πως τσακιζομασταν στο δρομο.Θυμαμαι μεγαλα βουρκωμενα ματια και τεραστιες αγκαλιες.Ποσο καλα το ειχαμε κανει τελικα.Μεσα στην τρελα μας ζησαμε μια μικρη ζωη, λιγο αγρια, λιγο γαμημενη αλλα αληθινη.Ειναι δυομιση και ειχα δικιο ολα σου βγαινουν το βραδυ τωρα νιωθω αυτο το καψιμο που νιωθω οταν σε βλεπω το πρωι τωρα νιωθω αυτην την τσαντιλα για ολα οσα γινονται και γω μενω σταθερη τωρα νιωθω τα νευρα γιατι δεν σου μιλησα ενω μπορουσα γιατι δηλιασα τωρα θελω να παω σπιτι μου και να βρισω για εκεινους που εχασα οχι απο επιλογη μου αλλα απο λαθος διαχειρηση.
Φευγοντας ενιωσα το βλεμμα του κολλημενο πανω μου.Χτυπησε δυο φορες τα χερια του και χαμογελουσε με κοιταξε "Σε ζηλευω..Μακαρι να χα κανει τη ζωη μου μπουρδελο..Ισως τοτε να περναγα κι εγω γαματα, και δεν ειρωνευομαι" σκεφτηκα ποσο ανιαρα μου χε περιγραψει τα δικα του πραγματα και γελασα ευχαριστημενη για πρωτη φορα για οσες φορες τα χα κανει ολα σκατα και ποσα ειχα αλλαξει στο περας του χρονου φτανοντας εδω. Και καπως ετσι τα χερια μου ειχαν εναν ακομα λογο να τρεμουν απο εκσταση και απο εκνευρισμο.Βρηκα τους υπολοιπους στα σκαλακια στην πλατεια και συνεχισε καπως ετσι το μαρτυριο της νυχτας.Ο καθενας ξεβραζε τα δικα του και φταναμε ολοι να τσουγκριζουμε τα ποτηρια μας στην υγεια μιας αλλης μερας οπου ολα οσα νιωθαμε θα ηταν ηδονικα και το πρωι και δεν θα ξεβραζονταν μονο καθε βραδυ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου