Τα ματια μου ηταν κατακοκκινα πονουσαν.Εχω να γραψω τουλαχιστον 2 μηνες διαστημα αρκετα μεγαλο για μενα, διαστημα που με κανει να χω ξεχασει πως γινεται αυτο.Περασα τη φαση που ηθελα να σκεφτω τι εκανα σε αυτη τη ζωη και κατεληξα πως τιποτα δεν με βασανιζε περισσοτερο απο την αναισθησια μου και την κακοτροπια μου απεναντι σε ολα οσα συνεβαιναν γυρω μου πια.Ηθελα χρονο για μενα να καταλαβω σταδιακα τι συνεβαινε γυρω μου και να το χωνεψω.Ολα κινιοντουσαν αναμμεσα σε αποστειρωμενα συναισθηματα κενα χαμογελα σχεσεις και καλα γεματες συναισθηματα ασφυκτικα γεματες και υπερβολικα τελειες παραμυθενιες.Τοσο που ηθελες να ξερες-ταχαμου τι σκεφτοσουνα.και τσαφ σου ρχεται να ξερασεις.Χρειαζομαστε λεει και η αλλη αλλαγες.
Κανουμε-κανω τα ιδια πραγματα ξανα και ξανα και απογειωνονται ειδικα τη στιγμη που οι καταστασεις επαναλαμβανονται τα γεγονοτα τα συναισθηματα η πικρα και το μισος ειναι ξανα το ιδιο και το ιδιο.Ιδια διαδικασια λες και γινεται σκοπιμα.Σαν να χρειαζεται να ξεφυγουμε απο αυτον τον επαναλαμβανομενο κικεωνα και να γνωρισουμε καινουργια προσωπα μπας και αλλαξει λιγο το συνεχες μοτιβο γυρω μας και οι καταστασεις αναγκης καλυψης και επιβεβαιωσης.Κλεινομαι ολο και περισσοτερο σε εμενα και βυθιζομαι σε αυτο που λεμε απαθεια σαν μην με νοιαζει ποιος ειναι αυτος διπλα μου απλα ειναι για να ειναι να καλυπτει ενα ακομα κενο σαν να μην ξερω αν θελω κατι μονιμο για να με καλυπτει η κατι διαφορετικο.Κατι αλλο.Και οχι αυτο που εφυγε τοτε και οχι αυτο που σκαει καθε τοσο τωρα.Σκετος συμβιβασμος αποστειρωση και ειρωνια.Αυτη η αμφιβολια.Αυτο το κενο.
Μου ειπες πως ειμαι απο τους ανθρωπους που δεν ειναι για να μπλεξεις ποτε.Μου ειπες πως ειμαι η καλυτερη ντοπα και τωρα τρεχεις.Σου λεω δεν τελειωνουν ετσι και εγινε σκονη.
Κανουμε-κανω τα ιδια πραγματα ξανα και ξανα και απογειωνονται ειδικα τη στιγμη που οι καταστασεις επαναλαμβανονται τα γεγονοτα τα συναισθηματα η πικρα και το μισος ειναι ξανα το ιδιο και το ιδιο.Ιδια διαδικασια λες και γινεται σκοπιμα.Σαν να χρειαζεται να ξεφυγουμε απο αυτον τον επαναλαμβανομενο κικεωνα και να γνωρισουμε καινουργια προσωπα μπας και αλλαξει λιγο το συνεχες μοτιβο γυρω μας και οι καταστασεις αναγκης καλυψης και επιβεβαιωσης.Κλεινομαι ολο και περισσοτερο σε εμενα και βυθιζομαι σε αυτο που λεμε απαθεια σαν μην με νοιαζει ποιος ειναι αυτος διπλα μου απλα ειναι για να ειναι να καλυπτει ενα ακομα κενο σαν να μην ξερω αν θελω κατι μονιμο για να με καλυπτει η κατι διαφορετικο.Κατι αλλο.Και οχι αυτο που εφυγε τοτε και οχι αυτο που σκαει καθε τοσο τωρα.Σκετος συμβιβασμος αποστειρωση και ειρωνια.Αυτη η αμφιβολια.Αυτο το κενο.
Μου ειπες πως ειμαι απο τους ανθρωπους που δεν ειναι για να μπλεξεις ποτε.Μου ειπες πως ειμαι η καλυτερη ντοπα και τωρα τρεχεις.Σου λεω δεν τελειωνουν ετσι και εγινε σκονη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου