my sweet prince.

Τον παρακολουθω να μαζευει τα πραγματα του νευρικα κοιταει μηπως ξεχασε κατι δεν μιλαμε ουτε κοιτιομαστε. τα πραγματα εγιναν οπως επρεπε να γινουν. δεν αποχαιρεταω καποια σχεση καποιο ανυπερβλητο παθος ή εναν ανθρωπο που με εμαθε να συμβιωνω σε μια σχεση απλα αποχαιρεταω το συναισθημα της ασφαλειας. σηκωνες ολο μου το φορτιο ολα μου τα προβληματα. το αηδιαστικο συναισθημα της ενοχοποιησης που επεστρεφε ξανα και ξανα με εκανε να σου παραδοσω ενα φορτιο που δεν μπορουσαμε να αντεξουμε. φοβαμαι πως πλεον εχεις αηδιασει με τον εαυτο σου και μακαρι να μπορουσα να κανω κατι για να με τιμωρησω για ολο αυτο τουλαχιστον να σου δειξω ακομα κι ετσι ποσο πραγματικη ειναι η αγαπη που αισθανομαι. δεν μπορω να χτισω τιποτα δεν μπορω να παλεψω για τιποτα αυτο το διαστημα εχω μοναχα ενα πραγμα που με απασχολει τοσο ωστε να με κανει να αδιαφορω για τα παντα ολα οσα γινονται γυρω μου. μου απλωνες το χερι να με βοηθησεις να σηκωθω και εγω σε εσπρωχνα και βυθιζομουν ακομα περισσοτερο μεσα στο βουρκο μου και εσυ προσπαθουσες να με βγαλεις να μου μιλησεις να μου δειξεις το προφανες. υποθετω πως νιωθεις κουρασμενος και εξαντλημενος αλλα σε βλεπω πως με παρακολουθεις κι οσο με βλεπεις ηρεμη τα ματια σου λαμπουν. τα καψα ολα σε δευτερολεπτα. πιστεψα σε κατι περα απο εμας πιστεψα οτι μπορω να φορτωθω κι αλλους στο κεφαλι μου αλλα εγω δεν μπορω να τα βγαλω περα με αυτους που εχω τωρα ποσο μαλλον με ακομα περισσοτερους.. αυτοι οι αλλοι.. δεν αντεξα βλεπεις.. το πιστευω πως δεν αξιζε για να αντεξω... τι θα πετυχαινα; να κουρδιζω τον εαυτο μου γυρω γυρω απο επαναλαμβανομενες ιστοριες που δεν βγαζαν πουθενα.. δεν αναφερομαι μονο σε σχεσεις αναφερομαι σε φιλιες σε ανθρωπους. υποθετω πως δεν ειχα χρονο να νιωσω και αυτο να σε κουρασε ομως μια απο αυτες τις μερες θα τα καταφερω το ξερω ειμαι στο και 5.. αλλα προλαβαινω να αλλαξω προλαβαινω.. σαγαπαω και ισως να ναι ο πιο απλο τροπος οχι μονο να στο δειξω αλλα τελικα και να στο πω..
εχεις χαραξει τη ζωη μου δεν μπορω να κανω κατι περισσοτερο. δεν μπορω να πεταξω ουτε ενα δευτερολεπτο μαζι σου.

σαγαπω.

It seemed a place for us to dream.

οταν κατι ειναι ιδανικο για σενα δεν μπορεις να αρκεστεις σε κατι λιγοτερο. δεν σε ικανοποιει πια σου μοιαζει αχρηστο. time to feel the air of change they said. ειναι αγωνας να καταφερεις να αφησεις πισω σου ανθρωπους οι οποιοι κουβαλανε ολοκληρα κομματια σου αλλα ειναι μια οκνυρη διαδικασια να αφηνεις πισω σου ανθρωπους οι οποιοι μεχρις ωσοτου κατασπαταλουσαν το οξυγονο σου. δεν θα σταματησουν ποτε να υπαρχουν οι "πορσελανινοι λεκεδες" εκει εξω που μολις τους πετας ενα καροτο τρεχουν μεχρι να ερθει ο επομενος να τους πεταξει ενα μεγαλυτερο οποτε θα τρεξουν σε αυτον. αισθανομαι αυταρκης πια. εδω πανω στον φαρο η μοναξια ειναι θειο δωρο κατι τετοια απογευματα.. αυτο ειναι να φτιαξω μια ασπιδα τεραστια και να κρυφτω απο πισω να ξεφυγω απο την γυαλινη πραγματικοτητα που εχω κλειστει μου χαν λειψει οι βραδιες στο κεντρο μου χαν λειψει τα νοηματα στο τρενο και τα υπονοουμενα που ξερουμε μονο εμεις μου χει λειψει το χυμαδιο της ζωης μου. νομιζω πως φετος προσπαθησα να προσαρμοστω αλλα δεν μπορω τελικα. παραβιασα η ιδια τον εαυτο μου προσπαθωντας και ξαναπροσπαθωντας αλλα τιποτα. αντιο λοιπον στην οκνυρια και την υποκρισια. αντιο γυαλινε κοσμε μου αντιο ασωτοι αντιο στα ψεγαδια. νομιζω περασα δευτερη εφηβεια. αποψε γυριζω στο σιναφι μου.

ο φαρος ειναι το πιο απομονωμενο μερος στην περιοχη σκανε τα κυματα και ηρεμεις. ειναι το δικο μου περιβλημα η δικη μου ασπιδα το δικο μου πελαγος. εδω ηρθα με αυτους εδω τους ξεχασα εδω τους ξαναβρισκω χωρις μασκες. χωρις να φοβαμαι να κριθω. χωρις να φοβαμαι να ριχτω στη δικη μου μαχη.

I wanna take a bath with you and wash the chaos from my skin.

-I do.-
ισως το πιο ειλικρινες.

dance with me through the flames.

μπηκα μεσα στο σπιτι και με κοιταξε με το γνωστο μηδιαμα του κανα νοημα με το χερι επιασε το υπονοουμενο ηξερε ποτε δεν ειχα ορεξη και απλα εκατσε και με παρακολουθουσε να πεταω τα ρουχα μου και να πηγαινω μεσα.
τον ακουσα απο πισω μου να περπαταει αργα βυθιστηκα στο κρεβατι του, εν μερει δικο μου.
δεν κουνιομουν δεν μιλουσα δεν ηθελα να μιλησω. καθησε στη γωνια και ουτε εκεινος μιλαγε στο τελος μαζευτηκα και εκανα να μιλησω αλλα δεν μου βγαινε..
δεν ειχα ορεξη να αρχισω τα πως περασα πως πηγε το διαβασμα, μονο αυτο εφτανε να με κανει να σιχαθω για αλλο ενα λεπτο τη ζωη μου αυτη την περιοδο.
σκεφτομουν τη Σοφια κυριως εκεινη και το βασανιστηριο, το κοινο βασανιστηριο του "τωρα τι;" φανταζομαι πως νιωθει εκει μεσα πως εκνευριζεται ξυνει επιμονα τα πληκτρα και ξανα νευρα και ξανα απογοητευση και ξανα και ξανα και ξανα αλλα ολα μεταβαλλονται κινουνται εχουμε ενα ονειρο.
αυτος ο τοπος μας εχει σημαδεψει και τις δυο ειτε ως μια απλη περιπετεια οπως ολες ειτε πιο βαθια.
τον κοιταζα και μοιαζε τοσο αλλοκοτος στο σκοταδι ηθελα να τον αγγιξω αλλα δεν ειχα κουραγιο.
"παλι το καλοκαιρι σκεφτεσαι;"
με κοιταξε χαμογελαστος.
"παντα το καλοκαιρι σκεφτομαι" χαμογελασα και εγω "αλλα αυτο το καλοκαιρι"
ανακαθησα και εκανα να πιασω την τσαντα μου αλλα μου τραβηξε το χερι και καθησε διπλα μου.
"οκ.. ολα αλλαξαν γρηγορα αλλα ευχαριστα, ειναι ολα διαφορετικα δεν νομιζεις; ο,τι ειχα να δωσω το εδωσα με το παραπανω, παλεψα, εκλαψα, χτυπηθηκα, τωρα θα παω να τους δειξω τι ξερω και ο,τι βγει αλλα εχω καλο προαισθημα, στο κατω κατω κουραστηκα,  λιγο ακομα αιμα και ειμαστε ετοιμοι"
πηρα ανασα.
"ειμαστε καλα με την αλλη δεν θελω να τη χασω με τιποτα απο τη ζωη μου γιατι την αγαπω και το ξερεις, θελω να ειναι καλα αν και πιστευω πως τωρα ειναι, ολα φτιαχνουν δεν βλεπεις; δεν ξερω γιατι με βασανιζε τοσο ολο αυτο αλλα κοιτα να κοιτα" εδειξα  με το χερι μου το παραθυρο,
"ξημερωνει παλι νεα μερα νεα δεδομενα νεοι ανθρωποι.. καινουρια μερα.. καινουρια"
γελαγε ειχα αρχισει να λεω βλακειες απο τη νυστα.
του γυρισα την πλατη με σκεπασε και δεν μπορουσα να κοιμηθω.
μετα πηρα το χερι του το βαλα στη μεση μου.
και επνιξε το γελιο του.
σε λιγο ονειρευομουνα γκριζα ματια, τη Σοφια μαζι μου, θαλασσες, νυχτολουλουδα, παρτυ, μοβ τουφες, τραγουδια, ξενυχτια.. ας γινουν πραγματικοτητα..

50 shades of brown sugar.

Hell is where the heart is.

ειπα θα γυρισω σπιτι νωρις αποψε. ειπα δεν θα πιω ειπα θα γυρισω σπιτι μου, στο κρεβατι μου, στη φωλια μου.
ΔΕΝ ΓΑΜΙΕΤΑΙ.
Ορκιστηκα στον εαυτο μου να μην ξαναεμπιστευτω ευκολα και κατεληξα στο οτι ο μονος τροπος να μην μαθευτουν τα μυστικα σου ειναι  να μην εχεις.
Με δυσπιστια κοιταζω τα πλευρα μου, τα σημαδια στα χερια μου, τριβω τα ματια μου τα μουντζουρωνω που εχουν βαθουλωσει απο την αυπνια και απο την εξαντληση και αρχιζω διχως ελεος και παλι την ενοχοποιηση.
Στα ταρταρα ολα, το υποσχεθηκα στον εαυτο μου ενα βραδυ που χα γινει ενα με το πατωμα και χτυπιομουνα. δεν φταιω ρε γαμωτο ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ για τις ανωμαλιες και τα αρρωστημενα βιτσια του καθε ανωμαλου εκει εξω.
Ομως ο πονος καποιες φορες ειναι λυτρωτικος γιατι σε ξυπναει και σε κανει να καταλαβεις το λαθος σου, οταν βαζεις τα χερακια σου και βγαζεις μονος σου τα ματια σου.
παρακαλας τον αλλον να σε χτυπησει.
Το μαστιγιο οπως το χρησιμοποιουν οι επιτηδειοι ειναι εκπληκτικο εργαλειο. Μπορει να σε αναζωπυρωσει να σου δημιουργησει ενα ελαφρυ τσουξιμο μεχρι και να σε ματωσει.
απο κει και περα εξαρταται ποσο δυναμικος εισαι και ποσο επιβλητικος οταν το κοιτας, αν αποχαυνωνεσαι ή αν πεισμωνεις και θες να το σπασεις.
Κι ολα τα ψυχικα και σωματικα σημαδια ειναι τελικα εκει και καιροφυλαχθουν να σου θυμιζουν αλλα και να σε χτυπουν αλυπητα οταν ξυπνας καπου και το πρωι και καταλαβαινεις οτι ο ηλιος καιει εξω γιατι κοντευει Μαιος.
αυτος ο Μαιος.
Ολα τα γουστα της επερχομενης ανοιξης ειναι ιδιαιτερα ηδονιστικα εστω και για εφημερες καταστασεις κατω απο τα φωτα της νυχτας.

Μου στερευει το οξυγονο αρχιζω να ζαλιζομαι και θελω να γυρισω στο πλαι να κλεισω τα ματια μου να κανω εστω εμετο να βγει απο μεσα μου ολο αυτο που μου τρωει τα συκωτια και να ηρεμησω να συνελθω να βρω τα ποδια μου.
ειμαι υπερβολικα αηδιασμενη μετα τα χθεσινα νιωθω απεχθεια αλλα γελαω.
ολα γινανε πολυ γρηγορα πολλα μαζι και νομιζω πως η καρδια μου  εχει φουσκωσει σαν μπαλονι που ειναι ετοιμο να σκασει.
δεν μπορω ομως να αισθανθω θυμο οταν καθομαι και αναπολω ολες τις ομορφες στιγμες της ζωης μου..
Οχι δεν ειμαι αρρωστη εσυ εισαι.
εσυ που θες να με παταξεις και να μου επιβληθεις.
εσυ που προσπαθησες να με διαλυσεις, να με καταστρεψεις να μου βαλεις λουρι και να μου δεσεις πισθαγκωνα τα χερια να με γεμισεις σημαδια να με μαστιγωσεις.
Συνηθως δειχνουμε την πορτα ευγενικα, εγω απλως καταλαβα οτι τοσο καιρο ανηκω σε χερια με γνωριμη μυρωδια.
φταιω που προσπαθησα να βγαλω ακρη να τα δωσω ολα και να παρω ενα τιποτα φταιω που πιστεψα σε κατι περισσοτερο απο τη βροχη φταιω που διαλεξα τη βεργα για να σε ικανοποιησω.
αλλα ζουμε μονο για την ηδονη. τιποτα αλλο.

Oh... haven't you learned anything... you must laugh!

Φτανει ολη αυτη η αρρωστια σας εκει εξω φτανει η αναισθησια σας δεν θελω να το κανω ετσι εγω θελω να αποστασιοποιηθω απο αυτον τον κηπο που θυμιζει πλεον ζουγκλα θελω να το κανω διαφορετικα οχι πιο αθωα αλλα πιο επιμονα πιο τελεια πιο σχολαστικα.
μπορει να με κοιτας περιεργα στο δρομο γιατι σε ξενιζουν ατομα σαν εμενα αλλα ξερω οτι κι εσυ κρυβεις ενα μυστικο ξερω απο θυμο στο βλεμμα ξερω απο μισος ομως δεν εχω χρονο να αναλωθω αλλο.
θελω να ξεχασω.

Are we living just for pleasure, or for reasons yet unknown? 

Let us realize our secrets, when we reach into my soul 

Let my dreams be remembered, when I lay down not to sleep 

Hell is where the heart is, it's a place for you and me.
-
ο ασωτος με κοροιδευε αλλα οταν εμαθε σταματησε, δεν ηξερε τιποτα ηταν "μυστικο". ηθελα να πεθανω μαζι του αλλα ειχα αναγκη να το πω ειχα αναγκη. μπορει να γουρλωσε τα ματια του μπορει να σαστισε μπορει να ενθουσιαστηκε με την αποκαλυψη αυτη.. παντως συμφωνησε.
ας γυρισω στο παλιο κακο ωριμο εγω μου.
-
ΤΣΑΦ. ηρθες.

"ξυπνα ρε χαζο θα χασεις το αεροπλανο.. αντε.."
"τωρα τι το λες αυτο για να χαρω; ελα εδω.."

you say so?

-ωραια ολα αυτα, και τι θες δηλαδη στη ζωη σου;

(ευκολο)

-ηρεμια...

υπαρχει κανα συμβολαιο να υπογραψουμε καπου να μας εγγυαται πως δεν θα επιστρεψουμε στο παρελθον; οτι θα κραταμε τα ματια μας ανοιχτα; οτι θα εξαφανιστει το αλκοολ και τα γλυκα απο το σπιτι οταν κατι παει στραβα; -οχι-

εχω απλα υπερεκτιμησει τους ανθρωπους. ειναι απλα αναλωσιμοι.

οτι αφορα στο γαμησι τελικα ειναι αντιδοτο για τους υπερανω και οτι αφορα στο συνασθημα ειναι δηλητηριο για μας τους υπολοιπους ξενερωτους αυτονομους.

και καπως ετσι επιμενω οτι οταν εισαι πραγματικα ερωτευμενος δεν εχεις χρονο ουτε να σκεφτεις αλλον ουτε να παιξεις ουτε να ξενοπηδας ουτε τιποτα. ας μην κοροιδευομαστε λοιπον και χρυσωνουμε το ιδιο μας το χαπι αυτη ειναι η πραγματικοτητα και οσο κι αν δεν μαρεσει αυτη ειμαι δεν μπορω και μαλλον δεν θελω να αλλαξω.

προτιμω μια μερα να με μισησεις παρα να με λατρεψεις για αυτο που πιστευες οτι ημουν. δικη σου.

βασικα παιζει κατι και παριστανετε ολοι τα θυματα μολις κανετε μαλακια; νεα μοδα; αν ειναι να ξερω να παψω να χαιρομαι για τις καφριλες και τις πουστιες που παιζω στους αλλους να κατηγορω τον εαυτο μου να κλαιγομαι και το παιζω ανυμπορη θειτσα μπας και κανω και εγω τη δουλιτσα μου. ειναι ανεκτιμητο να ακους τον αλλον να δικαιολογει τα αδικαιολογητα με ο,τι μπουρδα του κατεβαινει στο μυαλο για να γινει το θυμα της υποθεσης. ο πονεμενος ο καταφτυσμενος ο χαμενος.. φυσικα.. αναθεμα κι αν ακουσα η ακουσω ποτε ανθρωπο να λεει ναι φταιω κι εγω. κι εγω τα κανα σκατα κι εγω εκανα μαλακια. ειστε υπερανω ρε γι αυτο.

και επειδη δεν με παιρνει να σε αφησω εδω αιμοραγω μεσα εξω. θελω οτι συμβαινει να με κανει να αισθανομαι καλα εχω σαπισει αρκετα εδω μεσα εχω χαλαστει υπερβολικα για την ακριβεια για κατι το οποιο ειναι ευκολο να αποκτηθει.

ολα αυτα εγιναν για να γινουμε καλυτεροι ανθρωποι υποθετω και καταληξαμε χειροτεροι;

φυσικα και δεν εχεις ιδεα για τι μιλαω αλλα θα αποκτησεις μια μερα..

-συντομα για την ακριβεια-

φωναξε ρε βοηθαει.

pins and needles.

θελω να χαστουκισω τον εαυτο μου μπας και τον επαναφερω στην πραγματικοτητα.
τι υποτιθεται πως κανω εδω;
ζαλιζομαι και αισθανομαι τα ματια μου να καινε.
κοιταζω στον καθρεφτη. οι διπλα μιλανε για γαμησια ναι ακουσα τη λεξη γαμισι καταλαβα οτι ειναι αγοροπαρεα και μολις τους κοιταω συνειδητοποιω οτι ειναι δυο και με κοιτανε στην πορτα λες και περιμεναν να τους κανω νοημα να μπουνε μεσα.
κλωτσησα την πορτα με δυναμη ψυθιρισα ενα αι στο διαλο.

η μητερα ουρλιαζει απο τους πονους μεχρι το μωρο να γεννηθει να βγει στη ζωη μεσα στο αιμα. ο γιατρος θα το σηκωσει και θα το χτυπησει για να κλαψει.
ολοκληρη η προσομοιωση της μετεπειτα ζωης.
χτυπημα-κλαμα.
γι αυτο κλαει γιατι ξερει τι θα ακολουθησει μετα γιατι ξερει οτι τιποτα δεν θα ναι ευκολο. δεν θελει να αντικρισει το φως θελει να μεινει μεσα στην ασφαλεια της μητερας του θελει να μεινει εκει να βγει εκει. εξω.

ισως ολα αυτα να ναι περιαυτολογιες να τραγουδας να γελας να βλεπεις τον ανθρωπο που εχεις απεναντι σου και να λες -ω. τι καλα- και καταβαθως να θες να τρεξεις και να ξερασεις τα σωθικα σου, τη ζωη σου και ολο σου το ειναι. να ξερασεις τα παντα ολα σου συμβαινουν και μετα να σηκωθεις να σκουπηστεις και να σαι μια χαρα.
και μετα βλεπεις ποσο ανοητα ειναι ολα.
και απλα να ελπιζεις να γινει ευκολο να βαλεις ενα Χ στο καθε τι που σε γυριζει πισω και σου δημιουργει το αισθημα της ελλειψης.
ισως απλα να μαι ετσι γιατι επιλεγω να μην ειμαι ευτυχισμενη.
ισως απλα επιλεγω τον δυσκολο δρομο η στην τελικη με εχει επιλεξει αυτος.

Happy you're gone

το ζητημα ηταν να γινει αυτο το κατι για να μου δωσει το κινητρο να γραψω..
μετραγα 3 ωρες ανθρωπινες οχι τις ωρες που περνανε οταν εχεις πιει. κοιταζω πεισματικα την οθονη και αισθανομαι ενα σφιξιμο.
τα πισωγυρισματα δεν βγαζουν σε καλο. οι ανθρωποι δεν αλλαζουν.
αλλαζουν για 2-3 μερες μετα ειναι οι ιδιοι μαλακες που χες γνωρισει
ναι μπορεις να λες οτι θελεις και να προσποιησε ολη μερα το βραδυ ομως θα εισαι αυτος που ησουν ο ιδιος ανθρωπος, τα ιδια προβληματα, οι ιδιες αυταπατες.
οσο και να σου λειπει κατι στο παρελθον οταν ξαναγυριζει αρχιζεις να νιωθεις ανασφαλεια, φοβο και αρνηση νιωθεις οτι σε τραβαει πισω..
"αν ημασταν ευτυχισμενοι στο παρον δεν θα αποζητουσαμε το παρελθον. και πιστευω πως ειναι μονο οι αναμνησεις που μας γλιτωνουν απο τις διψασμενες ζωες μας.. βεβαια δεν αξιζει δευτερη ευκαιρια κατι που δεν αξιζε ουτε πρωτη.."
ισως αν επρεπε να γυριζουμε πισω να χαμε ματια στην πλατη. τελικα καταλαβα πως ολο αυτο δεν το ηθελα πραγματικα ουτε μου δημιουργουσε αυτην την εκσταση οπως τοτε ηταν απλος εγωισμος.

το κειμενο δεν προκειται να το διαβασεις μου το ξεκαθαρισες αλλωστε πως τετοιου ειδους μπλογκ δεν ειναι για τα στανταρ σου.
εγω ειδα μετα απο τοσο λιγο καιρο ενα τοσο διαφορετικο ανθρωπο στην αρχη αληθινο, δικο μου οπως το χα φανταστει τοτε μεχρι που σε γνωρισα καλυτερα και γνωρισα αυτο που φοβομουν μια παραιτηση, μια αρνηση, ενα ψεμα.. μια κατασταση που με κανει να αναρωτιεμαι τι σκατα κανω εγω μαζι σου εδω.

δεν δεχτηκα ποτε μου την ελλειψη ενδιαφεροντος ως αιτιο για να αποκτησει καποιος ψυχολογικα προβληματα.. ισως δεν εχω περασει τα αρκετα για να εκφερω αποψη ισως ειμαι υπερβολικα ανεξαρτητη και αναισθητη..
δεν με λεει τυχαια ο αλλος λερναια υδρα..
αλλα ολοι λιγο πολυ εχουμε συρθει στο πατωμα η εχουμε κανει μαλακιες μονο και μονο για να ξεπερασουμε καταστασεις ναι ανηκω κι εγω στην κατηγορια των ανθρωπων που τα καναν ολα σκατα και υστερα θελησαν να βγαλουν το δερμα τους και να σκισουν το προσωπο τους απο την απογνωση ομως σηκωθηκα, αργα βεβαια αλλα το παλεψα.
ο καθενας μας εχει κατι πισω του να τον τραβαει απο τη μιζερια.. ισως ειναι η παρεα του, ισως ειναι η μαμα του, η το πλασματακι που ειναι κουλουριασμενο στην καλαθα του, η ο "δικος του ασωτος" που με μια βλακεια σε κανει να χαμογελας, ειτε η πιστη του στη ζωη.
ισως δεν ειμαι γεννημενη να γινω νοσοκομα ουτε ψυχολογος στον καθενα.. ισως φταιει οτι ειμαι συνεχως μαχημη ιδεαλιστρια και σπαστικα τελειομανης.. ισως φταιει που βαριεμαι ευκολα και ξενερωνω με το παραμικρο.. η απλα να αντιλαμβανομαι ποτε ο αλλος λεει ψεματα η ποτε βρισκει χαζες δικαιολογιες για να εξηγησει τις μαλακιες του.
το θεμα ειναι οτι δεν ανηκω εκει... εκανα ονειρα και αυτο με εφαγε.. το χα πλασει αλλιως στο κεφαλι μου.. και τελικα κατεληξε σαπιο αρρωστο και ξενερωτο..
ποιος θα το λεγε οτι θα εφτανα στο σημειο να δινω στον κολλητο μου να απανταει στα μηνυματα γιατι βαριομουν η απλα αδιαφορουσα..
ποιος θα λεγε οτι αποτελουσες ενα ξεφτι μεσα στο χαος της ζωης μου εσυ που μεχρι προχθες πιστευα πως θα γινοσουνα κατι παραπανω...
ουτε αυτο το κειμενο μου βγαινει καλο χανει καπου στη μεση χανει τη ροη του γιατι ειπα να βγαλω εξω τα συναισθηματα μου τα οποια καλως η κακως δεν υπαρχουν..
πιο πολυ νιωθω ενα κενο και μια αηδια..
η ζωη μου ειναι γεματη.. βλεπω τα ονειρα μου να με πλησιαζουν ολο και πιο πολυ να βρισκομαι μια ανασα απο τη μεγαλη ζωη να μαι ετοιμη να ανοιξω τα φτερα μου να φυγω καπου μακρια να παω να βρω τον ασωτο να ξημερωβραδιαζομαστε στην παραλια.. και εχεις την εντυπωση οτι εγω θα ειμαι εκει να σε κυνηγαω;.. ναι πλεον μου φανταζει ξενο ενοχλητικο.. λιγο παρατολμο βεβαια αλλα εκανα κι εγω το κεφι μου..

κοιταγα πλεον το ρολοι πιο σιγουρη για το ποσο αναισθητη μπορω να γινω. ενιωθα λιγο καλυτερα απο πριν.. ειμαι ηρεμη..
δεν θελω να γυρισω πισω πια εχω ολα οσα ηθελα εδω.. δεν θελω ψεματα αλλα παιχνιδια αλλη κοροιδια..
κανω ενα βημα μπροστα και σε αφηνω να σαπισεις στη ζωη σου η οποια δεν εχει κανενα ενδιαφερον..
προσεξε λιγο ποσο βουτηγμενος μεσα στα σκατα εισαι μεχρι το μεδουλι, ποσα ψεματα εισαι ικανος να πεις και ποσο θεατρο να παιξεις για να ενδιαφερθει καποιος για σενα (βασικα σε λυπουνται ολοι κι εγω μαζι), ποσο αρρωστος εισαι που δεν ξερεις καν τι θελεις.. δεν εχεις τιποτα.. εχεις το αλκοολ τις ουσιες 1 τονο σκατα στο κεφαλι σου κανενα στοχο ποσο κενος εισαι.. μονο παιζεις.. λες και εισαι 15.. λυπαμαι το χουμε ξεπερασει αυτο...

και ειναι καλυτερα ετσι. δεν εχεις ρολο στη ζωη μου στα ονειρα μου.

" I guees that I was forced to decadence but I'm a dreamer not a maker. and that made me one out of the less. and if you ask it never hurts."

οι τασεις φυγης για τις οποιες λεγαμε επεστρεψαν.
εστω και μια απαντηση στο γιατι εξαφανιστηκα..

protect me from what I want.

πιστευω πως ειναι θεμα lifestyle ο καθενας μεγαλωσε εχoντας ενα προτυπο στο κεφαλι του και μαλλον με αυτο θα συνεχισει..

ριξε ακυρο.

αφηνω την αμμο να κυλισει αναμμεσα στα δαχτυλα των χεριων μου. ειναι κρυα αλλα υγρη. η θαλασσα φαινεται τοσο απομακρη και αγρια το χειμωνα αλλα ειναι το καλυτερο μερος για να ηρεμησεις. ναι μονη μου να κοιταω το κυμα.. 

η καθε μαμα θελει να δει το παιδι της στα καλυτερα σαλονια με τον καλυτερο τον ομορφοτερο τον εξυπνοτερο ΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΝ

ολοι λενε πως το συναισθημα ελεγχεται απλα πρεπει να σαι εξυπνος να κανεις μια επιλογη και μετα να αρχισεις να αισθανεσαι.

πως; 

κοιταω επιμονα γυρω μου σαν να ψαχνω απαντηση μονο εγω αισθανομαι στα 18 μου τετοια απογνωση οταν ψαχνω απαντηση στο γιατι αυτον; 

οι αλλοι οταν τους μιλαω μου λενε οτι φταιει η μετεφηβεια και οτι απλα φταιει που δεν εχω τον τσαμπουκα να βαλω κατω τα πραγματα και να κανω "σωστες" επιλογες.

κι αν οι σωστες επιλογες δεν μου ταιριαζουν τελικα; κι αν ολα τα ιδανικα μου φαινονται απλα σαν αντικειμενα για να περασω την ωρα μου; 

καποιοι αλλοι λενε οτι δεν εχω ανοιχτο κυκλο καποιοι (και που τον διευρυνα αλλαξε τιποτα;)

αλλοι το αποδιδουν στην πιεση των πανελλαδικων εκει τους προτεινω λοβοτομη χωρις σχολια.

ναι οι δικες μου φιλες εχουν παθη. ολες.

παντου υπαρχει αυτος ο καποιος που μας ταραζει στον υπνο και στον ξυπνιο που μολις βλεπουμε το ονομα του στο κινητο μας κοβεται ελαφρα η ανασα. ισως αυτο το κατι να χει πεθανει να χει αντικατασταθει απο το γλυκο συναισθημα της ληθης και των αναμνησεων. ισως να ναι μονο οι στιγμες..

ομως οσο τα σκεφτομουνα ολα εβλεπα καθαρα πως απλα δεν μπορεις να το ελεγξεις και θες να παραβλεψεις τα παντα.

βεβαια οι αλλοι επιμενουν οτι πρεπει να ακολουθησουμε το παραδειγμα των ιδιων και των αλλων παιδιων που εχουνε κατασταλαξει στο ιδανικο κι εγω ερχομαι σε αντιθεση..

ετσι θα ναι ο κοσμος μας; θα λειτουργουμε πλεον μονο με τη λογικη; 

ναι θελω να πονεσω να κλαψω να το νιωσω να το ζησω δεν θελω να το πνιξω.

δεν ειναι κοσμος αυτος που ζουμε. 

ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ.

θελω να νιωθω την καρδια μου να σπαει.

δεν θελω να ζησω αυτη την κωλοζωη σαν ενα ακομα ανθρωποειδες που απλα ειναι ενταξει βρηκε κατι καλο και βολευτηκε. οχι δεν θελω να πεθανω κενη δεν θελω να πεθανω αδεια. 

θελω να πεθανω χαμογελαστη κι οσες φορες κι αν πεσω θελω να σκισω τα γονατα μου και μετα να σηκωθω οχι απλα να τα γρατζουνισω να μαθω.

ετσι θα μαι ευτυχισμενη..

αυτο θελω στη ζωη μου 

αυτο θελω να χει συναισθημα.

να χει αυτο το αρρωστο το εντονο το ανεκδιηγητο το γεματο. να μου τρυπαει τα κοκκαλα να κυλαει μεσα μου σαν δηλητηριο.

αυτο ειναι να σε διαλυει και να σε δημιουργει ξανα.

να με φιλας και να τρεμω ολοκληρη, να με κοιτας και να λιωνω, να με αγγιζεις και να χανομαι στον κοσμο σου..

ειναι αυτο που ενας ανθρωπος ερχεται τα γαμαει ολα στη ζωη σου και φευγει και οταν ξαναγυρναει ειναι ακομα πιο εντονο πιο ισχυρο... τοσο.. τοσο...

σκετη εξαρτηση.

-some people feel the rain and some others get wet-

ναι ειμαι ρομαντικη. ναι ειμαι ανεγκεφαλη.

ισως ομως καποτε πρεπει να αποδεχτω τη ζωη και τη ροη της και να μπω στο δρομο μου 

-στονκαλοδρομοταχαμου-.

οσο κι αν ποναει τελικα πρεπει να ξεφυγω.

πρεπει καποτε να αφησω πισω μου την καρδια μου και να μαθω να χρησιμοποιω το κεφαλι μου.

καποτε πρεπει να μαθω να λεω Αν... 

-πισωγυρισματα-

with the decadence you suffer every night.

απλα καμια φορα συνειδητοποιω ποσα λαθη κανω.
τελικα ετσι ειναι οταν ωριμαζεις; γινεσαι τοσο αναισθητη καριολα;
μπηκα στο σπιτι ζαλισμενη απο το κρασι που κατεβασα μονορουφι και βρηκα τον ασωτο με την αδερφη μου να βλεπουν ταινια στον καναπε, στον δικο μου καναπε. Μολις ξαναγαμησα τη ζωη μου επιτελους! καιρο ειχε να γινει κατι που θα μου δινε τη χαρα να ανοιξω ενα μπουκαλι και να καπνισω ενα καρο καρκινο ωστε να μπορεσω να γραψω ενα αρκετα καλο κειμενο που να ανταποκρινεται στα στανταρ μου. δεν χρειαζεται καμια φορα να πεις κουβεντα σε αντιλαμβανονται οι αλλοι με τα ματια. ειδικα ο ασωτος με επιασε απο τον τροπο που περπαταγα οτι κατι δεν παει καλα. ειχα πεταξει τις τρεσες μου και ειχα πιασει τα μαλλια μου εναν ψηλο κοτσο. ετσι αφου με πλησιασε με τραβηξε κι εριξε την ιδεα να παρουμε κουβερτες και να αραξουμε στο πατωμα οι δυο μας. ναι οι δυο μας και η καρδια μου ειχε φτασει να χτυπαει ετσι που νομιζα οτι την ακουγα.
 4:45 πμ:
ο ασωτος σηκωνεται να φυγει με το ανακατεμενο μαλλι του. το σπιτι μοιαζει με τρωγλη με ολα αυτα τα αδεια ποτηρια γυρω γυρω και τον παρακαλαω να μου αφησει 3-4 τσιγαρα και να μου γεμισει το ποτηρι. κοιταγα επιμονα το γεματο τασακι στα ποδια μου και τις τουφες απο τα μαλλια μου να πεφτουν στα ματια μου. μετανοιωνω και μετανοιωνω συνεχεια γιατι δεν εκανα απο την αρχη αυτο που επρεπε απλα με ψεμματα πειθω τον αλλον για το ποσο "αθωα" ειμαι. υστερα με καθε τυχαιο γελοιοδεστατο ον προσπαθω να ξεπερασω τα του παρελθοντος αλλα η αναισθησια της καριολας στην οποια εχω μετατρεπει δεν με αφηνει να νιωσω τιποτα περισσοτερο για εναν ανθρωπο αο' οσο οτι ενιωσα οταν σκοτωσα ενα καημενο μυγακι. τα λογια αυτα ειναι προφανως λογια μεθυσμενης ειναι λογια που κρυβουν μια ενοχης. προσπαθω να ξεχασω ολες εκεινες τις μαλακιες που εκανα για να κανω χαρουμενο τον αλλον και εγω να καταληγω με τη λεκανη αγκαλια τα δυο επομενα βραδια.
ο αλλος τερμα μεθυσμενος με κοιταζει επισης οντως μου αφησε τσιγαρα μου γεμισε το ποτηρι γιατι προβλεποταν δυσκολη βραδια ετσι με δικη του πρωτοβουλια πηρε ενα μαξιλαρι και ξαπλωσε διπλα μου χαιδευοντας μου την πλατη οπως εκανε παλια και η θεα απο το παραθυρο ηταν απλα ιδανικη.
"Ρε Α. θελω να ξεχασω"
"Κι εγω θελω να γινουν τα πραγματα οπως παλια και να μην εκανα τιποτα απο ολα αυτα."
και πραγματικα ηθελα να ξεχασω ειδικα το σημερινο και ειδικα ολα οσα εκανα ολον αυτον τον καιρο γιατι μπορει να κοροιδευα τους γυρω μου ομως μαχαιρωσα πισωπλατα τον εαυτο μου για ακομα μια φορα. Μου ζητησα επιμονα συγνωμη ομως κατα βαθος ξερω οτι δεν θα με συγχωρεσω ποτε γιατι απλα δεν αξιζε να κατσω να σπαταλησω εστω και λιγη αξιοπρεπια σε αυτο. Παρατησα το ποτηρι που φανταζε πλεον τελειο τασακι και ξαπλωσα εκει να κοιταμε τα συννεφα. θελω να φυγω να εξαφανιστω για λιγο να παω στη παραλια σε εκεινο το σημειο που βλεπες τα παντα και να μεινω εκει.
Μετα το 3ωρο συζητησης με τον Α. κατεληξα πως ευτυχως τη δευτερα φευγω οντως και θελω πραγματικα να σκεφτω.. να σκεφτω τι αξιζει τελικα και τι με κανει πραγματικα κουρελι να γυρισω και να χω παρει τις αποφασεις μου. ναι αυτες τις 5 μερες θα γλιτωσω. ναι. παντως δεν θα πιεσω τον εαυτο μου και αυτο το ξερω καλα και αν δεν σαρεσει.. αντε γαμησου και να κολλησεις ο,τι κυκλοφορει εκει εξω.

and after all you're my wonderwall.

το κεφαλι μου ειναι ετοιμο να εκραγει υστερα απο το τριωρο μαθηματικα και αισθανομαι δυσφορια η οποια εγινε πιο εντονη το τελευταιο τεταρτο κοιταζω με απεχθεια το φαγητο που μου εχουν αφησει διπλα στο ψυγειο και το μυριζω. ακαθοριστου προελευσης και ταυτοτητας. ηθελα υπερβολικα πολυ εναν δυνατο καφε και οχι το νερομπουλι που μου φτιαξανε πριν.. αφιξεις-αναχωρησεις.
ειχα ηρεμισει ειχα ξεχασει τα παντα τα χα θαψει στο μικρο μαυρο κουτι που θαβουμε εμεις οι ονειροπαρμενοι τις μαυρες νυχτες του χειμωνα. με επιασε παλι αυτο το σφιξιμο και η λαχταρα αλλα ταυτοχρονα η απεχθεια η οποια ειτε προερχοταν απο την κουραση και τη ζαλαδα ειτε απο την ανακοινωση. θελω να φυγω και να μην ξερω. να γλιτωσω οχι απο τον εαυτο μου αλλα απο αυτον γιατι ξερω οτι θα ξυπνησει πολλα. πολλα που πρεπει η μαλλον ειναι αναγκη να μεινουν θαμμενα στον υποθαλαμο του εγκεφαλου μου. ευτυχως σε 7 μερες φευγω οντως βαλε και την εβδομαδα που θα παιζουμε κρυφτο θα τα καταφερω θα τη βγαλω "καθαρη". και οσο τα σκεφτομουνα μπηκα στη διαδικασια του αν τυχει πως θα μας φανουμε υστερα απο τοσα; θα υπαρχει καθολου ενταση; θα μιλησουμε και αν ναι να μαι αποτομη ή ο εαυτος μου ή να πω ενα ξερο γεια; και θα στρωνουν τα μαλλια μου; και τοτε ακουσα φωνες στην πορτα πηρα τον καφε μου και εμεινα μπροστα στο πασο να κοιταω την ξυλινη πορτα ποιος χεστηκε. η διαπεραστικη φωνη της αδερφης μου ακουγοταν καθαρα και οσο ξεκλειδωνε ακουσα και αλλη μια φωνη μαζι και πριν προλαβω να αντιδρασω τον ειδα ναι τον ειδα μπροστα μου με το ξανθο του τσουλουφι να πεφτει μεσα στα μεγαλα ματια του και ομολογω πως δεν καταφερα να πω τιποτα τελικα μου κοπηκε απλα η αναπνοη και εχασα τον παλμο μου.
τα επομενα 3 δευτερολεπτα ειχα χαθει στα χερια του και ναι ημουνα ευτυχισμενη. ο,τι και να κανα προφανως ηταν αυθορμητο.
γιατι κατι παιζει με τα ματια σου.

I know, it's asking for your benediction.

καθομαι στο πεζοδρομιο εχω αρχισει να κρυωνω και το μονο ζεστο σημειο του σωματος μου ειναι ειναι τα δαχτυλα μου εκει που βρισκεται το τσιγαρο μου.
δεν συμφωνουμε πια. εκανα προσπαθειες να ανοιξω το στομα μου και να βρουμε μια μεση λυση αλλα φαινεται πως η μονη λυση ειναι να μεινουμε στα τυπικα. ναι ειμαι καλα οχι δεν αισθανομαι καλα. ΒΑΣΙΚΑ-περναω την καλυτερη φαση της ζωης μου-
και αυτο με βοηθαει να ανοιγω το στομα μου και να μιλαω. αυτο το μικρο πραγματακι.
κι ομως οσο και αν προσπαθω να κατσουφιασω και να αρχισω τη γκρινια ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
αισθανομαι τοσες τυψεις και τοσο ενοχη. αλλα δεν μπορω να κανω αλλιως.
υποσχεθηκα να καθαρισω τη σαβουρα απο τη ζωη μου. -τοκανα- οκ τωρα; μπορουμε να προχωρησουμε μπορεις να μην αντιδρας τοσο στενομυαλα; μπορεις απλα να μου πεις ΠΟΥ ειναι το προβλημα -ΟΧΙ-
και καθως καθομουνα και κοιταγα τον κοσμο γυρω ενιωθα τοσο καλα τοσο στα υψη που χαμογελαγα σαν ηλιθια. μου τραβηξες το τσουλουφι και γυρισα αυτοματα προς το μερος σου. εκανε κρυο. και δε ρωτησα τι κανουμε τωρα κι εσυ απαντησες τοσο απλα τοσο σιγουρα: "εσυ παλευεις κι εγω σε βοηθαω; α. και κανουμε και υπομονη. ενας χειμωνας ειναι ετσι;"
ενας χειμωνας ειναι ετσι απλα ενας χειμωνας που σιγουρα θα μεινει σαν αναμνηση. ενας χειμωνας που θα με σημαδεψει οταν πια θα περναω εκεινη τη γεφυρα επιτελους.
κι επειδη δεν θελω να σε αφησω εδω. απλα θα πω πως ο κοσμος γεμισε δονκιχωτιστες κι εγω ανηκω σε εναν απο αυτους. σαν να λεμε πριγκιπισσα αηδιασμενη απο πριγκιπες ψαχνει βατραχο. καπως ετσι καπως πιο ονειροπολα καπως πιο σιγουρα απο οτι πριν καπως πιο αναστατα. αλλα σιγουρα καλυτερα.
και παροτι οι ανθρωποι αρχισαν να στολιζουν τα μπαλκονια τους και η moca praline εκανε την εμφανιση της και ναι μπορει να μαι τυλιγμενη στο κασκολ μου και να ναι αρχες νοεμβρη θελω τοσο πολυ να ρθει το καλοκαιρι και κατα παραξενο τροπο νομιζω οτι μου ρθε μια μυρωδια θαλασσας ενω ημουνα στην πλατεια Συνταγματος στις 11 το βραδυ. θελω να πω πως ναι ακομα και τωρα φαινονται ολα ιδανικα. μαζευτηκα και ο παππους μου ειναι γερος σαν αλογο και μακαρι ολα να συνεχισουν τοσο γαληνια και καλα. το χω αναγκη. εχω αναγκη απο ηρεμια. εχω αναγκη απο τον δον κιχωτη μου και οχι απο απο σαντσους οχι αλλους σαντσους στη ζωη μου. ευχαριστω αλλα αρκετα.
αφηστε με να πιστευω. αφηστε στο δικο μου αυριο.
και επειδη εγινες ενας σαντσος καληνυχτα.


I know, the last in line is always called a bastard
I know, you cut me loose in contradiction
I know, I'm all wrapped up in sweet attrition
I know, you want the sin without the sinner

Ειμαι Τεντιμποισσα με γοπα και γοβα

Προκειμένου να αρχίσω πάλι τους ρομαντισμούς και να αναπολώ τις στιγμές του παρελθόντος που πάντα για κακή μου τύχη είχαν σχέση με ένα ξενύχτι, μια κουβέντα σε ένα παγκάκι κάτι βροχοπτώσεις κλπ α ναι ξέχασα και κάτι πρωινά στα βραχάκια..

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ.. βρέθηκα μπροστά στον καθρέφτη μου -τον.καλύτερο.ψυχαναλυτή- ομολογώ.
και πραγματικά αισθάνθηκα ευάλωτη στον εαυτό μου. Βλέποντας τα κουρασμένα μάτια μου να με κοιτάνε με το βλέμμα ενός παιδιού που μόλις του βούτηξες το παιχνίδι από τα χέρια. Να με ρωτάνε γιατί το κάνω αυτό και πραγματικά να προσπαθώ να κρύψω τις σκέψεις μου λες και πέρναγα από την πιο σκληρή ανάκριση και φυσικά ήμουν ένοχη.

και πολύ απλά.. γιατί έτσι είναι. λείπει ο ρομαντισμός και δεν αισθάνομαι τίποτα γιατί τα αισθήματα είναι το παρελθόν μαζί με μπόλικη κλάψα. Οι σκέψεις και οι ιδέες θα λειτουργούν αποχρεμπτικά.
Μπορεί κάλλιστα κάτι τέτοιο να σπάζει κόκαλα και να σου προκαλεί αιμορραγία τέτοια μάλιστα που να σε αδειάσει από αίμα όπως άλλωστε άδειος άνθρωπος είσαι.
Τι κάθομαι και ξεστομίζω και γιατί τα γράφω εδώ;
Πολύ καζούρα. και όλα έχουν αυτό το παράξενο λουλακί χρώμα. Κάπως έτσι οι εξτριμιστές κατέκτησαν μια ιπποτική θέση στα όνειρα μου και με βοήθησαν να καταλάβω την αξία του πιστεύω και κάνω.
Τελικά τι έγινα.
-ΧΑ-
Έγινα αυτό που οι γονείς μου μια ζωή μου έλεγαν να μην κάνω παρέα.
-ΧΑ-
Τελικά οσάκις να προτίμησα να παραμείνω στο ρομαντισμό εδώ κολλάει και ο σαρκασμός, από την υποτιθέμενη αγαλλίαση λες και θα κέρδιζα τίποτα..
Όσο βέβαια άκουγα το όνομα μου να προφέρεται αργά από το στόμα σου η γλώσσα μου έσταζε αίμα από το σφίξιμο να μην ανοίξω το δικό μου. αντίθετα πάγωσα σταύρωσα τα πόδια μου και σου έτεινα ένα γλυκό ειρωνικό χαμόγελο. Ήξερα πόσο ήθελες να μάθεις. Ήξερα καλά. Γιατί η ευτυχία μου έγινε εκδίκηση άθελα μου.
κι όσο η βάναυση πραγματικότητα μου επιβάλλει κάθε τι που με γυρίζει πίσω εκεί στο παρελθόν μου που μάταια ξεχωρίζω τα πράγματα μέσα στη θολούρα με πρωταγωνίστρια μια τύπισσα σαν αυτή από τα τραγούδια του Manson. Υπάρχει ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ το κάθε τι που με επαναφέρει πίσω στην πραγματικότητα της τώρα ζωής μου δίπλα στον ιδεαλισμό μου αντλώντας πλέον ικανοποίηση όχι απο την επαφή αλλά από το εγώ μου.
Κι αν ρώτησες για κείνες τις μέρες; έμαθα να σέβομαι κάθε πρακτική μου. δεν μετάνιωσα ΠΟΤΕ για τις επιλογες μου και για τα λάθη που έκανα, μετάνιωσα όμως για τα μυαλά που κουβάλαγα και δεν με άφηναν να δω καθαρά.
Τώρα βέβαια τα κοιτάω όλα αυτά και τους κουνάω κοροιδευτικά το μεσσαίο μου δάχτυλο και φωνάζω: ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΜΕ ΑΚΟΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟ; ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΓΑΜΗΜΕΝΟ.
γιατι αφου με μισεις οπως λες χωρις λογο μπορω να σε κανω να αποκτησεις και μαλιστα πολλους.

-ολα στραβα μωρο- ΛΕΣ?

Λογοκοπιες αλητειες και τσιγαρα

ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ. ΘΑΥΜΑΣΙΕΣ ΜΕΡΕΣ

ΝΑΙ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΩΣΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΖΗΛΕΥΕΤΕ ΛΙΓΟ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΜΕ 

Γ-Α-Μ-Α-Τ-Α?

                                                                                                             (οπως το διαβασα σε ενα στατους προχθες.)

-.κι ομως προτιμησες μια μαγισσα λευκη απο τα γεννοφασκια σου μπας και δουνε προκοπη τα γκριζα ματια σου και εγω περιφερομαι εδω και εκει χωρις λιμανι διχως κορωνα στο κεφαλι μου. με αδειο κρεβατι καθε βραδυ να κυλιεμαι στα σκοταδια μου. Δεν βγαζεις μιλια κι ομως μου το πες οτι φοβασαι τα σκοτεινα μερη και τις περιεργες παρεες με χτικια. Κι οπως μου το πες εκεινο το βραδυ σε προτιμω με το τσιγαρο σου μεσα στη βροχη να σκορπας αλλου τα μαγια σου.-

"περιεργες οι ωρες που περνω μαζι σου σαν μουσικη παραξενη στροβιλιζονται στο σκοταδι τα γελια μας.. ομορφα-παραξενα οι μερες κυλανε" Νανσυ καλως ορισες.

--
παρτο κατω αριστερα και στριψε ισως βρεις ετσι τους ομοιους σου θα τους γνωρισεις απο το στυλ δεν χρειαζεται καποιο ιδιαιτερο γνωρισμα αρκει να μην μοιαζουν μεταξυ τους εκει εχεις καταλαβει που πας. δεν εχω να σου πω κατι αλλο μονο καθαρα γαλαζια ματια βλεπω σαν αγγελος μοιαζει η μικρη. κανε μου τη χαρη να την προσεχεις μαλεφ.--

κρατα ψηλα το κεφαλι σου και προχωρα δεν χρωστας σε κανεναν μην τους πληρωνεις δειχνοντας σου το θλιμμενο σου βλεμμα. ο,τι νοιωθεις καντο κτημα σου δεν νομιζω πως υπαρχει λογος να ανακοινωνεις τις προθεσεις και τα συναισθηματα σου. ναι ναι οπως το πες τα καναμε ολα μπουρδελο αλλα δεν εχει πλακα; φτασαμε στο σημειο οταν βαζουμε γραμμη στα πραγματα να γελαμε σαν χαζα και να πεταμε στον 7ο ουρανο. για βαλε να ηταν ολα σε πληρη ευθυγραμμιση.. με τι θα ξεσαλωνες τι θα σκεφτοσουνα πριν κοιμηθεις τι θα σε απασχολουσε το πρωι ποσο θα γλενταγες ενα ηλιοβασιλεμα στα βραχακια με μια κουπα μοκα και μια ψωροσυζητηση κρυμμενη σε μια ταξη πισω απο μια στοιβα βιβλια 

"Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΣΑΣ ΕΦΑΓΕ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ!"
ε?
βρες κουτα κι ενα ζευγαρι Ray ban μυωπιας και ερχομαι να ζητιανεψουμε κανα σκισμενο τζιν και κανα ψιλο γιατι πρεπει να αγορασω το Iphone 156 αλλιως δεν θα ειμαι αποδεκτος στον κυκλο μου.
ααα! πιασε μου κι εκεινο το καινουργιο που βγαζει μουχλιασμενες φωτοφραφιες γιατι θελω να μας βγαλω φωτο την ωρα που αλητευουμε αγρια και παταμε στο γρασιδι ενω η πινακιδα λεει οτι απαγορευεται.. ΟΥΑΟΥ.
μηπως πρεπει να πιασω γκομενο και αυτον τον ψιλοκουνηστο επειδη φοραει λακοστ μπλουζα και μπερμπερι παπουτσι γιατι τα ρεμαλια δεν μου πανε εχω πολυ μπριγιαντινη στο μαλλι και θα γυαλιζω υπερβολικα διπλα τους.
ΨΟΦΑ πηγες δυο ωρες σε ενα μαγαζι και εγινες ξαφνικα ανθρωπος παπαρο.

σεχτες. νουμερα. καπνος. αστεια. κλαματα.
το πεζοδρομιο θελει επιτελους φαντασια. ολο τα ιδια και τα ιδια βλεπω να κινουνται γυρω γυρω.. ρε συ εχετε αρχισει να μου θυμιζετε αποικια με μερμηγκια. αγαπητε βλακα-πεφτουλα-ασχημη ψωναρα κατσε στην ακρη περναει το μιασμα και δεν θες να σε μολυνει η στειρα πειθω της ζωης προσπαθησε να κατσεις στο σουλουπι που σου πασαρανε και μην βαζεις καθολου χρωμα. ναι πιστεψα σε κατι περα απο το γκριζο πιστεψα στη βροχη -τι.προτοτυπο.θεε.μου-

και μετα μου υποσχεθηκαν κορδελες και φυστικια. τις κορδελες μου τις εδωσαν ολες ειναι μαυρες γαμωτι. τα φυστικια ακομα τα περιμενω. ημαρτον ποσα να αντεξει ενας ανθρωπος ετων 18 θυληκου γενους που δινει... τς τς τς..
μπα λες να μου τα φερουν αμα περασω.. Ω.. παω να διαβασω!

in the cold light of morning.

Μy pure morning



Inferno.
Καμια συνειδηση.
αναρωτιεμαι τι σκεφτοντουσαν οταν τραγουδουσαν το people are strange. Τι ειχαν στο μυαλο τους... Τι σκεφτονταν.. και οπως ειχε το ελαφρυ φως της νυχτας που ξημερωνε τα ματια μου κολλησαν στο κοκκινο φαναρι που φανταζε υπερβολικα φανταχτερο. Σιγουρα θα σκεφτονταν καποιον σαν τον τυπο διπλα μου. Παρα την προσηλωση του στο δρομο το μυαλο του ηταν αλλου και το μαρτυρουσε το σκοτεινιασμενο μπλε γκρι βλεμμα του και το ωχρο προσωπο του. Το ραδιοφωνο σιγοπαιζε κατι απο placebo και νυσταζα υπερβολικα. Κοντευα να κοιμηθω οταν προσεξα τις πρωτες ψιχαλες στο τζαμι..
ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ αναφωνησα ενθουσιασμενη και ο αλλος πεταχτηκε λες και ξυπνησε κανα ζομπι απο το λυθαργο διπλα του. με κοιταξε και χαμογελασε. ανοιξα το τζαμι και μυρισε βροχη..
σταματησε το αμαξι και πεταχτηκα εξω ενθουσιασμενη σαν 3χρονο παιδακι που του φεραν το δωρο των χριστουγεννων. ναι βρεχει. οι παγωμενες σταγονες κυλουσαν στο προσωπο μου και τα ρουχα μου αρχισαν να μουσκευουν μεχρι που πεταξα την μπλουζα μου και αρχισα να χορευω σαν χαζη. παει η νυστα και η ζαλαδα απο την αυπνια τωρα επικρατουσε μονο ενθουσιασμος. υστερα απο ενα καλοκαιρι μεσα στην καψα το σκηνικο ηταν παντελως ειδυλλιακο κι εγω απλα η τρελη να κανω σαν απροσπαρμοστο ετσι ηταν. ο αλλος επισης μουσκεμα με κοιταγε και επνιγε τα γελια του. Μπηκαμε μεσα στο σπιτι με τα νερα να τρεχουν παντου και να μας εχει πιασει νευρικο γελιο.
μετα σταματησαμε και ξαπλωσαμε λαχανιαμενοι πανω στο κρεβατι μουσκευοντας καθε εκατοστο του. ειχα παγωσει περιεργα ευχαριστα.
"εισαι τοσο παραξενος.." γελασε πνιχτα και αναδευτηκε στη θεση του κοιτωντας με στα ματια "εσυ με κανεις παραξενο".. ειχε δικιο δεν μπορουσα να πω κατι διαφορετικο εγω ημουν η απροσαρμοστη μια ζωη και ξαφνικα κατηγορουσα εκεινον επειδη ηταν παραξενος. "πιστευω πως αντλουμε ηδονη απο τον ατομικισμο μας.. αν δεν μας αρεσε ολη αυτη η κατασταση θα χαμε κανει κατι να την αλλαξουμε αλλα προφανως μας αρεσει για να μενουμε απαθεις και να καταπινουμε οτιδηποτε μας πασαρουν. αλλιως ειμαι σιγουρος πως δεν θα μασταν ετσι.. σιγουρα δεν θα χαμε μεινει τοσο καιρο ετσι" με λοξοκοιταξε.
ναι αυτο ειναι παραξενια.
μας περιμενει ενα ασφυκτικα γεματο αυριο το οποιο ενδεχεται να υποδεχτω με πνευμονια.
Μεσα στη σιωπη ακουω το σφυγμο μου να χει βαρεσει κοκκινο.. :ΑΥΡΙΟ: τρομαχτικο ομολογω.
εχουμε αγωνα με αιμα.. Δεν μου ηταν δυνατο να σκεφτω το αυριο αυτη τη στιγμη, οχι απο θεμα αβεβαιοτητας αλλα μπρος στον αθλο που εχω να δωσω για να εξασφαλισω την πολυποθητη θεση μου στον ηλιο.
I will battle for the sun and I will not stop until I'm done 

"απροσαρμοστη".. γελαω και παλι μεχρι να πνιγω απο το λαχανιασμα. ετσι ειμαι απροσαρμοστη που χω μπλεξει με αλλους απροσαρμοστους για να φτιαξουμε αποικια εμεις και τα βακτηρια. και τωρα ακουστηκα σαν γιατρος.
#ονειρα..

--τον κοιταω και νοιωθω ενα τσιμπημα ζηλειας για αυτον.. ναι ζηλευω. ναι ζηλευω απιστευτα.. ο λογος απλος..
ο εγωισμος μου που δεν μας αφηνει παρα να μιλαμε βραδια αξημερωτα στο τελος του καλοκαιριου με αποτελεσμα να μαστε τοσο μακρια αλλα ταυτοχρονα τοσο κοντα.
ισως φταιει και το γεγονος οτι δεν θελω να ρωτησω πως παει εκει εξω 300 km μακρια. Αν ζει καλη ζωη και αν βλεπει τα ονειρα του να πραγματοποιουνται. καταφερε να ξεφυγει απο ολους και απο ολα και να ξεκινησει απο την αρχη. Μακρια και εγω μενω εδω να παλεψω αλλα δεν πειραζει θα τα δωσω ολα και οτι κατσει--

τα ρουχα μου κολλανε πανω μου. Δεν νοιωθω μοναξια.. ολα εχουν τη σειρα τους και νοιωθω μουδιασμενο το προσωπο μου απο το ηλιθιο χαμογελο που χει ζωγραφιστει εκει. σκυβει και μου βγαζει ενα τσουλουφι που χει κολλησει στο μαγουλο μου. με κοιταει και αισθανομαι το καψιμο.
οσο και να παρακαλουσα γονυπετης τον εαυτο μου να πεταξει την ιδεα αυτη το υποσεινηδητο μου με εσπρωχνε ολο και περισσοτερο. και το ονομα σου ολο κλωθογυριζε στο στομα μου..
"με δυο πραγματα εχω καταφερει να μεθυσω.." μουρμουρισε.. "το ενα ειναι η τεκιλα και το αλλο εσυ.. εσυ εισαι πολυ πιο δυνατη και καις πιο πολυ τα σωθικα μου"
αναδευτηκα και πεταχτηκα ορθια προσπαθωντας να πατησω στα μουδιασμενα απο το κρυο ποδια μου.
"Για δες.. πρεπει να φυγω" πρεπει απλα να φυγω. να βρω τροπο να φυγω
"Ε;"
"Ναι, ναι ξερω πως δεν ειναι του χαρακτηρα μου να λεω αντιο με το πρωτο καλημερα αλλα... δεν μου παει να μεινω εδω... το καδρο διπλα στο κρεβατι ειναι στραβο!" μαζεψα την τσαντα, την μπλουζα μου και τον εγωισμο μου και εφυγα. κλεινοντας την πορτα τον ακουσα να λεει γελωντας "εχεις γινει ιδια με τη Malef μικρη! πολυ χαιρομαι".
εκλεισα την πορτα και συνεχισα να περπαταω στη βροχη με το ηλιθιο χαμογελο ακομα στη φατσα μου.. (του ελειψα.. ναι... του ελειψα..)

---------------------------------


In the cold light of morning while everyone’s yawning

You’re high
In the cold light of morning
You’re drunk sick from whoring and lie
Staring back from the mirror's
A face that you don’t recognise
It’s a loser, a sinner, a cock in a dildo’s disguise
In the cold light
TOMORROW


In the cold light of morning while everyone is yawning,
you’re high.. in the cold light of morning the party gets boring,
you're high.. As your skin starts a scratchin', wave yesterdays actions goodbye




>Forget past indiscretions
And stolen possessions
You’re high<
 in the cold light of morning.

Ακριτομυθιες.

προχωραμε.

μαθαινουμε καινουρια πραγματα.

τοσο γλυκια γευση εχει τελικα η εκδικηση. γυρνας το μαχαιρι και σπινθιριζουν τα ματια σου.

αν ρωτησε ποτε καποιος πως νοιωθω ειναι πραγματικα μυθος.

ναι νοιωθω γεματη καποιες φορες αποπνικτηκα.

ναι εχω αυτα που ηθελα, τις παρεες που ηθελα και τα σιναφι. το θρονο μου πισω.. ματωσα βεβαια αλλα τον πηρα. κι οσο αφορουσε τους σκαρτους τους κλωτσησα ευγενικα.. ακομα πιστευουν οτι ειμαι εκει γι αυτους. εγω κανω τα κουμαντα μου ομως. οπως ξερω εγω καλα.

τελικα η φαση ειχε ως εξης: φτιαξαμε εναν κυκλο και τον κλεισαμε και εκει χωθηκαμε χωρις "εξωτερικους" παραγοντες. ολοι μας δουλευαν και μας κατηγορουσαν για τα μυαλα μας και τις ιδεες μας και τελικα ολοι καναν τα παντα για να χωθουν στον "κυκλο" να παρουν λιγο αιγλη και να νοιωσουν κομματι μας. να νοιωσουν οτι κατι κανουν με τις βρωμερες ζωες τους. τελικα αρχισαμε να μαζευουμε τον καθε προβληματικο για να τον κανουμε να νοιωσει λιγο "σαν το σπιτι του" μεχρι που γιναμε ο ερυθρος σταυρος και φριξαμε με τον καθε κακομοιρη. μετα πηραν ποδι και αυτοι και ο κυκλος εμεινε ανεπαφος στενος κλειστος.

αν ρωτησεις γιατι; θα σου πω οτι εχω αγχωθει γιατι κοντευει.

αν με ρωτησεις τι κανω; θα σου πω πως πνιγομαι μεν αλλα.. τα χω ολα..

σπαστικα ολα. εχω συνεχεια το αισθημα της ελλειψης γιατι ακριβως τα χω ολα.

και μετα την κατακτηση του θρονου:

την απερριψα: ναι μεν αναστεναξα γιατι παω πισω αλλα δε..:

αμα αρχιζα να αξιολογω την κατασταση.. σιγουρα οσα θα χαν τυπωθει σε γραπτα θα μου χαν εξασφαλισει μια θεση ειτε στη φυλακη ειτε σε ψυχιατρειο ισοβια. δεν μου ταιριζει ολη αυτη η πληθωρα μεγαλων πνευματωδων υπαρξεων με αλτρουιστικοτατες αποψεις και ψαγμενες αποριες που θα με εστηναν στον τοιχο με το πρωτο παραστρατημα. ΚΟΜΠΛΕΞ μονο αυτο σας χαρακτηριζει.

και επειδη βαριεμαι..

καληνυχτα.

"τωρα ησυχασες;"

"ΟΧΙ ΡΕ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΩ".

NIGHTLIFE.

Η μουσικη ηταν τερμα δυνατα με το ζορι διεκρινα τους αλλους γυρω μου απο τα φωτα που με στραβωναν καθε 2 δευτερολεπτα και μετα σκοτεινιαζε το συμπαν. ολοι γυρω μου χτυπιοντουσαν σαν να μην υπηρχε αυριο.

κι εγω ημουνα ακριβως το ιδιο πριν 5 λεπτα μεχρι που η malef ειχε τη φαινη ιδεα να βγουμε εξω λεει για να παρει αερα..

"ρε συ παμε εξω να παρουμε αερα;"

"δεν σ ακουωωωω"

"παμε εξω ΛΕΩ;"

"εεεεε;"

μεχρι που αρχισε να με τραβαει απο το χερι για να βγουμε εξω. ουτε ξερω ποιον εσπρωχνα ουτε ξερω ποιον παταγα το μονο σιγουρο ειναι οτι καπου με κατευθυνε. τελικα βγηκαμε εξω. η διαδρομη μεσα-εξω που λογικα εγινε σε ενα δεκαλεπτο μου φανηκε ενα γεματο διωρο.

"επιτελους οξυγονο!"

"ναι επιτελους.. πωωω και με πεθαινουν τα ποδια μου.. και θεε τι ζεστη ειναι αυτη;"

"ολο γκρινια γκρινια! κοιτα σου βρηκα και παγκακι αντε να μην λες!"

δεν ηθελα να κατσω απο την υπερενταση αλλα τα ποδια μου διαμαρτυρονταν εντονα οποτε την ακολουθησα χωρις να φερω αντιρρηση. ενας ανθρωπος περασε και μετα νεκρα. λογικο. ποιος φυσιολογικος-ανθρωπος-κυκλοφοραει-ξημερωματα-;

"ακουω." ναι η φωνη μου με το ζορι εβγαινε οσο κι αν προσπαθουσα και τα ματια μου ειχαν σχεδον δακρυσει απο το μακιγιαζ.

"τιποτα ουσιαστικο απλα ηθελα να βγω εξω"

αυτη ηταν η Malef..

---

Σε έναν ιδανικο κοσμο η malef όπως την φωναζε το αγορι της θα ταν μια γλυκια κοπελα που μεγαλωσε λιγο αποτομα (μην χασουμε και τελειως την επαφη με την πραγματικοτητα) θα μιλαγε με ομορφο τροπο και θα τον προσεχε συνεχεια.

στην πραγματικοτητα όμως κάθε άλλο παρα το κλασικο γυναικειο θυμα είναι. Ετσι με ένα υφακι λολιτας και με μια αυστηροτητα βαφεται σαν πορνη όταν καθεται σπιτι και φοραει τις γοβες της. Βριζει και φωναζει όταν εκνευριζεται μοιαζει πιο πολύ με το «αγορι της» όπως αποκαλει ο ιδιος τον εαυτο του. Είναι αυστηρη με τον εαυτο της και τελειομανης πραγμα που είναι σιγουρα ελλατωματικο. Μιλαει μονη της καμια φορα και κανει περα τον αλλον επειδη απλα βαρεθηκε. Οκ…

ναι καπως ετσι κυλαει η ζωη της με τον κάθε τυχαιο γυρω της να λεει τα δικα του εκεινη απλα ζει περιφερεται και προχωραει σαν να μην συμβαινει τιποτα. Πιο πολύ την ενοχλησε όταν ξυπνησε ζαλισμενη ένα πρωι από ένα παρτι παρα όταν ο ετσι την παρατησε μεσα στο δρομο στο κατω κατω αυτος εγινε ρεζιλι που φωναζε σαν αδερφη αυτή απλα εφυγε με ένα χασμουρητο.

----

"ρε σοβαρα τωρα.. πως;"

την κοιταγα ζαλισμενη και παραξενεμενη.. πως καταληγαμε παλι να με κραζει δεν καταλαβαινα αλλα εκεινη την ωρα βαριομουν ακομα και να της φερω αντιρρηση για οτιδηποτε. προφανως ηθελε να αρχισει την λογοδιαρροια και να μου τονισει πως οι δυναμικες γυναικες παιρνουν αποφασεις στο τσακ μπαμ και δεν διυλιζουν τον κωνωπα κλπ κλπ. αντιθετα με κοιταζε με το ενα φρυδι σηκωμενο περιμενοντας να της δωσω απαντηση. αφου πηρα αποφαση οτι μεχρι εκει ηταν για σημερα τερμα η διασκεδαση της ειπα να αρχισει τον δεκαλογο χωρις να κρυψω τον εκνευρισμο μου. δαγκωσε τα χειλια της και χαμογελασε..

"ναι μας το παιζει γκομενος με στυλ εκλεπτισμενο; πες στον εναλλακτικο-διαφορετικο-αντικομφορμιστη βρωμιαρη φιλο σου πως αν ηθελε οντως να ξεχωρισει δεν θα ταν ενας απλος μαλακας οπως το 95% του πληθυσμου και μαλιστα δεν θα ταν και ο αρχηγος τους αλλα θα χε εναν ξεχωριστο καλο για τα δεδομενα σημερα χαρακτηρα. ΒΡΕ ΟΥΣΤ"

ναι το σχολιακι της παραδοξως το περιμενα και μ εκανε να γελασω γιατι ειχε τοσο δικιο.. συν του οτι απεχθανοταν τους δηθεν και τους αντιλαμβανοταν στο διλεπτο.

----

Τρεις μερες μαζι της και νομιζω πως εχω αρχισει να την καταλαβαινω.. ηταν παρα πολύ ευαλωτη καποτε όπως μου περιεγραψε αλλα στην πορεια εγινε η πραγματικα αναισθητη γυναικα που δεν θελει να ζει τα ιδια και τα ιδια στην ιδια ενταση και με τους ιδιους ανθρωπους. Ναι της εφερναν δυσφορια τα καταθληπτικα τυπακια. "αν εχεις προβληματα αλυτα στο κεφαλι σου δεν χρειαζεται να τα φορτωσεις σε αλλους για να αισθανθεις καλυτερα.. κι αν θες να αισθανθεις καλυτερα βλεποντας τους αλλους να πονανε καλυτερα τραβα αυτοκτονα μπας και καλυτερεψει λιγο η ηδη σαπια κοινωνια μας" και όπως τα λεγε αυτά αναρωτιομουν αν τα πιστευε αλλα όπως φαινοταν από το στυλ που μιλαγε ουτε ψαγμενη το παιζε ουτε διαφορετικη "κι εγω μια από τα ιδια ειμαι εκει εξω.. τι; Επειδη φοραω κοκκινο κραγιον εγινα ξαφνικα Η ΓΚΟΜΕΝΑ; Ή επειδη σιχαινομαι τους ανθρωπους με κανει καλυτερo ανθρωπο εμενα;"

-----

και καπως ετσι πεταξα τα χαρτομαντηλα απο το κομοδινο μου κι εγινα κι εγω μια απο τα ιδια -αναισθητη- αυτο χρειαζεσαι. σιγουρια και αναισθησια και να προχωρας με κλειστα τα αυτια γιατι αμα κατσεις και ακουσεις τι σου λενε οι αλλοι τρελαινεσαι στο δεκαλεπτο. και ημουνα σιγουρη πως αυτο το πε για να με κανει να αισθανθω καλυτερα ομως απο το βλεμμα που της εριξα καταλαβε οτι τζαμπα μιλαγε καθως το πραγμα ειχε αλλαξει μ εμενα. πλεον ειχα γινει και εγω μια "malef". με κοιταξε με περηφανια. "τελικα ξεπερασες τις προσδοκιες μου"

"ενας διακοπτης ηταν δεν ηθελε πολλα πολλα.. τωρα παμε να συνεχισουμε;"

"μπα μας περασαν τα ποδια μας;"

"ρε συ δεν ειναι κατι προσωπικο ετσι;"

"ποιο οτι δεν συμπαθεις κανενα;"

"ναι.. εε οχι κανεναν.."

"ναι, ξερω.. οχι δεν ειναι απλα ετσι εισαι"

"ρε η δικια μου ιθακη μαλλον σου μοιαζει τελικα.."

"την ιθακη σου τη βρηκες μεσα σου εγω απλως σε εσπρωξα να κανεις το βημα που δεν εκανες. οσο γι αυτο εκει περα -εδειξε τα πλευρα μου στο σημειο οπου πριν τρεις μερες τυπωθηκε το μελανι- δεν θα το μετανιωσεις;"

"ειμαι βροχη και δεν ειμαι κανενος. το ξερω. το πιστευω.."

"καλως. χαιρομαι που πιασαμε τη φιλοσοφια αλλα παμε μεσα!"

και καταφερα να σηκωθω..

"ρε Malef; ξερεις τι οψη εχεις;"

"εξαρταται απο το ποιος με κοιταζει."

#S.H.E

a symptom of the heatwave.

εχω πολυ καιρο να γραψω γιατι ειναι απλα καλοκαιρι και ειμαι στη φαση που βολοδερνω παντου με το μαγιο και τα μαλλια μου κοτσο.. μολις γυρισα απο τη θαλασσα και μυριζω αντηλιακο ανακατεμμενο με αλμυρα.. οι βλεφαριδες μου κολλανε απο το αλατι και οι πληγες στα ποδια μου απο τα κουνουπια τσουζουν περιεργα ευχαριστα. γραφω σε ξενο λαπτοπ και παροτι ζεσταινομαι και διψαω το αερακι απο το παραθυρο με χτυπαει τοσο ευχαριστα στο προσωπο..
ο ετσι προσπαθησε για ακομα μια φορα να μου χαλασει τη μερα να με κανει να ασχοληθω μαζι του να τον σκεφτομαι να τον περιεργαζομαι αντιθετως ομως με απωθει αυτο.. αντιθετως σημερα ειναι τοσο ομορφα ζεστα και γλυκα εξω τοσο πικραναλατα ρομαντικα που νομιζω πως μεσα μου ολα εχουν μπει στη θεση τους. ναι κοιταω πλεον περα στον οριζοντα σταματησα να κοιταω μεσα στο πεδιο των ανθρωπων πρωτη φορα συνειδητοποιησα πως οντως μεγαλωνει η ψυχη σου ανοιγει ο νους σου και βλεπεις μακρυτερα πρωτη φορα στη ζωη μου καταλαβα γιατι ειναι τοσο ομορφο το καλοκαιρι πρωτη φορα δεν μ ενοχλουν τα τζι τζι τζι γιατι η μουρμουρα της γειτονισσας ειναι πολυ χειροτερη το χειμωνα και η μυρωδια απο νυχτολουλουδα μπορει να με ανακατευει γιατι με κανει να θυμαμαι αλλα ειναι πολυ καλυτερη απο την βαρια μυρωδια της κανελας και του μηλου και του τζακιου.. τωρα τα λεω ολα αυτα και νομιζω πως κρυωνω.. νομιζω πως ειμαι πολυ πιο μακρια απο ο,τι με εκανε να ποναω.. νομιζω πως εχω διωξει τους δαιμονες μου και περπαταω ισια.. οχι δεν ηταν εφηβικο σοκ ηταν απλα μια "συμφωνια" με το σκοταδι που λυνεις οταν καθαρισεις το μεσα σου.. ναι ειναι ομορφα εξω κι ας εχει σαραντα βαθμους εμενα το ιδιο με καιει οταν εισαι εδω..

if you could see into my soul

η ανατριχιλα και το ριγος απο το ανθρωπινο συναισθημα απο την ανθρωπινη επαφη.

ναι η μοναξια σταθηκε ενα καλο μερος να κρυφτω το χρειαζομουν εξαλλου. χρειαζομουν λιγες μερες εγω και ο εαυτος μου για να διαπιστωσουμε πως ο φοβος ειναι ο χειροτερος συμβουλος γιατι σε ωθει να κανεις πραγματα που ποτε δεν θα κανες κανονικα, πραγματικα που μοιαζουν νορμαλ αλλα στην πραγματικοτητα ειναι τρομακτικα.

η λογικη εφτανε και περισσευε και μαλιστα ενιωσα παμπολες φορες πως ξεπερασα τα ορια του εαυτου μου πως δουλευα πλεον σαν χαλασμενο ρολοι αλλα γινοντουσαν γυρω μου κι εγω απλως ακολουθουσα με τους δικους μου ρυθμους και οχι γιατι ειχα αναγκη να ξεχωρισω αλλα επειδη δεν μπορουσα να κανω αλλιως.

ολα εκεινα τα ατελειωτα παρτυ και ολες εκεινες οι ψυχρες νυχτες που μοιαζαν περισσοτερο με ξεθωριασμενες φωτογραφιες εχουν τυπωθει στο μυαλο μου σαν ενα μακρινο παρελθον που δεν θελω να θυμαμαι.

εκεινη η μυρωδια του καπνου που σε ζαλιζε μου μοιαζει τοσο ξενη τοσο απομακρη.

ναι ειχαν αγριεψει τα πραγματα επαφες, συναισθηματα, σχεσεις ολα ειχαν γινει ενας αχταρμας απο σταχτες και εγω απο κατω φυλακισμενη σαν κουνελι που πλημμυρισε το λαγουμι του να μην ξερω απο που να φυγω που να το σκασω ποιον να ακουσω και ποιον οχι μεχρι που εγινε το μεγαλο "μπραφ" και καταλαβα πως ο σαχλαμπουχλας ειχε αλλους σκοπους και η δικια σου ειχε αρκετα συμφεροντα και ο αλλος ανησυχουσε υπερβολικα για σενα στα 17 σου και η φωνη μεσα σου ουρλιαζε πως πας κατα διαολου.

ναι πρεπει να γινεις ενα πατωμα καποια στιγμη να νιωσεις το κρυο πλακακι στο προσωπο σου για να καταλαβεις που βρισκεσαι.

ναι δεν ειναι ολα τοσο "απλα" τελικα. γινεσαι συνοδος του εαυτου σου στο ταξιδι της ζωης σου και αν δεν ξερεις να τον καθοδηγεις σωστα αλλου πατας κι αλλου βρισκεσαι και δεν μιλαω ουτε για τις σαπιες παρεες και τις καφριλες.

μιλαω για εκεινο τον ανεκδιηγητο ποθο μιλαω για εκεινες τις κρυες νυχτες που παρεμειναν κρυες και το καλοκαιρι, μιλαω για το μυαλο μου που εχει γινει ενας κιμας.. ενας κιμας απο συναισθηματα τοσο περιπλοκα και τοσο σκοτεινα που το μεσα μου εμοιαζε με μια δυσοσμη χωματερη. οχι δεν σκοπευω να το ριξω σε αλκοολ και στις μαλακιες ουτε να παραδωσω τα οπλα και να γινω αλλη μια καταθλιπτικη σκια, απλα ειναι σημαντικο να κατορθωσω εκτος απο το εξω μου να οργανωσω και το μεσα μου.

η φαση που λενε περναει αλλα ο εαυτος σου δεν περναει.. αυτος ειναι ο χειροτερος εχθρος μου πια. αυτη η σκια που με τρωει ναι με τρωει και δεν με αφηνει να αναπνευσω το τερατακι που με κατασπαραζει μερα με τη μερα με κανει να φοβαμαι και να λαχταραω λιγη επαφη.. ναι να καταλαγιασει λιγο ο πονος και να μαζευτει το κενο στο στηθος να παρω και να συγκεντρωσω το κεφαλι μου και να βγω παλι εξω. αφου δεν εγινε τιποτα. μονο μια νυχτα περασε σε βρωμικο κρεβατι αλλα περασε. μυριζει χωμα και καλοκαιρινη δροσια. μυριζει κατι απο φοβο και ξημερωμα. μυριζει αλκοολ μυριζει σταχτη.

μυριζει ανθρωπινα.