pins and needles.

θελω να χαστουκισω τον εαυτο μου μπας και τον επαναφερω στην πραγματικοτητα.
τι υποτιθεται πως κανω εδω;
ζαλιζομαι και αισθανομαι τα ματια μου να καινε.
κοιταζω στον καθρεφτη. οι διπλα μιλανε για γαμησια ναι ακουσα τη λεξη γαμισι καταλαβα οτι ειναι αγοροπαρεα και μολις τους κοιταω συνειδητοποιω οτι ειναι δυο και με κοιτανε στην πορτα λες και περιμεναν να τους κανω νοημα να μπουνε μεσα.
κλωτσησα την πορτα με δυναμη ψυθιρισα ενα αι στο διαλο.

η μητερα ουρλιαζει απο τους πονους μεχρι το μωρο να γεννηθει να βγει στη ζωη μεσα στο αιμα. ο γιατρος θα το σηκωσει και θα το χτυπησει για να κλαψει.
ολοκληρη η προσομοιωση της μετεπειτα ζωης.
χτυπημα-κλαμα.
γι αυτο κλαει γιατι ξερει τι θα ακολουθησει μετα γιατι ξερει οτι τιποτα δεν θα ναι ευκολο. δεν θελει να αντικρισει το φως θελει να μεινει μεσα στην ασφαλεια της μητερας του θελει να μεινει εκει να βγει εκει. εξω.

ισως ολα αυτα να ναι περιαυτολογιες να τραγουδας να γελας να βλεπεις τον ανθρωπο που εχεις απεναντι σου και να λες -ω. τι καλα- και καταβαθως να θες να τρεξεις και να ξερασεις τα σωθικα σου, τη ζωη σου και ολο σου το ειναι. να ξερασεις τα παντα ολα σου συμβαινουν και μετα να σηκωθεις να σκουπηστεις και να σαι μια χαρα.
και μετα βλεπεις ποσο ανοητα ειναι ολα.
και απλα να ελπιζεις να γινει ευκολο να βαλεις ενα Χ στο καθε τι που σε γυριζει πισω και σου δημιουργει το αισθημα της ελλειψης.
ισως απλα να μαι ετσι γιατι επιλεγω να μην ειμαι ευτυχισμενη.
ισως απλα επιλεγω τον δυσκολο δρομο η στην τελικη με εχει επιλεξει αυτος.