quiet the mind

αν μπορουσα να κοιμηθω θα ηταν εξαιρετικο.Η λαμπα φθοριου διπλα μου τρεμοπαιζει δινοντας αυτο το ασπρουλιαρικο αποκοσμο φως κοντρα στον μαυρο τοιχο μου κοιταζω το ρολοι και παρατηρω τον λεπτοδεικτη να διασχιζει τεμπελικα τον ιδιο κυκλο για ακομα μια φορα.Ειχα κολλησει τα χαρτια του πανεπηστημιου στο προσωπο μου και προσπαθουσα να ξεγελασω τον εαυτο μου παιζοντας το συγκλονισμενη με τα μαθηματα της εναλλακτικης μου επιλογης.Δυσφορια.Ξανακοιταζω το ρολοι και πιανω το κινητο μου απο το ασφυκτικα γεματο κωμωδινο μου.Ο αλλος ηταν ξυπνιος παλι κανα παρτυ θα ψαχουλευε.Κοιταζω τα ραφια απεναντι βλεποντας τα βιβλια της σιχαμενης χρονιας και με πιανει δυσφορια και κλαμα..Πφφφ πως θα αντεξω παλι σκεφτομαι και χωνομαι κατω απο τα σκεπασματα στον ασφαλη μου χωρο σαν να κρυβομαι απο τη ζωη και γινομαι παλι 5 χρονων και φοβαμαι τα τερατα στο μυαλο μου.Ποσο ωραια θα ταν.Κλωθογυριζει η ιδια σκεψη καθε μερα καθε γαμημενη μερα και δεν βρισκω κουραγιο να διαλεξω.Το σπιτι ειναι αδειο εχει ακρα ησυχια αλλα μεσα στο κεφαλι μου τα τερατα εχουν στησει εναν τρομαχτικο πολεμο.That's it.

HOMEWRECKING. -το ημερολογιο μιας πουτανας-

καθε Homewrecker που σεβεται τον εαυτο της εχει 2 βασικα χαρακτηριστικα ελλειψη συναισθηματων και αισθηση του ανικανοποιητου.
"δεν μπορω να φανταστω πως θα ταν ο κοσμος χωρις τα αρσενικα γυρω μας σαν αδειο κουτι γλυκων στην αρχη εχεις μια λιγουρα και υστερα το ανοιγεις και βλεπεις μονο τη ζαχαρη αχνη κατω κατω. Ενω τωρα το ανοιγεις και ξεχνας να σταματησεις."
"και πως περιγραφεται η ιδεολογια του Homewrecking?"
"Αμ.. πες οτι ανοιγεις το κουτι και ειναι γεματο με γλυκα και το καθενα ειναι διαφορετικο εμ.. αποφασιζεις να δοκιμασεις τα παντα και στην ουσια τα καταστρεφεις ολα."


Θα μπορουσε να με νοιαζει.Θα μπορουσε να με τρωει μεσα μου ολο και περισσοτερο.Ειναι γελοιο να καθομαι και να γραφω για γκομενους καθως αυτοι ειναι απλα στολιδια στη ζωη μου και παντα βρισκονταν στα παρασκηνια γιατι εγω δεν το επελεγα να ασχοληθω περα απο εκει που το επιβαλει η ιδιοσυγκρασια μου.Βεβαια υπαρχει και η εξαιρεση καθως εσυ δεν ησουν απλα ενας γκομενος αλλα κομματι ολοκληρο της ζωης μου και αφησες τοσα κενα που δεν νομιζω να καταφερω να καλυψω ποτε με κανεναν οσο τελειος-καλος-υπεροχος-ευγενικος κι αν ειναι παντα θα λειπει αυτο το κατι και ισως ετσι να οδηγηθηκα στον τροπο ζωης που κανω σημερα ετσι κατεληξα στο ολα ειναι υπεροχα αρκει να μην ξεπερνανε το επιτρεπτο οριο της μιας νυχτας.Kι ετσι παλι τον πληγωσες εφυγες χαραματα του εκλεισες το τηλεφωνο με μια χαζη αφορμη επεστρεψες σε γνωριμα εδαφη δεν τον βρηκες αρκετα ξεχωριστο.Βεβαια οι ανθρωποι εχουμε αδυναμιες και στο τελος καταληγουμε πανω απο μια λεκανη και αφηνουμε εκει ολο το αλκοολ των προηγουμενων ωρων να ρωταμε γιατι?Μεχρις οσοτου να αρχισω  να διερωτομαι αν ειμαστε εν τελει θυματα επικτητων αντιδρασεων καταδικασμενοι να επαναλαμβανουμε ασυναισθητα το ιδιο μοντελο σχεσης ή απλως βγαινουμε με το ιδιο ατομο ξανα και ξανα;
Δεν ειναι περιεργο ολα να χουν ιδια καταληξη ο καθενας να ειναι φαινομενικα ευγενης και στο τελος να θες να τον κλωτσησεις επειδη αναπνεει;Αν δεν υπηρχε αυτο το χασμα τελικα στις σχεσεις ολοι θα ηταν ευτυχισμενοι ολοι θα βρισκαν τον κυριο τελειο.Αλλα ελα που αυτος θα χει ελαττωμα.Ναι μεγαλο μαλιστα δεν ειναι προβληματικος..
Oποτε το homewrecking γινεται ξεσπασμα ενος οργισμενου θυληκου που θελει απλα να εκδικηθει τον εαυτο της και το συναισθηματικο της κενο πληγωνοντας τους αντρες με το συγκεκριμενο μοντελο συμπεριφορας ακα γλυκο παιδι στο οποιο απευθυνονται γυναικες που ψαχνουν για μαλακες.Και αντιστοιχα η h.w. κολλαει με τους ελλατωματικους γιατι ο κυριος τελειος που την εχει βαλει στο ματι απο περσι παραειναι τελειος και την τρομαζει το απιστευτα gentleman στυλακι του που κανει απιστευτη αντιθεση με το μισοξυρισμενο του κεφαλι και την μπλε τουφα.

Και ως συνηθως το καθε h.w. μενει μονο του να κοιταζει το κουτι με τα γλυκα το οποιο ειναι γεματο εκλερακια και τιποτα αλλο, αλλα δυσκολευεται να το πιστεψει και να το παραδεχτει καθως θεωρει πως ολα να διαφερουν.Η μονη λυση τελικα ειναι να παραδεχτω στον εαυτο μου τον πραγματικο λογο της "καταντιας" του συναισθηματικου μου κοσμου να πνιξω μια χηνα και να βγω και αντρες? να ολοι για τις h.w. και αν ετσι συνεχισω να ζω?Καποιος σ αυτη τη ζωη πρεπει να ναι ο θυτης τοσα προσφερομενα θυματα υπαρχουν..
Σφηνακι κανεις?

Bright summer.

"Το κενο δεν γεμιζει με κενο"

Δεν εχω ιδεα ποσες φορες ειπα θα τα αλλαξω ολα και ποσες φορες ξαναγυρισα πισω.

4:45 π.μ. τελειωσε το παρτι σε γνωστο μαγαζι στο γκαζι και μαζευουμε τα κομματια μας και τα εντερα μας για να συρθουμε μεχρι το σταθμο.Εχω κατσει κατω μιλαω με τον ξανθο που γνωρισα στο παρτι.Σερνω τις παλαμες μου κατω και γεμιζουν χωμα και σταχτη.Στα γονατα μου υπαρχουν γρατζουνιες που δεν ξερω καν πως εγιναν.Εχω χασει το δεξι μου κουλαρικι και στον καρπο μου εχουν ζωγραφισει μια καρδια
.-Καλοκαιρι-

Λιγα ρουχα.Ιδρωτας.Ξεβαμμενα ματια.Χαμογελα.Ολοι φευγουν σιγα σιγα και στο κεντρο εχει αποκοσμη ησυχια τετοιες ωρες.Μονο οι φωνες απο τους μαντραχαλαδες και τις τυπισσες ακους που τραβανε τις πολυχρωμες τουφες απο τα προσωπα τους και βλεπεις τις μπλουζες τους να κολλανε πανω στα υγρα σωματα τους.Θελω να ξαπλωσω εκει και να κοιταω τον ουρανο τωρα που μυριζει δερμα ανακατεμμενο με νυχτολουλουδο υγρασια και καπνο.Θελω να κλεισω τα ματια.Να μεινω εδω.Πιστευω σε κατι και σε δυο μερες γλιστραει απο τα χερια μου.Τοτε προσπαθω και παλι να ανασανω και να καταλειξω στο οτι δεν εχει νοημα πια και οτι η αναζητηση ειναι ενας αγωνας με πολλα αγκαθια.Θα θελα κατι τετοια πρωινα να περναμε ποδαρατο ολο το δρομο και να φταναμε καπου μακρια καπου με αγνωστα σημεια με αγνωστους ανθρωπους και απλα να απλωναμε τα ταλαιπωρημενα και κομματασμενα χερια μας με καθε λογης γρατζουνια και μελανια που δεν ξερουμε πως βρεθηκε εκει και να γελαμε να δινουμε και να περνουμε.
Eιναι κατι μερες που αφηνω ολα αυτα πισω μου.Δεν ξερω αν αντεχω αλλα δυο λεπτα να θυμαμαι η να ποναω ειναι καλοκαιρι και υποτιθεται πως τα ξεχνας ολα..Υποτιθεται πως ειμαι ετοιμη για καινουριες ιστοριες.

Κι ομως φετος το καλοκαιρι ειναι περιεργο εχει ηλεκτριστει και μαλλον φταινε τα υπολειμματα του φετινου χειμωνα που δεν λενε να φυγουν με τιποτα.Με εκανε να αγανακτησω με εμενα βασικα.Το πρωτο καλοκαιρι χωρις συναισθηματα ειναι σαν αδειο κουτι με σπιρτα ομως εμενα μου θυμιζει δασος που εχει μπουρλωσει ολοκληρο.Και ποιον κοροιδευω?

Να γιατι πιστευες οτι η ωριμοτητα συνδιαζεται με την ηλικια.

Να γιατι δεν μπορεις να αισθανθεις

Να γιατι δεν σε ικανοποιει τιποτα

Να γιατι δεν θες κανεναν και μπλεκεις παντα με τον καθε μαλακα

Να γιατι οποιον γουσταρεις τον διωχνεις

Να γιατι μολις ψιλιαζεσαι οτι θα αισθανθεις κατι περισσοτερο το βαζεις στα ποδια

Να γιατι ησουνα ενα μουνοπανο

Να γιατι δεν εμπιστευεσαι πια τιποτα
Να γιατι παλι πληγωθηκες
Να γιατι τα πιστεψες ολα
Να γιατι ξενερωνεις με το παραμικρο

"Δεν ξερω αν εχω σιχαθει τοσο εμενα που εχω καταντησει να τους διωχνω ολους για εκδικηθω τον εαυτο μου.Μακαρι βασικα να μπορουσα να με εκδικηθω ισως τοτε ξυπναγα και καταλαβαινα οτι ο χαμος στο κεφαλι μου εχει αρχη και τελος.Ισως να μπορουσα να αισθανθω κατι περισσοτερο απο θυμο.Ολο αυτο το μεταλλικο κουκουλι στο οποιο εχω καταφερει να κλειστω δεν νομιζω οτι θα με βοηθησει ποτε να αναπνευσω.Το εκανα για να μην πληγωθω και τωρα εφτασα να μην χαιρομαι κιολας.Αλλα ποιος τα γαμαει ολα αυτα?Ειναι τραγικο να καθομαι και να σκεφτομαι ολα αυτα που περασαν.Ειναι τραγικο να χαλαω τη ζωη μου ετσι." ο ξανθος γελαει και μου απλωνει το χερι να σηκωθω "Εσυ το κανεις δυσκολο αρκει να το πιστεψεις..Να πιστεψεις σε εσενα βασικα, αξιζεις πολλα παερισσοτερα απο ολα σε ματωσαν.. Οι ανθρωποι ερχονται και φευγουν εσυ μενεις για σ' ενα, μια αποφαση ειναι..Καλη τυχη λοιπον μικρη με μοβ μαλλια"

Διπλωσα τα μανικια μου μαζεψα την αλλη που εψαχνε τα εντερα της απο κατω και πηγαμε να παρουμε εναν καφε.
6 π.μ.Αδεια ολα και η γαληνη ηταν απλα ομορφη μονο οι αρβυλες μας γρατζουναγαν το τσιμεντο κατω.Δεν μιλαγαμε αναπνεαμε απλα καλοκαιρι.Αναπνεαμε ελευθερια.Τα πουλια ειχαν αρχισει το κελαιδημα και καναμε μια υποσχεση να ξεχαστουν ολα απο σημερα και απλα να προχωραμε.Και ο,τι απλα δεν συμβαδιζει με τη ζωη μας καλο για ενα βραδυ αλλα το κενο δεν γεμιζει με κενο.

Ζωη και μισος αγαπη και θανατος.

                rain to sea.

Δεν μπορω να την ακουω αλλο μου τρυπαει το μυαλο.Θα την χτυπησω.
Ειναι Δευτερα και το αλλο ποναει πιο πολυ και απο οταν ηταν Σαββατοβραδο.
Δυσκολο να αποφασιζεις με νουμερα για ολο το αυριο.
Δυσκολο να λιωνεις πανω απο ενα χαρτι και να στιβαζεις ο,τι ασυναρτησια σου κατεβαινει στο κεφαλι για να βγαλεις κατι.
δεν καταλαβαινω τι λες και προπαντων δεν θελω να μαθω σαν να μου χει αφησει ολο αυτο μια και μονο πλεον μικρη γρατζουνια.Σαν το κεφαλι μου να ηρεμει και το κενο στο στηθος να γεμιζει.Μπορει να ναι ενα απο τα κολπα του μυαλου μου και να ξημερωσει και να μαι δεκα φορες πιο αδεια απο οτι ημουνα πριν.
-Καντε την να το βουλωσει για δυο λεπτα.-
Κυριως ειναι ο φοβος να φυγεις μακρια ο φοβος να αρχισεις να αισθανεσαι λες και σου χουν θεσει ορια και σου χουν υπογραψει πως οι ιστοριες επαναλαμβανονται το ιδιο μοτιβο.Κι αν ανηκα σε εκεινους που αντεχαν την κλαψα θα χα επιμεινει αλλα ποιος αφηνει ετσι τα πραγματα πισω του?Τοσο μπερδεμενα λιωμενα καμμενα.Μια ανιδεη οπως εγω.Δεν ξερω τι να ευχηθω.Δεν ξερω τι εχω να κερδισω και τι να χασω.Ξερω οτι πληγωνω τους ανθρωπους γυρω μου πολλες φορες και αυτο δεν εχει επιστροφη.
[θανατος?]
[ξημερωμα?]
[ελευθερια?]
[Λυτρωση?]
υποθετω μια ζωη και ενα κεφαλι.

ειναι απο τις φορες που παρακαλαω να μα κοιταξεις με το υφακι -αντε.γαμησου- ειναι απο τις φορες που ευχομαι να μην μου τελειωναν τα τσιγαρα στις 4 το πρωι.Ξερεις καλυτερα κι απο μενα πως το μισος δεν κρυβεται με λεξεις ξερεις πως οσα περασαν δεν θα καουν και δεν θα γινουν κομματια.Φοβαμαι να αλλαξω.Θελω να πεταξω τα παντα απο πανω μου να βρω κατι καινουριο αλλα τιποτα δεν φτανει.Φτου ξελευτερια για τα αδεια βραδια που ο Αγγελος ηταν εκει.Φτου ξελευτερια στις τρυπες που χω ανοιξει στα σεντονια και στις γρατζουνιες που γεμισα οταν προσπαθουσα να ξεφυγω απο τα σιχαμενα χερια σου.Φτου ξελευτερια σε ολα αυτα που ηθελα να σου πω και τελικα δεν σου πα ουτε τα μισα.Φτου ξελευτερια στο παρελθον που με γαμαει καθε μερα και δεν θα με αφησει να κοιμηθω ενα βραδυ.Φτου ξελευτερια σε ολα οσα εχασα μεσα απο τα χερια μου.

Φτου.

a slut like me.

χαθηκε και η μαγεια και ολα.

μου εσκισες την μπλουζα και με πεταξες πανω στο κρεβατι με αρπαξες απο το μαλλι και μου ψυθιρισες κατι ακατανοητο. δεν σεβαστηκες τιποτα δεν ρωτησες καν.. δεν μπορουσα να προσδιορισω αν αυτο στα ματια σου ηταν μισος η επιθυμια.
με κοιταγες τερμα μαστουρωμενος χαμενος στον κοσμο σου και περιεργαζοσουνα τα χερια μου και τα δαχτυλα μου.
"υποφερω να ξερεις" εγειρες πανω μου.

εκλεισες τα δαχτυλα μου μεσα στις γροθιες σου και κοιταζα τις αρθρωσεις σου. μυριζε το αρωμα σου ανακατεμμενο με μεντα.

ετσι χανομαστε ετσι βρισκομαστε ετσι ζουμε και ετσι πεθαινουμε. φαυλος κυκλος εμεις.

σκουπισα το προσωπο μου και εγειρα πανω σου. για χιλιοστη φορα αντιο.

εφυγα. ετρεξα δεν ηθελα να κοιταξω παλι πισω μου. σταθηκα για λιγο στην ακρη του δρομου και ζυγισα τα πραγματα ζυγισα τη ζωη μου.

ναι η παλια Ευαγγελινα εκλαιγε φωναζε αντιδρουσε εντονα επινε εβριζε εδειχνε την αυτοκαταστροφικη πλευρα της τωρα απλως το βουλωνει και τα καταπινει ολα στηνει τον εαυτο της στη γωνια και του πεταει βελη απο το πρωι ως το βραδυ.

σιχαινομαι τα παντα σιχαινομαι εσενα που χεις γινει μια αναμνηση και καθε φορα που κανεις την εμφανιση σου στη ζωη μου να εισαι τοσο αναισθητος. σιχαινομαι να βαζω φραγμους στα παντα ολα οσα κανω και να κλεινομαι σε εμενα.
σιχαινομαι να μην με ικανοποιει τιποτα.
βρισκω ανθρωπους τους βαζω στη ζωη μου και καταπινω καθε παραμικρη λεπτομερια που τους αφορα και στη συνεχεια τους ξερναω ακομα δρυμιτερα σαν να ηταν ενα χαλασμενο κομματι φαγητου η ενα ποτηρι αλκοολ που αρνηθηκε το στομαχι μου.
για χιλιοστη φορα περναω τον ιδιο δρομο και ακομα με θυμαμαι να τον διασχιζω σκυμμενη κλαιγοντας με σκισμενο καλσον βουβη-χαμενη.

μου προκαλει αναγουλα το γεγονος οτι δεν μπορω να βρω αυτο το κατι να με κανει να μεινω και καταληγει ολη μου η ζωη να ειναι σαν ενα αψογο one night stand, βρισκω τον τελειο γκομενο και τον βαριεμαι το επομενο πρωι, βρισκω ενα ωραιο ρουχο και το πεταω τη δευτερη μερα, παω σε ενα γαματο παρτυ και την επομενη ψαχνω ενα για να περασω ακομα καλυτερα.

αναρωτιεμαι ακομα γιατι να μην μπορω να ειμαι τελεια σε ολα.
αναρωτιεμαι ακομα γιατι φερομαι ετσι, γιατι δεν μπορω ακομα να χωνεψω τη ζωη μου γιατι εκανα τοσα λαθη εν γνωσει μου γιατι να ειμαι τοσο χωμενη ακομα στο παρελθον μου.
τι ψαχνω;
απαντηση;
βαρεθηκα να πιστευω στους ανθρωπους.. ξερω πως εκανα λαθος οταν τολμησα να πιστεψω σε εμας. τετοιο μαλιστα που κατεληξα μεθυσμενη να περπαταω και να μην ξερω που πηγαινω. παρατησα την ομπρελα μου στο αμαξι σου και ετρεξα, ετρεξα να σωσω τον εαυτο μου απο την απογοητευση απο εμενα απο τα συναισθηματα μου.
αν ηξερες πως ποναω θα με αφηνες αλλα βλεπεις με πνιγεις καθε μερα ολο και περισσοτερο.

πιστευω οτι γραφοντας θα βγουν ολα αυτα απο μεσα μου θα καταφερω να κοιμηθω ενα ηρεμο βραδυ στο κρεβατι μου και να ξεχασω να ξεχασω.. να ξεχασω.. οπως ξεχναω καθε φορα με ποιον ημουνα το προηγουμενο βραδυ..
ευχομαι να φυγει αυτη η αναλγησια και να ισορροπησω να ισορροπησω μεσα μου..

"Διαμαντη τι κανουμε τωρα;"
"κοιταμε κοιταμε κοιταμε....."
"επ, τσεκαρε.." τα φωτα τρεμοπαιζουν και εχουμε λιωσει στο χορο
"που;" ακολουθει τα ματια μου, γελαει πονηρα..
"καλος ειναι για ενα βραδυ."..

                  - for a slut like me-






A pill to make you numb 
A pill to make you dumb 
A pill to make you anybody else 
But all the drugs in this world 
Won't save her from herself.

..to the stars..

η αντιστροφη μετρηση ξεκινα οταν αφηνεις ανθρωπους πισω σου οταν τους διωχνεις και τους πληγωνεις.

-θελω να με μισησεις για κατι που υπηρξα για κατι που σε σημαδεψε και οχι να με συμπαθησεις σαν αυτην που σου μιλαγε καποτε για τα αστερια και τις καταιγιδες.-
πληγωνω τους ανθρωπους γυρω μου. τους πληγωνω.
τους κανω να αισθανονται ενοχες να αισθανονται ευαλωτοι. τους κατηγορω.
εγω φταιω τελικα.

τους διωχνω χωρις καποιον απολυτο λογο απλως για να ανεβασω τον πηχη ψηλοτερα και καταληγω με ενα ατελειωτο "μη φευγεις μεινε" να με κυνηγαει στον υπνο μου.

εκαψα το ονειρο μου οποτε δεν νομιζω οτι εχουν πολλα αξια τωρα.. 

ολοι γυρνανε περνανε εχουν κατι ουσιαστικο για να μεινουν με αλλους ανθρωπους να ζησουν το εντονο και γω δεν βρισκω πουθενα μερος να μεινω ουσιαστικα ειμαι μονη μου και ταυτοχρονα μαζι με τοσους που με πιανει δυσφορια.

ειχα μια ελπιδα μια τοση δα μικρη ελπιδα οτι ξερεις κατι μπορει να γινοταν κατι και να τα καταφερνα τελικα ενα μικρο δικο μου θαυμα και μετα ακους αυτο και σου καρφωνεται κατευθειαν στο στηθος. 

δεν υπαρχει καποια θεση για ονειρα πια.. ετσι μου παν..

εχω αρχισει να πιστευω πως τελικα ειμαι απο αυτους τους ανθρωπους που δεν θα γινουν ποτε ευτυχισμενοι ακομα κι αν τα εχουν ολα..

πως εγω στερω απο τον εαυτο μου ολα αυτα γιατι πιστευω πως δεν μπορω να τα αντεξω..

μετα απο μπουκαλια τσιγαρα νευρα δακρια βρισιες και πατωματα αποφασιζεις πως αυτο το εκει πανω χρειαζεται μια δευτερη ευκαιρια για το ονειρο και μονο γι αυτο. για το ονειρο ακομα κι αν αυτο πηγε στα αστερια..

ο δρομος εχει ουσια. ο συμβιβασμος απεκτησε αξια και τα σχολια των αλλων τι; κενο. αδιαφορο το θεμα αδιαφορο. 

.... Now that you've gone to the stars.. now that the storm has finally come.

when this colour fades to grey.. you're a millions miles away.. 

-ΜΑΙΟΣ2013.-

my sweet prince.

Τον παρακολουθω να μαζευει τα πραγματα του νευρικα κοιταει μηπως ξεχασε κατι δεν μιλαμε ουτε κοιτιομαστε. τα πραγματα εγιναν οπως επρεπε να γινουν. δεν αποχαιρεταω καποια σχεση καποιο ανυπερβλητο παθος ή εναν ανθρωπο που με εμαθε να συμβιωνω σε μια σχεση απλα αποχαιρεταω το συναισθημα της ασφαλειας. σηκωνες ολο μου το φορτιο ολα μου τα προβληματα. το αηδιαστικο συναισθημα της ενοχοποιησης που επεστρεφε ξανα και ξανα με εκανε να σου παραδοσω ενα φορτιο που δεν μπορουσαμε να αντεξουμε. φοβαμαι πως πλεον εχεις αηδιασει με τον εαυτο σου και μακαρι να μπορουσα να κανω κατι για να με τιμωρησω για ολο αυτο τουλαχιστον να σου δειξω ακομα κι ετσι ποσο πραγματικη ειναι η αγαπη που αισθανομαι. δεν μπορω να χτισω τιποτα δεν μπορω να παλεψω για τιποτα αυτο το διαστημα εχω μοναχα ενα πραγμα που με απασχολει τοσο ωστε να με κανει να αδιαφορω για τα παντα ολα οσα γινονται γυρω μου. μου απλωνες το χερι να με βοηθησεις να σηκωθω και εγω σε εσπρωχνα και βυθιζομουν ακομα περισσοτερο μεσα στο βουρκο μου και εσυ προσπαθουσες να με βγαλεις να μου μιλησεις να μου δειξεις το προφανες. υποθετω πως νιωθεις κουρασμενος και εξαντλημενος αλλα σε βλεπω πως με παρακολουθεις κι οσο με βλεπεις ηρεμη τα ματια σου λαμπουν. τα καψα ολα σε δευτερολεπτα. πιστεψα σε κατι περα απο εμας πιστεψα οτι μπορω να φορτωθω κι αλλους στο κεφαλι μου αλλα εγω δεν μπορω να τα βγαλω περα με αυτους που εχω τωρα ποσο μαλλον με ακομα περισσοτερους.. αυτοι οι αλλοι.. δεν αντεξα βλεπεις.. το πιστευω πως δεν αξιζε για να αντεξω... τι θα πετυχαινα; να κουρδιζω τον εαυτο μου γυρω γυρω απο επαναλαμβανομενες ιστοριες που δεν βγαζαν πουθενα.. δεν αναφερομαι μονο σε σχεσεις αναφερομαι σε φιλιες σε ανθρωπους. υποθετω πως δεν ειχα χρονο να νιωσω και αυτο να σε κουρασε ομως μια απο αυτες τις μερες θα τα καταφερω το ξερω ειμαι στο και 5.. αλλα προλαβαινω να αλλαξω προλαβαινω.. σαγαπαω και ισως να ναι ο πιο απλο τροπος οχι μονο να στο δειξω αλλα τελικα και να στο πω..
εχεις χαραξει τη ζωη μου δεν μπορω να κανω κατι περισσοτερο. δεν μπορω να πεταξω ουτε ενα δευτερολεπτο μαζι σου.

σαγαπω.

It seemed a place for us to dream.

οταν κατι ειναι ιδανικο για σενα δεν μπορεις να αρκεστεις σε κατι λιγοτερο. δεν σε ικανοποιει πια σου μοιαζει αχρηστο. time to feel the air of change they said. ειναι αγωνας να καταφερεις να αφησεις πισω σου ανθρωπους οι οποιοι κουβαλανε ολοκληρα κομματια σου αλλα ειναι μια οκνυρη διαδικασια να αφηνεις πισω σου ανθρωπους οι οποιοι μεχρις ωσοτου κατασπαταλουσαν το οξυγονο σου. δεν θα σταματησουν ποτε να υπαρχουν οι "πορσελανινοι λεκεδες" εκει εξω που μολις τους πετας ενα καροτο τρεχουν μεχρι να ερθει ο επομενος να τους πεταξει ενα μεγαλυτερο οποτε θα τρεξουν σε αυτον. αισθανομαι αυταρκης πια. εδω πανω στον φαρο η μοναξια ειναι θειο δωρο κατι τετοια απογευματα.. αυτο ειναι να φτιαξω μια ασπιδα τεραστια και να κρυφτω απο πισω να ξεφυγω απο την γυαλινη πραγματικοτητα που εχω κλειστει μου χαν λειψει οι βραδιες στο κεντρο μου χαν λειψει τα νοηματα στο τρενο και τα υπονοουμενα που ξερουμε μονο εμεις μου χει λειψει το χυμαδιο της ζωης μου. νομιζω πως φετος προσπαθησα να προσαρμοστω αλλα δεν μπορω τελικα. παραβιασα η ιδια τον εαυτο μου προσπαθωντας και ξαναπροσπαθωντας αλλα τιποτα. αντιο λοιπον στην οκνυρια και την υποκρισια. αντιο γυαλινε κοσμε μου αντιο ασωτοι αντιο στα ψεγαδια. νομιζω περασα δευτερη εφηβεια. αποψε γυριζω στο σιναφι μου.

ο φαρος ειναι το πιο απομονωμενο μερος στην περιοχη σκανε τα κυματα και ηρεμεις. ειναι το δικο μου περιβλημα η δικη μου ασπιδα το δικο μου πελαγος. εδω ηρθα με αυτους εδω τους ξεχασα εδω τους ξαναβρισκω χωρις μασκες. χωρις να φοβαμαι να κριθω. χωρις να φοβαμαι να ριχτω στη δικη μου μαχη.

I wanna take a bath with you and wash the chaos from my skin.

-I do.-
ισως το πιο ειλικρινες.

dance with me through the flames.

μπηκα μεσα στο σπιτι και με κοιταξε με το γνωστο μηδιαμα του κανα νοημα με το χερι επιασε το υπονοουμενο ηξερε ποτε δεν ειχα ορεξη και απλα εκατσε και με παρακολουθουσε να πεταω τα ρουχα μου και να πηγαινω μεσα.
τον ακουσα απο πισω μου να περπαταει αργα βυθιστηκα στο κρεβατι του, εν μερει δικο μου.
δεν κουνιομουν δεν μιλουσα δεν ηθελα να μιλησω. καθησε στη γωνια και ουτε εκεινος μιλαγε στο τελος μαζευτηκα και εκανα να μιλησω αλλα δεν μου βγαινε..
δεν ειχα ορεξη να αρχισω τα πως περασα πως πηγε το διαβασμα, μονο αυτο εφτανε να με κανει να σιχαθω για αλλο ενα λεπτο τη ζωη μου αυτη την περιοδο.
σκεφτομουν τη Σοφια κυριως εκεινη και το βασανιστηριο, το κοινο βασανιστηριο του "τωρα τι;" φανταζομαι πως νιωθει εκει μεσα πως εκνευριζεται ξυνει επιμονα τα πληκτρα και ξανα νευρα και ξανα απογοητευση και ξανα και ξανα και ξανα αλλα ολα μεταβαλλονται κινουνται εχουμε ενα ονειρο.
αυτος ο τοπος μας εχει σημαδεψει και τις δυο ειτε ως μια απλη περιπετεια οπως ολες ειτε πιο βαθια.
τον κοιταζα και μοιαζε τοσο αλλοκοτος στο σκοταδι ηθελα να τον αγγιξω αλλα δεν ειχα κουραγιο.
"παλι το καλοκαιρι σκεφτεσαι;"
με κοιταξε χαμογελαστος.
"παντα το καλοκαιρι σκεφτομαι" χαμογελασα και εγω "αλλα αυτο το καλοκαιρι"
ανακαθησα και εκανα να πιασω την τσαντα μου αλλα μου τραβηξε το χερι και καθησε διπλα μου.
"οκ.. ολα αλλαξαν γρηγορα αλλα ευχαριστα, ειναι ολα διαφορετικα δεν νομιζεις; ο,τι ειχα να δωσω το εδωσα με το παραπανω, παλεψα, εκλαψα, χτυπηθηκα, τωρα θα παω να τους δειξω τι ξερω και ο,τι βγει αλλα εχω καλο προαισθημα, στο κατω κατω κουραστηκα,  λιγο ακομα αιμα και ειμαστε ετοιμοι"
πηρα ανασα.
"ειμαστε καλα με την αλλη δεν θελω να τη χασω με τιποτα απο τη ζωη μου γιατι την αγαπω και το ξερεις, θελω να ειναι καλα αν και πιστευω πως τωρα ειναι, ολα φτιαχνουν δεν βλεπεις; δεν ξερω γιατι με βασανιζε τοσο ολο αυτο αλλα κοιτα να κοιτα" εδειξα  με το χερι μου το παραθυρο,
"ξημερωνει παλι νεα μερα νεα δεδομενα νεοι ανθρωποι.. καινουρια μερα.. καινουρια"
γελαγε ειχα αρχισει να λεω βλακειες απο τη νυστα.
του γυρισα την πλατη με σκεπασε και δεν μπορουσα να κοιμηθω.
μετα πηρα το χερι του το βαλα στη μεση μου.
και επνιξε το γελιο του.
σε λιγο ονειρευομουνα γκριζα ματια, τη Σοφια μαζι μου, θαλασσες, νυχτολουλουδα, παρτυ, μοβ τουφες, τραγουδια, ξενυχτια.. ας γινουν πραγματικοτητα..

50 shades of brown sugar.

Hell is where the heart is.

ειπα θα γυρισω σπιτι νωρις αποψε. ειπα δεν θα πιω ειπα θα γυρισω σπιτι μου, στο κρεβατι μου, στη φωλια μου.
ΔΕΝ ΓΑΜΙΕΤΑΙ.
Ορκιστηκα στον εαυτο μου να μην ξαναεμπιστευτω ευκολα και κατεληξα στο οτι ο μονος τροπος να μην μαθευτουν τα μυστικα σου ειναι  να μην εχεις.
Με δυσπιστια κοιταζω τα πλευρα μου, τα σημαδια στα χερια μου, τριβω τα ματια μου τα μουντζουρωνω που εχουν βαθουλωσει απο την αυπνια και απο την εξαντληση και αρχιζω διχως ελεος και παλι την ενοχοποιηση.
Στα ταρταρα ολα, το υποσχεθηκα στον εαυτο μου ενα βραδυ που χα γινει ενα με το πατωμα και χτυπιομουνα. δεν φταιω ρε γαμωτο ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ για τις ανωμαλιες και τα αρρωστημενα βιτσια του καθε ανωμαλου εκει εξω.
Ομως ο πονος καποιες φορες ειναι λυτρωτικος γιατι σε ξυπναει και σε κανει να καταλαβεις το λαθος σου, οταν βαζεις τα χερακια σου και βγαζεις μονος σου τα ματια σου.
παρακαλας τον αλλον να σε χτυπησει.
Το μαστιγιο οπως το χρησιμοποιουν οι επιτηδειοι ειναι εκπληκτικο εργαλειο. Μπορει να σε αναζωπυρωσει να σου δημιουργησει ενα ελαφρυ τσουξιμο μεχρι και να σε ματωσει.
απο κει και περα εξαρταται ποσο δυναμικος εισαι και ποσο επιβλητικος οταν το κοιτας, αν αποχαυνωνεσαι ή αν πεισμωνεις και θες να το σπασεις.
Κι ολα τα ψυχικα και σωματικα σημαδια ειναι τελικα εκει και καιροφυλαχθουν να σου θυμιζουν αλλα και να σε χτυπουν αλυπητα οταν ξυπνας καπου και το πρωι και καταλαβαινεις οτι ο ηλιος καιει εξω γιατι κοντευει Μαιος.
αυτος ο Μαιος.
Ολα τα γουστα της επερχομενης ανοιξης ειναι ιδιαιτερα ηδονιστικα εστω και για εφημερες καταστασεις κατω απο τα φωτα της νυχτας.

Μου στερευει το οξυγονο αρχιζω να ζαλιζομαι και θελω να γυρισω στο πλαι να κλεισω τα ματια μου να κανω εστω εμετο να βγει απο μεσα μου ολο αυτο που μου τρωει τα συκωτια και να ηρεμησω να συνελθω να βρω τα ποδια μου.
ειμαι υπερβολικα αηδιασμενη μετα τα χθεσινα νιωθω απεχθεια αλλα γελαω.
ολα γινανε πολυ γρηγορα πολλα μαζι και νομιζω πως η καρδια μου  εχει φουσκωσει σαν μπαλονι που ειναι ετοιμο να σκασει.
δεν μπορω ομως να αισθανθω θυμο οταν καθομαι και αναπολω ολες τις ομορφες στιγμες της ζωης μου..
Οχι δεν ειμαι αρρωστη εσυ εισαι.
εσυ που θες να με παταξεις και να μου επιβληθεις.
εσυ που προσπαθησες να με διαλυσεις, να με καταστρεψεις να μου βαλεις λουρι και να μου δεσεις πισθαγκωνα τα χερια να με γεμισεις σημαδια να με μαστιγωσεις.
Συνηθως δειχνουμε την πορτα ευγενικα, εγω απλως καταλαβα οτι τοσο καιρο ανηκω σε χερια με γνωριμη μυρωδια.
φταιω που προσπαθησα να βγαλω ακρη να τα δωσω ολα και να παρω ενα τιποτα φταιω που πιστεψα σε κατι περισσοτερο απο τη βροχη φταιω που διαλεξα τη βεργα για να σε ικανοποιησω.
αλλα ζουμε μονο για την ηδονη. τιποτα αλλο.

Oh... haven't you learned anything... you must laugh!

Φτανει ολη αυτη η αρρωστια σας εκει εξω φτανει η αναισθησια σας δεν θελω να το κανω ετσι εγω θελω να αποστασιοποιηθω απο αυτον τον κηπο που θυμιζει πλεον ζουγκλα θελω να το κανω διαφορετικα οχι πιο αθωα αλλα πιο επιμονα πιο τελεια πιο σχολαστικα.
μπορει να με κοιτας περιεργα στο δρομο γιατι σε ξενιζουν ατομα σαν εμενα αλλα ξερω οτι κι εσυ κρυβεις ενα μυστικο ξερω απο θυμο στο βλεμμα ξερω απο μισος ομως δεν εχω χρονο να αναλωθω αλλο.
θελω να ξεχασω.

Are we living just for pleasure, or for reasons yet unknown? 

Let us realize our secrets, when we reach into my soul 

Let my dreams be remembered, when I lay down not to sleep 

Hell is where the heart is, it's a place for you and me.
-
ο ασωτος με κοροιδευε αλλα οταν εμαθε σταματησε, δεν ηξερε τιποτα ηταν "μυστικο". ηθελα να πεθανω μαζι του αλλα ειχα αναγκη να το πω ειχα αναγκη. μπορει να γουρλωσε τα ματια του μπορει να σαστισε μπορει να ενθουσιαστηκε με την αποκαλυψη αυτη.. παντως συμφωνησε.
ας γυρισω στο παλιο κακο ωριμο εγω μου.
-
ΤΣΑΦ. ηρθες.

"ξυπνα ρε χαζο θα χασεις το αεροπλανο.. αντε.."
"τωρα τι το λες αυτο για να χαρω; ελα εδω.."

you say so?

-ωραια ολα αυτα, και τι θες δηλαδη στη ζωη σου;

(ευκολο)

-ηρεμια...

υπαρχει κανα συμβολαιο να υπογραψουμε καπου να μας εγγυαται πως δεν θα επιστρεψουμε στο παρελθον; οτι θα κραταμε τα ματια μας ανοιχτα; οτι θα εξαφανιστει το αλκοολ και τα γλυκα απο το σπιτι οταν κατι παει στραβα; -οχι-

εχω απλα υπερεκτιμησει τους ανθρωπους. ειναι απλα αναλωσιμοι.

οτι αφορα στο γαμησι τελικα ειναι αντιδοτο για τους υπερανω και οτι αφορα στο συνασθημα ειναι δηλητηριο για μας τους υπολοιπους ξενερωτους αυτονομους.

και καπως ετσι επιμενω οτι οταν εισαι πραγματικα ερωτευμενος δεν εχεις χρονο ουτε να σκεφτεις αλλον ουτε να παιξεις ουτε να ξενοπηδας ουτε τιποτα. ας μην κοροιδευομαστε λοιπον και χρυσωνουμε το ιδιο μας το χαπι αυτη ειναι η πραγματικοτητα και οσο κι αν δεν μαρεσει αυτη ειμαι δεν μπορω και μαλλον δεν θελω να αλλαξω.

προτιμω μια μερα να με μισησεις παρα να με λατρεψεις για αυτο που πιστευες οτι ημουν. δικη σου.

βασικα παιζει κατι και παριστανετε ολοι τα θυματα μολις κανετε μαλακια; νεα μοδα; αν ειναι να ξερω να παψω να χαιρομαι για τις καφριλες και τις πουστιες που παιζω στους αλλους να κατηγορω τον εαυτο μου να κλαιγομαι και το παιζω ανυμπορη θειτσα μπας και κανω και εγω τη δουλιτσα μου. ειναι ανεκτιμητο να ακους τον αλλον να δικαιολογει τα αδικαιολογητα με ο,τι μπουρδα του κατεβαινει στο μυαλο για να γινει το θυμα της υποθεσης. ο πονεμενος ο καταφτυσμενος ο χαμενος.. φυσικα.. αναθεμα κι αν ακουσα η ακουσω ποτε ανθρωπο να λεει ναι φταιω κι εγω. κι εγω τα κανα σκατα κι εγω εκανα μαλακια. ειστε υπερανω ρε γι αυτο.

και επειδη δεν με παιρνει να σε αφησω εδω αιμοραγω μεσα εξω. θελω οτι συμβαινει να με κανει να αισθανομαι καλα εχω σαπισει αρκετα εδω μεσα εχω χαλαστει υπερβολικα για την ακριβεια για κατι το οποιο ειναι ευκολο να αποκτηθει.

ολα αυτα εγιναν για να γινουμε καλυτεροι ανθρωποι υποθετω και καταληξαμε χειροτεροι;

φυσικα και δεν εχεις ιδεα για τι μιλαω αλλα θα αποκτησεις μια μερα..

-συντομα για την ακριβεια-

φωναξε ρε βοηθαει.

pins and needles.

θελω να χαστουκισω τον εαυτο μου μπας και τον επαναφερω στην πραγματικοτητα.
τι υποτιθεται πως κανω εδω;
ζαλιζομαι και αισθανομαι τα ματια μου να καινε.
κοιταζω στον καθρεφτη. οι διπλα μιλανε για γαμησια ναι ακουσα τη λεξη γαμισι καταλαβα οτι ειναι αγοροπαρεα και μολις τους κοιταω συνειδητοποιω οτι ειναι δυο και με κοιτανε στην πορτα λες και περιμεναν να τους κανω νοημα να μπουνε μεσα.
κλωτσησα την πορτα με δυναμη ψυθιρισα ενα αι στο διαλο.

η μητερα ουρλιαζει απο τους πονους μεχρι το μωρο να γεννηθει να βγει στη ζωη μεσα στο αιμα. ο γιατρος θα το σηκωσει και θα το χτυπησει για να κλαψει.
ολοκληρη η προσομοιωση της μετεπειτα ζωης.
χτυπημα-κλαμα.
γι αυτο κλαει γιατι ξερει τι θα ακολουθησει μετα γιατι ξερει οτι τιποτα δεν θα ναι ευκολο. δεν θελει να αντικρισει το φως θελει να μεινει μεσα στην ασφαλεια της μητερας του θελει να μεινει εκει να βγει εκει. εξω.

ισως ολα αυτα να ναι περιαυτολογιες να τραγουδας να γελας να βλεπεις τον ανθρωπο που εχεις απεναντι σου και να λες -ω. τι καλα- και καταβαθως να θες να τρεξεις και να ξερασεις τα σωθικα σου, τη ζωη σου και ολο σου το ειναι. να ξερασεις τα παντα ολα σου συμβαινουν και μετα να σηκωθεις να σκουπηστεις και να σαι μια χαρα.
και μετα βλεπεις ποσο ανοητα ειναι ολα.
και απλα να ελπιζεις να γινει ευκολο να βαλεις ενα Χ στο καθε τι που σε γυριζει πισω και σου δημιουργει το αισθημα της ελλειψης.
ισως απλα να μαι ετσι γιατι επιλεγω να μην ειμαι ευτυχισμενη.
ισως απλα επιλεγω τον δυσκολο δρομο η στην τελικη με εχει επιλεξει αυτος.

Happy you're gone

το ζητημα ηταν να γινει αυτο το κατι για να μου δωσει το κινητρο να γραψω..
μετραγα 3 ωρες ανθρωπινες οχι τις ωρες που περνανε οταν εχεις πιει. κοιταζω πεισματικα την οθονη και αισθανομαι ενα σφιξιμο.
τα πισωγυρισματα δεν βγαζουν σε καλο. οι ανθρωποι δεν αλλαζουν.
αλλαζουν για 2-3 μερες μετα ειναι οι ιδιοι μαλακες που χες γνωρισει
ναι μπορεις να λες οτι θελεις και να προσποιησε ολη μερα το βραδυ ομως θα εισαι αυτος που ησουν ο ιδιος ανθρωπος, τα ιδια προβληματα, οι ιδιες αυταπατες.
οσο και να σου λειπει κατι στο παρελθον οταν ξαναγυριζει αρχιζεις να νιωθεις ανασφαλεια, φοβο και αρνηση νιωθεις οτι σε τραβαει πισω..
"αν ημασταν ευτυχισμενοι στο παρον δεν θα αποζητουσαμε το παρελθον. και πιστευω πως ειναι μονο οι αναμνησεις που μας γλιτωνουν απο τις διψασμενες ζωες μας.. βεβαια δεν αξιζει δευτερη ευκαιρια κατι που δεν αξιζε ουτε πρωτη.."
ισως αν επρεπε να γυριζουμε πισω να χαμε ματια στην πλατη. τελικα καταλαβα πως ολο αυτο δεν το ηθελα πραγματικα ουτε μου δημιουργουσε αυτην την εκσταση οπως τοτε ηταν απλος εγωισμος.

το κειμενο δεν προκειται να το διαβασεις μου το ξεκαθαρισες αλλωστε πως τετοιου ειδους μπλογκ δεν ειναι για τα στανταρ σου.
εγω ειδα μετα απο τοσο λιγο καιρο ενα τοσο διαφορετικο ανθρωπο στην αρχη αληθινο, δικο μου οπως το χα φανταστει τοτε μεχρι που σε γνωρισα καλυτερα και γνωρισα αυτο που φοβομουν μια παραιτηση, μια αρνηση, ενα ψεμα.. μια κατασταση που με κανει να αναρωτιεμαι τι σκατα κανω εγω μαζι σου εδω.

δεν δεχτηκα ποτε μου την ελλειψη ενδιαφεροντος ως αιτιο για να αποκτησει καποιος ψυχολογικα προβληματα.. ισως δεν εχω περασει τα αρκετα για να εκφερω αποψη ισως ειμαι υπερβολικα ανεξαρτητη και αναισθητη..
δεν με λεει τυχαια ο αλλος λερναια υδρα..
αλλα ολοι λιγο πολυ εχουμε συρθει στο πατωμα η εχουμε κανει μαλακιες μονο και μονο για να ξεπερασουμε καταστασεις ναι ανηκω κι εγω στην κατηγορια των ανθρωπων που τα καναν ολα σκατα και υστερα θελησαν να βγαλουν το δερμα τους και να σκισουν το προσωπο τους απο την απογνωση ομως σηκωθηκα, αργα βεβαια αλλα το παλεψα.
ο καθενας μας εχει κατι πισω του να τον τραβαει απο τη μιζερια.. ισως ειναι η παρεα του, ισως ειναι η μαμα του, η το πλασματακι που ειναι κουλουριασμενο στην καλαθα του, η ο "δικος του ασωτος" που με μια βλακεια σε κανει να χαμογελας, ειτε η πιστη του στη ζωη.
ισως δεν ειμαι γεννημενη να γινω νοσοκομα ουτε ψυχολογος στον καθενα.. ισως φταιει οτι ειμαι συνεχως μαχημη ιδεαλιστρια και σπαστικα τελειομανης.. ισως φταιει που βαριεμαι ευκολα και ξενερωνω με το παραμικρο.. η απλα να αντιλαμβανομαι ποτε ο αλλος λεει ψεματα η ποτε βρισκει χαζες δικαιολογιες για να εξηγησει τις μαλακιες του.
το θεμα ειναι οτι δεν ανηκω εκει... εκανα ονειρα και αυτο με εφαγε.. το χα πλασει αλλιως στο κεφαλι μου.. και τελικα κατεληξε σαπιο αρρωστο και ξενερωτο..
ποιος θα το λεγε οτι θα εφτανα στο σημειο να δινω στον κολλητο μου να απανταει στα μηνυματα γιατι βαριομουν η απλα αδιαφορουσα..
ποιος θα λεγε οτι αποτελουσες ενα ξεφτι μεσα στο χαος της ζωης μου εσυ που μεχρι προχθες πιστευα πως θα γινοσουνα κατι παραπανω...
ουτε αυτο το κειμενο μου βγαινει καλο χανει καπου στη μεση χανει τη ροη του γιατι ειπα να βγαλω εξω τα συναισθηματα μου τα οποια καλως η κακως δεν υπαρχουν..
πιο πολυ νιωθω ενα κενο και μια αηδια..
η ζωη μου ειναι γεματη.. βλεπω τα ονειρα μου να με πλησιαζουν ολο και πιο πολυ να βρισκομαι μια ανασα απο τη μεγαλη ζωη να μαι ετοιμη να ανοιξω τα φτερα μου να φυγω καπου μακρια να παω να βρω τον ασωτο να ξημερωβραδιαζομαστε στην παραλια.. και εχεις την εντυπωση οτι εγω θα ειμαι εκει να σε κυνηγαω;.. ναι πλεον μου φανταζει ξενο ενοχλητικο.. λιγο παρατολμο βεβαια αλλα εκανα κι εγω το κεφι μου..

κοιταγα πλεον το ρολοι πιο σιγουρη για το ποσο αναισθητη μπορω να γινω. ενιωθα λιγο καλυτερα απο πριν.. ειμαι ηρεμη..
δεν θελω να γυρισω πισω πια εχω ολα οσα ηθελα εδω.. δεν θελω ψεματα αλλα παιχνιδια αλλη κοροιδια..
κανω ενα βημα μπροστα και σε αφηνω να σαπισεις στη ζωη σου η οποια δεν εχει κανενα ενδιαφερον..
προσεξε λιγο ποσο βουτηγμενος μεσα στα σκατα εισαι μεχρι το μεδουλι, ποσα ψεματα εισαι ικανος να πεις και ποσο θεατρο να παιξεις για να ενδιαφερθει καποιος για σενα (βασικα σε λυπουνται ολοι κι εγω μαζι), ποσο αρρωστος εισαι που δεν ξερεις καν τι θελεις.. δεν εχεις τιποτα.. εχεις το αλκοολ τις ουσιες 1 τονο σκατα στο κεφαλι σου κανενα στοχο ποσο κενος εισαι.. μονο παιζεις.. λες και εισαι 15.. λυπαμαι το χουμε ξεπερασει αυτο...

και ειναι καλυτερα ετσι. δεν εχεις ρολο στη ζωη μου στα ονειρα μου.

" I guees that I was forced to decadence but I'm a dreamer not a maker. and that made me one out of the less. and if you ask it never hurts."

οι τασεις φυγης για τις οποιες λεγαμε επεστρεψαν.
εστω και μια απαντηση στο γιατι εξαφανιστηκα..

protect me from what I want.

πιστευω πως ειναι θεμα lifestyle ο καθενας μεγαλωσε εχoντας ενα προτυπο στο κεφαλι του και μαλλον με αυτο θα συνεχισει..

ριξε ακυρο.

αφηνω την αμμο να κυλισει αναμμεσα στα δαχτυλα των χεριων μου. ειναι κρυα αλλα υγρη. η θαλασσα φαινεται τοσο απομακρη και αγρια το χειμωνα αλλα ειναι το καλυτερο μερος για να ηρεμησεις. ναι μονη μου να κοιταω το κυμα.. 

η καθε μαμα θελει να δει το παιδι της στα καλυτερα σαλονια με τον καλυτερο τον ομορφοτερο τον εξυπνοτερο ΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΝ

ολοι λενε πως το συναισθημα ελεγχεται απλα πρεπει να σαι εξυπνος να κανεις μια επιλογη και μετα να αρχισεις να αισθανεσαι.

πως; 

κοιταω επιμονα γυρω μου σαν να ψαχνω απαντηση μονο εγω αισθανομαι στα 18 μου τετοια απογνωση οταν ψαχνω απαντηση στο γιατι αυτον; 

οι αλλοι οταν τους μιλαω μου λενε οτι φταιει η μετεφηβεια και οτι απλα φταιει που δεν εχω τον τσαμπουκα να βαλω κατω τα πραγματα και να κανω "σωστες" επιλογες.

κι αν οι σωστες επιλογες δεν μου ταιριαζουν τελικα; κι αν ολα τα ιδανικα μου φαινονται απλα σαν αντικειμενα για να περασω την ωρα μου; 

καποιοι αλλοι λενε οτι δεν εχω ανοιχτο κυκλο καποιοι (και που τον διευρυνα αλλαξε τιποτα;)

αλλοι το αποδιδουν στην πιεση των πανελλαδικων εκει τους προτεινω λοβοτομη χωρις σχολια.

ναι οι δικες μου φιλες εχουν παθη. ολες.

παντου υπαρχει αυτος ο καποιος που μας ταραζει στον υπνο και στον ξυπνιο που μολις βλεπουμε το ονομα του στο κινητο μας κοβεται ελαφρα η ανασα. ισως αυτο το κατι να χει πεθανει να χει αντικατασταθει απο το γλυκο συναισθημα της ληθης και των αναμνησεων. ισως να ναι μονο οι στιγμες..

ομως οσο τα σκεφτομουνα ολα εβλεπα καθαρα πως απλα δεν μπορεις να το ελεγξεις και θες να παραβλεψεις τα παντα.

βεβαια οι αλλοι επιμενουν οτι πρεπει να ακολουθησουμε το παραδειγμα των ιδιων και των αλλων παιδιων που εχουνε κατασταλαξει στο ιδανικο κι εγω ερχομαι σε αντιθεση..

ετσι θα ναι ο κοσμος μας; θα λειτουργουμε πλεον μονο με τη λογικη; 

ναι θελω να πονεσω να κλαψω να το νιωσω να το ζησω δεν θελω να το πνιξω.

δεν ειναι κοσμος αυτος που ζουμε. 

ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ.

θελω να νιωθω την καρδια μου να σπαει.

δεν θελω να ζησω αυτη την κωλοζωη σαν ενα ακομα ανθρωποειδες που απλα ειναι ενταξει βρηκε κατι καλο και βολευτηκε. οχι δεν θελω να πεθανω κενη δεν θελω να πεθανω αδεια. 

θελω να πεθανω χαμογελαστη κι οσες φορες κι αν πεσω θελω να σκισω τα γονατα μου και μετα να σηκωθω οχι απλα να τα γρατζουνισω να μαθω.

ετσι θα μαι ευτυχισμενη..

αυτο θελω στη ζωη μου 

αυτο θελω να χει συναισθημα.

να χει αυτο το αρρωστο το εντονο το ανεκδιηγητο το γεματο. να μου τρυπαει τα κοκκαλα να κυλαει μεσα μου σαν δηλητηριο.

αυτο ειναι να σε διαλυει και να σε δημιουργει ξανα.

να με φιλας και να τρεμω ολοκληρη, να με κοιτας και να λιωνω, να με αγγιζεις και να χανομαι στον κοσμο σου..

ειναι αυτο που ενας ανθρωπος ερχεται τα γαμαει ολα στη ζωη σου και φευγει και οταν ξαναγυρναει ειναι ακομα πιο εντονο πιο ισχυρο... τοσο.. τοσο...

σκετη εξαρτηση.

-some people feel the rain and some others get wet-

ναι ειμαι ρομαντικη. ναι ειμαι ανεγκεφαλη.

ισως ομως καποτε πρεπει να αποδεχτω τη ζωη και τη ροη της και να μπω στο δρομο μου 

-στονκαλοδρομοταχαμου-.

οσο κι αν ποναει τελικα πρεπει να ξεφυγω.

πρεπει καποτε να αφησω πισω μου την καρδια μου και να μαθω να χρησιμοποιω το κεφαλι μου.

καποτε πρεπει να μαθω να λεω Αν... 

-πισωγυρισματα-

with the decadence you suffer every night.

απλα καμια φορα συνειδητοποιω ποσα λαθη κανω.
τελικα ετσι ειναι οταν ωριμαζεις; γινεσαι τοσο αναισθητη καριολα;
μπηκα στο σπιτι ζαλισμενη απο το κρασι που κατεβασα μονορουφι και βρηκα τον ασωτο με την αδερφη μου να βλεπουν ταινια στον καναπε, στον δικο μου καναπε. Μολις ξαναγαμησα τη ζωη μου επιτελους! καιρο ειχε να γινει κατι που θα μου δινε τη χαρα να ανοιξω ενα μπουκαλι και να καπνισω ενα καρο καρκινο ωστε να μπορεσω να γραψω ενα αρκετα καλο κειμενο που να ανταποκρινεται στα στανταρ μου. δεν χρειαζεται καμια φορα να πεις κουβεντα σε αντιλαμβανονται οι αλλοι με τα ματια. ειδικα ο ασωτος με επιασε απο τον τροπο που περπαταγα οτι κατι δεν παει καλα. ειχα πεταξει τις τρεσες μου και ειχα πιασει τα μαλλια μου εναν ψηλο κοτσο. ετσι αφου με πλησιασε με τραβηξε κι εριξε την ιδεα να παρουμε κουβερτες και να αραξουμε στο πατωμα οι δυο μας. ναι οι δυο μας και η καρδια μου ειχε φτασει να χτυπαει ετσι που νομιζα οτι την ακουγα.
 4:45 πμ:
ο ασωτος σηκωνεται να φυγει με το ανακατεμενο μαλλι του. το σπιτι μοιαζει με τρωγλη με ολα αυτα τα αδεια ποτηρια γυρω γυρω και τον παρακαλαω να μου αφησει 3-4 τσιγαρα και να μου γεμισει το ποτηρι. κοιταγα επιμονα το γεματο τασακι στα ποδια μου και τις τουφες απο τα μαλλια μου να πεφτουν στα ματια μου. μετανοιωνω και μετανοιωνω συνεχεια γιατι δεν εκανα απο την αρχη αυτο που επρεπε απλα με ψεμματα πειθω τον αλλον για το ποσο "αθωα" ειμαι. υστερα με καθε τυχαιο γελοιοδεστατο ον προσπαθω να ξεπερασω τα του παρελθοντος αλλα η αναισθησια της καριολας στην οποια εχω μετατρεπει δεν με αφηνει να νιωσω τιποτα περισσοτερο για εναν ανθρωπο αο' οσο οτι ενιωσα οταν σκοτωσα ενα καημενο μυγακι. τα λογια αυτα ειναι προφανως λογια μεθυσμενης ειναι λογια που κρυβουν μια ενοχης. προσπαθω να ξεχασω ολες εκεινες τις μαλακιες που εκανα για να κανω χαρουμενο τον αλλον και εγω να καταληγω με τη λεκανη αγκαλια τα δυο επομενα βραδια.
ο αλλος τερμα μεθυσμενος με κοιταζει επισης οντως μου αφησε τσιγαρα μου γεμισε το ποτηρι γιατι προβλεποταν δυσκολη βραδια ετσι με δικη του πρωτοβουλια πηρε ενα μαξιλαρι και ξαπλωσε διπλα μου χαιδευοντας μου την πλατη οπως εκανε παλια και η θεα απο το παραθυρο ηταν απλα ιδανικη.
"Ρε Α. θελω να ξεχασω"
"Κι εγω θελω να γινουν τα πραγματα οπως παλια και να μην εκανα τιποτα απο ολα αυτα."
και πραγματικα ηθελα να ξεχασω ειδικα το σημερινο και ειδικα ολα οσα εκανα ολον αυτον τον καιρο γιατι μπορει να κοροιδευα τους γυρω μου ομως μαχαιρωσα πισωπλατα τον εαυτο μου για ακομα μια φορα. Μου ζητησα επιμονα συγνωμη ομως κατα βαθος ξερω οτι δεν θα με συγχωρεσω ποτε γιατι απλα δεν αξιζε να κατσω να σπαταλησω εστω και λιγη αξιοπρεπια σε αυτο. Παρατησα το ποτηρι που φανταζε πλεον τελειο τασακι και ξαπλωσα εκει να κοιταμε τα συννεφα. θελω να φυγω να εξαφανιστω για λιγο να παω στη παραλια σε εκεινο το σημειο που βλεπες τα παντα και να μεινω εκει.
Μετα το 3ωρο συζητησης με τον Α. κατεληξα πως ευτυχως τη δευτερα φευγω οντως και θελω πραγματικα να σκεφτω.. να σκεφτω τι αξιζει τελικα και τι με κανει πραγματικα κουρελι να γυρισω και να χω παρει τις αποφασεις μου. ναι αυτες τις 5 μερες θα γλιτωσω. ναι. παντως δεν θα πιεσω τον εαυτο μου και αυτο το ξερω καλα και αν δεν σαρεσει.. αντε γαμησου και να κολλησεις ο,τι κυκλοφορει εκει εξω.

and after all you're my wonderwall.

το κεφαλι μου ειναι ετοιμο να εκραγει υστερα απο το τριωρο μαθηματικα και αισθανομαι δυσφορια η οποια εγινε πιο εντονη το τελευταιο τεταρτο κοιταζω με απεχθεια το φαγητο που μου εχουν αφησει διπλα στο ψυγειο και το μυριζω. ακαθοριστου προελευσης και ταυτοτητας. ηθελα υπερβολικα πολυ εναν δυνατο καφε και οχι το νερομπουλι που μου φτιαξανε πριν.. αφιξεις-αναχωρησεις.
ειχα ηρεμισει ειχα ξεχασει τα παντα τα χα θαψει στο μικρο μαυρο κουτι που θαβουμε εμεις οι ονειροπαρμενοι τις μαυρες νυχτες του χειμωνα. με επιασε παλι αυτο το σφιξιμο και η λαχταρα αλλα ταυτοχρονα η απεχθεια η οποια ειτε προερχοταν απο την κουραση και τη ζαλαδα ειτε απο την ανακοινωση. θελω να φυγω και να μην ξερω. να γλιτωσω οχι απο τον εαυτο μου αλλα απο αυτον γιατι ξερω οτι θα ξυπνησει πολλα. πολλα που πρεπει η μαλλον ειναι αναγκη να μεινουν θαμμενα στον υποθαλαμο του εγκεφαλου μου. ευτυχως σε 7 μερες φευγω οντως βαλε και την εβδομαδα που θα παιζουμε κρυφτο θα τα καταφερω θα τη βγαλω "καθαρη". και οσο τα σκεφτομουνα μπηκα στη διαδικασια του αν τυχει πως θα μας φανουμε υστερα απο τοσα; θα υπαρχει καθολου ενταση; θα μιλησουμε και αν ναι να μαι αποτομη ή ο εαυτος μου ή να πω ενα ξερο γεια; και θα στρωνουν τα μαλλια μου; και τοτε ακουσα φωνες στην πορτα πηρα τον καφε μου και εμεινα μπροστα στο πασο να κοιταω την ξυλινη πορτα ποιος χεστηκε. η διαπεραστικη φωνη της αδερφης μου ακουγοταν καθαρα και οσο ξεκλειδωνε ακουσα και αλλη μια φωνη μαζι και πριν προλαβω να αντιδρασω τον ειδα ναι τον ειδα μπροστα μου με το ξανθο του τσουλουφι να πεφτει μεσα στα μεγαλα ματια του και ομολογω πως δεν καταφερα να πω τιποτα τελικα μου κοπηκε απλα η αναπνοη και εχασα τον παλμο μου.
τα επομενα 3 δευτερολεπτα ειχα χαθει στα χερια του και ναι ημουνα ευτυχισμενη. ο,τι και να κανα προφανως ηταν αυθορμητο.
γιατι κατι παιζει με τα ματια σου.

I know, it's asking for your benediction.

καθομαι στο πεζοδρομιο εχω αρχισει να κρυωνω και το μονο ζεστο σημειο του σωματος μου ειναι ειναι τα δαχτυλα μου εκει που βρισκεται το τσιγαρο μου.
δεν συμφωνουμε πια. εκανα προσπαθειες να ανοιξω το στομα μου και να βρουμε μια μεση λυση αλλα φαινεται πως η μονη λυση ειναι να μεινουμε στα τυπικα. ναι ειμαι καλα οχι δεν αισθανομαι καλα. ΒΑΣΙΚΑ-περναω την καλυτερη φαση της ζωης μου-
και αυτο με βοηθαει να ανοιγω το στομα μου και να μιλαω. αυτο το μικρο πραγματακι.
κι ομως οσο και αν προσπαθω να κατσουφιασω και να αρχισω τη γκρινια ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
αισθανομαι τοσες τυψεις και τοσο ενοχη. αλλα δεν μπορω να κανω αλλιως.
υποσχεθηκα να καθαρισω τη σαβουρα απο τη ζωη μου. -τοκανα- οκ τωρα; μπορουμε να προχωρησουμε μπορεις να μην αντιδρας τοσο στενομυαλα; μπορεις απλα να μου πεις ΠΟΥ ειναι το προβλημα -ΟΧΙ-
και καθως καθομουνα και κοιταγα τον κοσμο γυρω ενιωθα τοσο καλα τοσο στα υψη που χαμογελαγα σαν ηλιθια. μου τραβηξες το τσουλουφι και γυρισα αυτοματα προς το μερος σου. εκανε κρυο. και δε ρωτησα τι κανουμε τωρα κι εσυ απαντησες τοσο απλα τοσο σιγουρα: "εσυ παλευεις κι εγω σε βοηθαω; α. και κανουμε και υπομονη. ενας χειμωνας ειναι ετσι;"
ενας χειμωνας ειναι ετσι απλα ενας χειμωνας που σιγουρα θα μεινει σαν αναμνηση. ενας χειμωνας που θα με σημαδεψει οταν πια θα περναω εκεινη τη γεφυρα επιτελους.
κι επειδη δεν θελω να σε αφησω εδω. απλα θα πω πως ο κοσμος γεμισε δονκιχωτιστες κι εγω ανηκω σε εναν απο αυτους. σαν να λεμε πριγκιπισσα αηδιασμενη απο πριγκιπες ψαχνει βατραχο. καπως ετσι καπως πιο ονειροπολα καπως πιο σιγουρα απο οτι πριν καπως πιο αναστατα. αλλα σιγουρα καλυτερα.
και παροτι οι ανθρωποι αρχισαν να στολιζουν τα μπαλκονια τους και η moca praline εκανε την εμφανιση της και ναι μπορει να μαι τυλιγμενη στο κασκολ μου και να ναι αρχες νοεμβρη θελω τοσο πολυ να ρθει το καλοκαιρι και κατα παραξενο τροπο νομιζω οτι μου ρθε μια μυρωδια θαλασσας ενω ημουνα στην πλατεια Συνταγματος στις 11 το βραδυ. θελω να πω πως ναι ακομα και τωρα φαινονται ολα ιδανικα. μαζευτηκα και ο παππους μου ειναι γερος σαν αλογο και μακαρι ολα να συνεχισουν τοσο γαληνια και καλα. το χω αναγκη. εχω αναγκη απο ηρεμια. εχω αναγκη απο τον δον κιχωτη μου και οχι απο απο σαντσους οχι αλλους σαντσους στη ζωη μου. ευχαριστω αλλα αρκετα.
αφηστε με να πιστευω. αφηστε στο δικο μου αυριο.
και επειδη εγινες ενας σαντσος καληνυχτα.


I know, the last in line is always called a bastard
I know, you cut me loose in contradiction
I know, I'm all wrapped up in sweet attrition
I know, you want the sin without the sinner