The neverending why.

σαν συριγμος να ακουστηκε εκει που στεκομουν διπλα στο τραινο στο σταθμο και παρατηρησα εκεινο το κενο υφος που τοσο με μπερδευε.

ενα βημα μπροστα και ειμαι διπλα του. ενα βημα πισω και φευγω μακρια του. κανενα βημα μενω εκει.

κανενα βημα δεν εγινε και εκεινος με κοιταξε σαν να μου ελεγε αποφασισε, ομως η μοναδικη μου απαντηση ειναι να κατεβασω το κεφαλι και να κοιταξω τα παπουτσια μου και να αποφασισω πως εκανε παρα πολυ ζεστη κι ας ηταν βραδυ και ας ειχε υγρασια και τα ποδια μου ποναγανε υπερβολικα μετα απο τοσο περπατημα για να κανω την παραμικρη κινηση. το μονο που ζηταγα εκεινη την ωρα ηταν ενα κρεβατι και οχι ενα οποιοδηποτε το δικο μου..

"η ελλειψη της ουσιας σε κανει ευαλωτη σε καταστασεις που αλλιως δεν θα ανεχοσουνα"

ναι και ομως σημερα το ακουσα και συμφωνησα γιατι οντως ειναι πολλες φορες που ανεχομαστε τις καφριλες του αλλου ή τις προσβολες του απο καθαρη κατανοηση ή απο απλη γαιδουρινη υπομονη.. ετσι το μουδιασμα του εγκεφαλου στο οποιο συνεβαλε και η υπερεκθεση στον ηλιο ηταν μια καλη δικαιολογια για να κανω τη δυσκολη σε κατι που ηξερα προ πολλου πως θα λεγα οχι.. οχι γιατι εχω μαθει να ειμαι φτερο στον ανεμο και δεν ειχα σκοπο να κανω κανεναν να με δεσει.. οχι επειδη δεν ειχα ορεξη να ακουω τον καθε κακομοιρη να λεει το δικο του για κατι που δεν τον αφορα στο κατω κατω.. οχι γιατι πολυ απλα οχι..

και οσα βραδια κι αν αποφασιζα να μεινω αυπνη για να σκεφτω το ποτε και πως κατεληγα να τραγουδαω το neverending why και να πινω μοκα τα μεσανυχτα μεχρι να νυσταξω και να ξεραθω στον καναπε. τοσο με απασχολουσε. τοσο που ενα τεταρτο σκεψης με εκανε να βαρεθω. τοσο που ακομα και στο τεταρτο που προσπαθουσα να οργανωθω με επιανε χασμουρητο και απο την ατελειωτη μοκα περναγα στον "αιωνιο υπνο" δεν με απασχολουσε τα αφησα στην τυχη του ως συνηθως.

δεν ειχα ετσι κι αλλιως καμια απαιτηση (ιδιαιτερη) μονο σεβασμο στον προσωπικο μου χωρο και στην προσωπικοτητα μου την οποια βεβαια δεν ειχα γιατι ο αλλος σκεφτηκε πως ειναι μεγαλη μαγκια να ασχολειται μονο με τα "δικα του" λες και ο αλλος δεν ζει δεν εχει τα "δικα του" στο κατω κατω. γι αυτο και το μπαλκονι μου επαψε να ναι χωρος σκεψης και συλογισμου γιατι απλα βαρεθηκα οπως κανω παντα γιατι απλα οταν με ρωτησες αν ξερω τι θελω και απαντησα μεσα στον ενθουσιασμο εμενα εσυ ακουσες εσενα.

ας δουμε λοιπον περα απο το δαχτυλο μας γιατι οταν εγω σου εδειχνα το φεγγαρι εσυ ο μαλακας κοιταγες το δαχτυλο μου..

δεν νομιζω πως σηκωνει αλλο ψαξιμο το θεμα γιατι ποτε μου δεν βρηκα ουτε χρονο ουτε ορεξη να ασχοληθω.. γιατι οσες μερες κι αν ξενυχτησα το κανα γιατι ειχα περασει τοσο υπεροχα βραδια που απο την υπερενταση δεν κοιμομουνα και καθομουνα στον καναπε και γελαγα.. εκει λοιπον ειναι η διαφορα μας εγω για σενα ημουνα και θα μαι εσυ για μενα ισως να σουνα κατι καποτε εστω και ασημαντο τωρα ομως δεν εισαι. εισαι ενας απο τους πολλους. και ας αφησω εσενα να ρωτας γιατι.

I smoke a dozen cancer sticks

το γεγονος οτι προσπαθω απεγνωσμενα να γραψω με εχει μπλοκαρει. νυχτα -οπως παντα αλλωστε- καθομαι στη γωνια μου με το λαπτοπ αγκαλια. σβηνω-γραφω εδω και κανα μισαωρο προσπαθω να μαζεψω τις λεξεις που γυρνανε στο μυαλο μου και να τις κανω κειμενο.

το στομα μου εχει στεγνωσει αλλα βαριεμαι να σηκωθω να παω να ψαξω για κανα κουτακι καφε.

τετοια ωρα θα πρεπε να κοιμαμαι οπως ολα τα φυσιολογικα παιδια εκει εξω ομως το κρεβατι μου μοιαζει αρκετα απομακρο αυτη τη στιγμη και το μυαλο μου δεν λεει να σταματησει να γυριζει. ειναι καλοκαιρι και κανει ψυχρα ο καιρος θυμιζει φθινοπωρο και εχω τυλιχτει με μια παλια ζακετα ενα ονομα και μια στιγμη που μπορει ακομα να με ταλανιζει.

ακομα κι αν εχουν περασει 9 μηνες οσο κανει ενας οργανισμος για να δημιουργηθει και να γεννηθει -ενα ανθρωποειδες- τοσος καιρος εχει περασει απο την τελευταια στιγμη που βρεθηκαμε στον ιδιο χωρο και ανταλλαξαμε κουβεντα. τοσος καιρος και κατι τετοιες ωρες που ειμαι μονη μου και το παιζω η Miss καταθλιψη το μυαλο μου παγωνει μπαινει στο sleep και παιζει σαν παλιο φιλμ οτι εχει γινει οτι εχει περασει σαν χρονομηχανη μονο που ειναι σαν μασημενη κασετα επαναλαμβανει συνεχως τα τελευταια λογια σαν προσευχη. ισως αν εγερνα το κεφαλι μου εκεινη την ωρα να με επαιρνε ο υπνος αλλα ελα που τα ματια μου δεν εκλειναν. το γεγονος οτι μια εικονα σε ανατριχιαζει πιο πολυ κι απο τη μονιαξια μεσα στο σκοταδι περασμενα μεσανυχτα. μεσα μου εκαιγα πιο πολυ κι απο το κερι που σιγοκαιγε στη γωνια. ισως να χρειαζομαι τελικα λιγο αερα. οι "στοχοι" μου τα "ιδανικα" μου με εχουν απορροφησει τοσο που χω ξεχασει πως ειναι ο αερας τετοια ωρα το βραδυ. σηκωθηκα και πηγα στο παραθυρο ναι και ομως ειχε ξαστερια. σαν αποσπασμα απο το μικρο πριγκιπα μου φανηκε να καθομαι και να κοιταω τον ουρανο με απαθεια σαν χαζη και να ονειρευομαι τη δηθεν στιγμη που μονη μου εκαψα και την εκανα σταχτες. το γιατι κραταω αυτες τις σταχτες δεν ξερω. ισως επειδη εχει πια παρει μια ονειρικη διασταση να το χω κρατησει μεσα μου για να παιδευομαι τις κρυες νυχτες σαν αυτην. πολλοι λενε πως η μοναξια τους ποναει. εμενα με βοηθαει οταν υπαρχει ενα χαρτι και ενα μολυβι βοηθαει γιατι τοτε το ονειρο αποκτα υλη ζωντανευει και κινειται μπροστα μου και τοτε εντρομη το τσαλακωνω και το πεταω στον τοιχο.

τελευταια ειναι ολα τοσο υπεροχα τελεια οπως ειχα ζητησει. μια ζωη αψογη. ανεβαινω καθε μερα και περισσοτερο πλεον εχω προγραμμα και μπορω να κοιμαμαι ενα ολοκληρο βραδυ χωρις να ξυπναω πλεον εχω φιλους πραγματικους που το τηλεφωνο τους και η αγκαλια τους ειναι παντα ανοιχτα. πλεον εχω καλες σχεσεις με τους δικους μου συννενοουμαστε εχουμε επικοινωνια.

ομως κατι νυχτες σαν τη σημερινη με πιανουν τα κλαματα γιατι φοβαμαι οτι ολα ειναι ενα ονειρο οτι το πρωι θα ξυπνησω και θα ναι ολα διαλυμενα οπως πριν ομως οχι. τελικα η ζωη μου το ανταπεδωσε και μαλιστα απλοχερα.

εκλεισα το παραθυρο και πηγα και εφτιαξα καφε αποψε δεν εχει υπνο θα παω στην ταρατσα να δω την ανατολη για να θυμηθω το καλοκαιρι γιατι αμα κοιταω τον ηλιο και τα αστερια δεν ξερω αλλα θυμαμαι τον μικρο πριγκιπα. σε αισθανομαι πιο κοντα μου. καληνυχτα.

my notebook

βρισκομαι καρφωμενη στη θεση μου στον καναπε και κοιταω το ατομο που βρισκεται ευθεια μπροστα μου. ναι εχω σαστισει.

παιζει να χει περασει και ενας χρονος απο την τελευταια φορα που ειπαμε "αντιο" εγω ειχα μεινει με την εικονα του ξανθου με την μαυρη μπλε τουφα στο πλαι και τα μπλουζακια με τις σταμπες. τωρα ειδα μπροστα μου εναν τυπο με preppy στυλ φραντζα ελαφρια και καμπαρντινουλα να με κοιταει το ιδιο εντονα.

"κοιτα να δεις που ηρθα εδω για να βρω καλοκαιρι και νομιζα οτι με ξαναστειλανε πισω Αγγλια! τι κρυο ειναι αυτο?"

και τωρα υποτιθεται πως πρεπει να γελασω σε ενα αστειο που ενα χρονο πριν θα με κανε να ξεραθω οχι τοσο απο το σχολιο οσο απο την γκριματσα που το συνοδευε. τωρα ομως με αφηνει σοβαρη να σκαω ενα ελαφρυ χαμογελο και να ανατριχιαζω στην ιδεα οτι καθεσαι απεναντι μου. οτι εισαι εδω. εδω υπαρχεις σε νοιωθω σε βλεπω σε μυριζω σε αισθανομαι.

ποιος εξυπνος ειπε πως η καταλληλη στιγμη για να πεις σε καποιον τι ακριβως νοιωθεις ειναι μια μερα πριν παρεις παραμασχαλα τη βαλιτσα σου και την κανεις χιλιομετρα μακρια του. οχι αυτη ειναι η καταλληλη στιμη για να ραγισεις δυο ζωες και πολλα ονειρα.

οταν μοιραζεσαι με καποιον και το παραμικρο στοιχειο της καθημερινοτητας σου νοιωθεις μια ανεξηγητη οικειοτητα που κατευναζει καθε αλλο συναισθημα που μπορει να αισθανθεις. εχετε αδελφοποιηθει με τον αλλον χωρις ομως να ειστε αδερφια. και ετσι ενα βραδυ φευγετε απο ενα παρτυ και αρχιζει να βρεχει και εκεινη την ωρα σε αρπαει και χορευετε σαν τρελοι μεσα στην βροχη μεχρι τη στιγμη που τα κοκκαλα σου ειναι τοσο παγωμενα και τα ματια του ειναι τοσο εντονα μπλε. κι εσυ το μονο που βλεπεις ειναι το ποσο ομορφος ειναι και μαλλον δεν το βλεπεις μονο εσυ αντιθετα σε αρπαει και σε φιλαει και εσυ ζεις το δικο σου ημερολογιο. και εσυ εχεις λιωσει κι εχεις ανατριχιασει ολοκληρη γιατι καταλαβαινεις ποσο ποθουσες τα χειλη του και ποσο ερωτευμενη ησουν μαζι του. ποσο εντονα συναισθηματα ειχες γι αυτον που μεχρι εχθες σ εβλεπε στην πιο αθλια κατασταση. βλεπεις μπροστα σου τον ανθρωπο ο οποιος σε θεωρουσε ομορφη οταν ξυπναγες, οταν ηταν 3 η ωρα και μετα απο ατελειωτο χορο με χαλασμενο μακιγιαζ σε θεωρουσε την πιο ομορφη κοπελα στον κοσμο. απλα δεν ειχε θαρρος να στο πει να σου εξομοληγει αυτα που νοιωθει. και προφανως αν δεν εβρεχε και δεν σας ειχε πιασει η τρελα να μην στο ελεγε. κι εσυ εκεινη την ωρα εχεις σαστισει αλλα χαμογελας σαν μαλακας γιατι ανακαλυψες τι νοιωθεις..

κι ομως εφυγες και εκεινη τη μερα δεν θα την ξεχασω να περιμενω στην αγκαλια σου στην αιθουσα αναμονης στο αεροδρομιο ποτε περασε μια ωρα ποτε περασε? σαν να περασε ενα λεπτο και ανακοινωνουν την πτηση σου.. και μονο εγω μονο εγω ξερω πως αντεξα να σου πω αντιο και να μην αρχισω να κλαιω μονο εγω ξερω πως σε αφησα να φυγεις να περασεις την πορτα και να βγεις εξω.

και ομως αρχισα να ουρλιαζω και να σου τραβαω τα πραγματα να φωναζω να μην φυγεις μεχρι και το μπουφαν σου σκισα. ΣΤΟΠ.. ξυπνα οχι δεν εγινε ετσι, ετσι εγινε στο μυαλο μου αυτο που προφανως ηθελα να κανω αλλα δεν εκανα. κι εσυ εφυγες με ενα βλεμμα πικρας και κενου. '

φτανουμε σημερα ενα χρονο μετα που ειχαμε να μιλησουμε 6 μηνες να με κοιτας και να ρωτας αν ειμαι καλα. οχι δεν ειμαι καλα ηθελα να σου ουρλιαξω να σου τριψω στη μουρη οτι αυτο που εκανες με σημαδεψε με πονεσε θα προτιμουσα να μην μου ελεγες τιποτα και να φευγες απλα και να σουνα ο φιλος μου. ο καλος μου φιλος που εφυγε στην κωλοχωρα για να σπουδασει μαλακιες. να σουνα ο φιλος που μετα απο 3 χρονια θα γυρναγε και θα μασταν οπως πριν γιατι μεσα στα 3 χρονια θα μιλαγαμε καθε μερα οπως ειχαμε σχεδιασει μεσα στα 3 χρονια θα ρχοσουνα οποτε μπορουσες. ομως η αμηχανια μας εκανε να μιλαμε τους πρωτους 6 μηνες και τους υπολιπους εξι να μην ανταλασσουμε ουτε ενα μηνυμα.

και κατεντησα να ποναω γιατι αφησες ενα τεραστιο κενο. τωρα φυσικα γυρισες και παροτι ειχα κανει προσπαθεια να προχωρησω να ξεπερασω τα παντα να ξεπερασω το γεγονος οτι σε εχασα μεσα απο τα ιδια μου τα χερια εισαι απεναντι μου και προσπαθεις να το παιξεις ανετος και μου επαναφερεις στη μνημη και την παραμικρη λεπτομερεια απο εκεινη τη βραδια και τις επομενες που ακολουθησαν. και παρολο που σε νοιωθω τοσο ξενο θελω να σου ορμηξω και να σε πνιξω στα φιλια. ομως εσυ τιποτα.

και εκεινη την ωρα που τα σκεφτομαι ολα ξυπναω και συνειδητοποιω πως δεν εισαι απεναντι μου. πως εχω πνιγει στα δακρια μεσα στον υπνο μου. κι οσο παραλογο κι αν ακουγεται χτυπαει το κουδουνι. πεταγομαι και τρεχω στην πορτα ανοιγω και εισαι εσυ. εχεις κοψει την μπε τουφα αλλα εχεις το ιδιο ηλιθιο χαμογελο και με βουτας οπως εκανες εκεινο το βραδυ κι εγω επαθα ενα μικρο καρδιακο επισοδειο. ναι ειναι αληθεια..

οπως μου τα διηγηθηκαν :')

The view from our last summer...

Η αγνωστη ευφορια που με πιανει οταν κοιταω τον ουρανο και βλεπω τα αστερια να απλωνονται μπροστα μου σαν απεραντο δασος απο μικρα γυαλιστερα πραγματακια.. και μετα συνειδητοποιω οτι ξημερωνει και δεν εχω παει ακομα σπιτι μου.. και ο ηλιος μολις εχει αρχισει να σκαει μυτη στον οριζοντα.. καθομαι σε μια παραλια στις 6 το πρωι με τα παπουτσια μου στο χερι. τα ποδια μου με εχουν εγκαταλειψει τα μαλλια μου εχουν παψει να υπακουνε στους νομους της βαρυτητας.. το μακιγιαζ μου εχει χαλασει και τα αυτια μου βουιζουν.. η ευφορια ισως οφειλεται και στο σφηνακι που με κερασαν πριν λιγο.. το κρυο μου τρυπαει το κοκκαλο και απλα καθομαι και κοιταω τον ουρανο.. αυτη η μυρωδια απο δερμα και νυχτολουλουδο ανακατεμμενη με την μυρωδια απο τη θαλασσα.. η υγρασια και η αλμυρα πανω μου αφηνουν μια γλυκια αισθηση.. εχω εκστασιαστει απο αυτο που μολις εζησα αλλα τωρα το μονο που μαρτυρα τα γεγονοτα που μολις διαδραματιστηκαν ειναι η εμφανιση μου. το κεφαλι μου εχει νεκρωσει εχεω χαθει στις σκεψεις μου. παρατηρω το κυμα να σκαει απαλα με τοση προσηλωση.. το στομα μου ειναι ετοιμο να πει το ονομα σου που ολο φτανει στην ακρη αλλα δεν βγαινει ποτε.. σαν να θυμαμαι τα παλια καλοκαιρια που καθομασταν στην παραλια και αναβαμε φωτια.. περναμε παραμασχαλα μια μπυρα και ενα ματσο ιστοριες να λεμε.. τωρα απλα κοιταμε τον ουρανο.. αυτο το χαος εκει πανω που σου προκαλει ανακουφιση και γαληνη στην ψυχη σου.. και αυριο θα πρεπει να γυρισω πισω στην τοσο ενδιαφερουσα και αποπνικτικα γεματη ζωη μου.. δεν θελω να γυρισω θελω να κατσω εδω.. το ονομα σου συνεχιζει να κοβει βολτες στο στομα μου και η σκεψη σου κλωθογυριζει στο νου μου.. κι ομως οι μυρωδιες γυρω μου ειναι αρκετες για να μου επαγρυπνισουν το νου να καταλαβω πως καμια φορα τα πιο ομορφα ονειρα ειναι αυτα που μενουν ανεκπληρωτα και πως η σκεψη μου τα χει κανει ηδη πραγματικοτητα. η φαση ειναι οτι εκεινη την ωρα σκεφτομουνα ποσο χαλια μουσικη επαιξε τελικα ο dj και πως στο καλο ειχα σκαρφαλωσει εκει πανω και δεν επεσα..

ποσο υπεροχα ειναι το καλοκαιρι.. ποσο υπεροχη ειναι η ανατολη στην παραλια.. ποσο υπεροχα και γλυκα ειναι τα ξενυχτια.. ποσο γλυκια αισθηση αφηνει ακομα και ο χωρισμος..
καλο μας καλοκαιρι..

so long goodbye.. but it burns like fire..

Μιλαμε για την miss δυναμικη σε αντιθεση με εμενα φυσικα που ειμαι σαν αρνακι ετοιμο για τη σφαγη μπροστα της..
Μιλαμε για εκεινον ο οποιος εφυγε ετσι απλα.. μιλαμε για τη δυναμικη με την οποια κατι δεν παει καλα.. οχι πολυ σκεφτεται τελευταια το παρελθον και ποσο μαλλον προσπαθει να το αναστησει.. προσπαθει αυτες τις σταχτες να τις ξανακανει υλη και να τις ζησει ξανα γιατι της εμεινε η γευση της εμεινε η ανατριχιλα που της προκαλεσε. της εμεινε ενα μικρο κομματι της πανω του. εκει στα σκοτεινα ματια του που στοιχειωνουν τα ονειρα της και την αποπλανουν στον ξυπνιο της. μιλαει για εκεινον σαν να ναι ενα μικρο θαυμα και οχι ενας απλος ανθρωπος.. μιλαει για εκεινες τις στιγμες.. τις υπεροχες αυτες αν και λιγες στιγμες και τα ματια της μεγαλωνουν απο τη λαχταρα. και ομως μονη της εφυγε.. ισως γιατι δεν ηταν ιδανικες η συγκιριες ισως γιατι της τελειωσε το οξυγονο εκεινη την ωρα.. το αντιο ομως το ακουσε πρωτη και η ιδια δεν μπορει να το ξεστομισει..

και εκει που λεμε τα καλα λεμε και την αλλη περιπτωση του ανεκπληρωτου ποθου το πως η αλλη ειχε γαντζωθει στο ονειρο το πως το μυαλο της, της επεβαλλε αυτην την τακτικη για να την κανει υποχειριο των δικων της αναμνησεων των πλεον αμυδρων. η απορια του γιατι ποτε;
η ιδια ζει με τις σκιες της και ετσι πιστευε πως θα ερχοταν η στιγμη οι σκιες θα γινοντουσαν πραγματικοτητα. και οταν εγιναν εμοιαζαν πιο πολυ με ενα μουχλιασμενο πεπλο απο κακες αναμνησεις γιατι ετσι ηταν. καηκαν και αυτες μεσα στο χαμο. ενοιωθε ευαλωτη σε οτιδηποτε τον αφορουσε και μονο η λαχταρα της να ξεκλεψει ενα βλεμμα του ηταν αυτο που χρειαζοταν ολη μερα. ομως δεν το δειξε ποτε περναγε απο μπροστα του κι εβαζε την κουκουλα της μην τυχον και προσεξει το προσωπο της. ηταν διπλα της και του μιλαγε αποτομα μην τυχον και καταλαβει τι νοιωθει. η ιδια ηταν απομακρη χωρις λογο. εψαχνε την ευκαιρια τοσο καιρο και οταν την βρηκε την πουλησε κανονικα αλλα προφανως ετσι επρεπε να γινει για να συνελθει. να σταματησει ο μορφεας να τον φερνει κοντα της.. να σταματησει οταν ανοιγει τα ματια της καθε πρωι αυτος να χει πεταξει.. να σταματησει να νοιωθει αποκομμενη εξαιτιας του.. και να τοσος χαμος για το τιποτα για κατι που τελικα ηταν αμυδρο; ισως δεν ενοιωθε ποτε κατι πραγματικα και ηταν απλως κατι για να περναει την ωρα της οταν δεν ειχε με τι να ασχοληθει οπως στο κατω κατω ετσι ηταν ολοι μικρα ασημαντα παιχνιδακια.. πως εξηγουνταν λοιπον το ακαθοριστο σφυξιμο στο στομαχι οταν τον εβλεπε; πως εξηγουνταν το καψιμο οταν την ακουμπησε; πως ταραζοταν οταν ακουγε το ονομα του; πως στο καλο η καρδια της κοντεψε να σπασει οταν την κοιταξε εντονα εκεινη τη μερα... την πλησιασε και αυτη απλα εφυγε.. απλα.. ναι μετα απο τοσο καιρο και της φανταζει ακομα αδιανοητο χαζο; μα πως μπορεσε; πως μπορεσε να φυγει; ετσι απλα.. απλα.. και μετα απο τοσο καιρο ολο ξεστομιζει αντιο και κλεινει την πορτα.. η πορτα κλειστη παραμενει αλλα κατι την γρατζουναει απο πισω.. κατι που μπορει να γρατζουναει για παντα οσο κι αν προχωρησει θα ειναι ανωφελο.. ενα πολυ μακρινο αντιο.. το οποιο ομως ξεστομισε..


και ετσι προχωραει η ζωη διωχνεις μακρια σου ο,τι πραγματικα θες ο,τι σου καει τα σωθηκα και σου ταραζει την ψυχη ο,τι σε ποναει και σε ματωνει. και καταληγεις να λες ευχαριστω στα υποκαταστατα... love is a losing game.. ερωτας μωρο μου ερωτας.. καιγεσαι και δεν ξερεις γιατι..
θυμασαι το τωρα.. θυμαμαι τα παλια.. 

In a funk

προχθες καλη ωρα καθομασταν και μιλουσαμε για ειλικρινια και φιλαληθεια..
ναι η κουβεντα στις 4 το πρωι ηταν κατι παραπανω απο την κλασσικη γκομενοσυζητησουλα.
ειχαμε στρωσει φατσες σηκωσαμε μανικια και ειχαμε παρει το σοβαρο υφος.
η Σοφια (γουσταρω να μιλαω επωνυμα) με κοιταγε με απορια:
"ρε μιλας σοβαρα τωρα; τετοια ξεφτιλα;"
και ομως ηταν τετοια ξεφτιλα να φτασουμε να αμφισβητουμε το ιδιο μας το ειναι. αυτο που πραγματικα μας λειπει ειναι να κοιταξουμε τον εαυτο μας και να πουμε ισια τι νοιωθουμε οχι να κρυβομαστε πισω απο την κιτρινιασμενη μασκα της καταθλιψης και να κλαψομουνιαζουμε ολη μερα.
ναι τωρα πεισε μας οτι μετα απο τις σωστες σου επιλογες και τις δυναμικες σου αποφασεις εκανες στροφη και αποφασισες να δεις τη ζωη με αλλο ματι. οχι φιλε εχεις πολλα ψυχολογικα προβληματα και μια δηθεν δυναμικη αποφαση που εχεις ηδη μετανιωσει δεν σε σωζει. καθοσουνα και γκρινιαζες ολη μερα για το που να χωσεις τα χρηματα σου γιατι στον κωλο σου προφανως και δεν χωρανε αλλα.

η αλλη ειχε τυλιχτει με την κουβερτα και με κοιταγε.. "α τοσο καλα"
οταν ειδικα ακουσε και την συνεχεια η κυρια Σοφια ειπε το εξης: "εισαι σαδιστρια μωρο"
δεν θα το ξεχασω ποτε μου αυτο μπορει εσυ μικρη μου να μην το θυμασαι γιατι ηταν πολυυυυυ αργα και νυσταζαμε αλλα ηταν υπερβολικα αληθινο. δεν ειναι μονο ο μαλακομαγνητης που τελικα το πιστευω οτι τον εχω φυτεμενο στο κουτελο ειναι αυτη η βλακεια να ελκω οτιδηποτε προβληματικο.. και εν τελει πιστευω πως εχω πραγματικα την ταση να κανω κακο σε εμενα ο λογος αγνωστος το μονο σιγουρο ειναι πως το τελευταιο ξεκαθαρισμα απεδωσε και το επομενο θα ναι ακομα πιο τρανταχτο.. προσδεθειτε!

 

The sunlight hurts my eyes..

"ωστε.. φοβασαι; καλα κανεις.."

"ωστε πονας; χαιρομαι"

εχω παρει το μοχθηρο υφος και σε κοιταω να ψυχοραγεις στις γραμμες οχι δεν θα σου κανω τη χαρη να σε τραβηξω στο κατω κατω μονος σου πηγες εχω δεν εχω καμια δουλεια να κανω τον καλο σωτηρα. ενα παραπανω να ευχαριστιεμαι τη στιγμη ενα παραπανω να απολαμβανω τον ζεστο ηλιο μετα απο τετοιο χειμωνα και να χω τετοιο θεαμα μπροστα μου. προφανως εισαι κι εσυ θυμα των παρορμησεων σου προφανως και δεν ξερεις τι θες και αναζητας καποιον να ναι εκει να σε σηκωσει οταν θα πεσεις. νομιζεις οτι θα σε κυνηγαω μια ζωη νομιζεις πως θα μαι πλαι σου οταν κανεις ο,τι σου κατεβει νομιζεις πως για ολα θα την πληρωνω εγω.. 

και τωρα λιωνεις σαν κερι εχεις μαυρισει και χανεσαι. πιο καλα μακρια μου σε ειχα τοσο καιρο γιατι γυρισες; γιατι θες να με τραβηξεις παλι μεσα στο βουρκο; γιατι θες να με κανεις παλι αφελη και φοβισμενη; ισως να πιστευεις πως το αδιστακτο υφος μου ειναι ψεμα κι ομως δεν ειναι..

με πιανει ενα ριγος ετσι που σε βλεπω να σπαρταρας αλλα δεν εχω αλλη επιλογη το πηρα αποφαση εχεις τελειωσει το μονο που μπορω ειναι να το απολαυσω να γινεται αργα μπροστα μου.. τρεμει το εδαφος.. μας τελειωσες αντιο..

γυρισα γιατι δεν ηθελα να το δω και πραγματικα σαν να φυγε ενα βαρος απο πανω μου.. 

στο καλο.. μην ξαναγυρισεις..

αλληγορικο και βουκολικο ετσι παει...

you? again?

σκοταδι, φωτα, μουσικη τερμα..
σπρωχνεις για να περασεις.. βγαινεις στο δρομο και βρωμας τσιγαριλα απο το ντουμανι..
και με το μαλλι μου και το μακιγιαζ μου να τα χουν τιναξει απο τον χορο τα ποδια μου να τρεμουν και το κεφαλι μου να γυριζει απο τα φωτα σπρωχνω για να περασω βγαινω εξω και πραγματικα κρυωνω.. ανοιξη ειναι οχι καλοκαιρι 2η φορα που την παταω μεσα σε 1 εβδομαδα *cheers* και οπως προχωραω στρεφω το βλεμμα μου.. και ηταν πολυ ΓΟΥΑΟΥ!

I walk in shadows

σηκω φυγε και μην πεις τιποτα.
αν ηθελα να ακουσω θα το χα κανει εδω και καιρο.

ΣΠΑΣΕ

μου τη δινουν οι δηθεν, οι απροσωποι ανθρωποι που νομιζουν οτι το κυριλε ειναι παντα το αψογο
μου τη δινει να μου επιβαλλουν οι αλλοι τη γνωμη τους και να κανονιζουν τη ζωη μου
μου τη δινουν οι διπροσωποι ανθρωποι που κανουν τα χιλια μυρια και κατηγορουν τους αλλους
μου τη δινουν οι ξελιγωμενες γκομενες που δεν εχουν στανταρ και αξιοπρεπεια
μου τη δινουν τα ζωα που κρινουν απο την εξωτερικη εμφανιση των αλλων
μου τη δινουν οσοι θεωρουν το διαφορετικο περιθωριακο
μου τη δινει ο κλασσικος σιχαμενος -εχω υφακι- τυπος που νομιζει οτι ειναι Ο γκομενος
μου τη δινει η "κλασσατη" γκομενα που ειναι μια αρχικατινα του κερατα
μου τη δινουν οι ψευτικοι φιλοι που ειναι μονο για το συμφερον τους
μου τη δινει η κοροιδια
μου τη δινει ο σκυλος μου που δεν με ακουει ποτε
μου τη δινει να μαι αρρωστη καθε ανοιξη και ποτε τον χειμωνα
μου τη δινει που ξεχναω παντα το κινητο μου στο αθορυβο
μου τη δινει να γνωριζω καινουριο κοσμο και να μην συγκρατω ποτε ονοματα
μου τη δινει αυτος που πιστευει οτι ειναι ο εξυπνοτερος-ομορφοτερος-καλυτερος
μου τη δινει αυτος που σε προσβαλλει και μετα χαιρεται μονος του επειδη νομιζει οτι σε πληγωσε
μου τη δινει ο κυκλοθυμικος μαλακας που κανει σαν κωλογερος
μου τη δινει να μου παιρνουν την τελευταια τσιχλα
μου τη δινει να μου τελειωνουν τη μπαταρια στο κινητο
μου τη δινει να μην κανω αυτο που θελω γιατι με νοιαζει παντα η γνωμη των αλλων
μου τη δινει που οι αλλοι δεν βαζουν τον εαυτο τους ποτε στη διαδικασια να σκεφτουν


δυστυχως εχω περασει και τον γκρινιαρη απο τα στρουμφακια και ναι κανω σαν κωλογρια αλλα ετσι ειναι.. οι καταστασεις σε κανουν ετσι.. τα γεγονοτα που βλεπεις καθημερινα και θες να χτυπησεις το κεφαλι σου στον τοιχο..
δυστυχως ο σκυλος μου δεν θα μ ακουσει ποτε.. ειδικα τωρα που χει γερασει.. δυστυχως οι αλλοι θα με κρινουν παντα για τις επιλογες μου γιατι δεν καταλαβαινουν πως το φυσιολογικο ειναι βαρετο..
δυστυχως δεν φταιω σε κατι που τα μικροβια με βρισκουν ελκυστικη το καλοκαιρι..
και τελος δυστυχως οι ανθρωποι δεν αλλαζουν ουτε θα αλλαξουν ποτε..

volatile times..

μπορεις να πεις πως ηταν μια απο τις βασανιστικοτερες νυχτες της ζωης μου. ολα γυριζουν στο κεφαλι μου..
γιατι;
πως;
ποτε;
οντως ποτε σκατα εγιναν ολα αυτα; ε;
σηκωθηκα  ή μαλλον πεταχτηκα απο το κρεβατι μου δεν ειπα καλημερα σε κανεναν απλα τους αγνοησα. πρεπει να το κανω πρωτα. το χαιδεμενο μαλακισμενο με τις μπουκλιτσες και τα ροζ κοκαλακια μας τελειωσε. τα πραγματα εχουν αγριεψει παρα πολυ. πρεπει να κανει κατι αλλο το κοριτσακι τωρα.
υποτιθεται πως τωρα θα καθομουν να διαβασω οχι ομως πριν το κανω.. αργησα παρα πολυ το ξερω. χωρις να παρω τη δοση καφεινης που χρειαζομουν ορμηξα μεσα τα πεταξα ολα κατω. χαμος.
που στο διαλο ηταν; και επιτελους το βρηκα το αθλιο ροζ τετραδιο. το ανοιξα ηταν ολα μεσα διπλωμενα.
τα ανοιξα ολα.. ηταν κειμενα.. δικα μου.. κειμενα για μενα το παρελθον που δεν ελεγε να σβηστει.. χαρτια με σταμπες απο δακρυα με μασκαρα να τα χουν λεκιασει.. χαρτια οπου τα νοηματα ειχαν πυκνωθει τοσο τοσο πολυ.. χαρτια τσαλακωμενα απο τα νευρα χαρτια λερωμενα γεματα μουντζουρες.
μερικα δεν αντεχα να τα διαβασω το κανα ομως.. χολη-σκετη
πως ενοιωθα ρε γαμωτο.. τα πηρα ολα τα χωσα σε μια σακουλα ολα εκτος αυτο το παλιο το κατακιτρινο που ουτε καν θυμαμαι ποτε το γραψα.. πανε σιγουρα 3 χρονια.. το ονομα γραμμενο πανω του.. το περιεχομενο μια συντομη ιστορια χωρις πολλα πολλα αλλωστε δεν εγινε ποτε τιποτα για να γραψω απλα σκεψεις.. που φυσικα μ αντιπροσωπευουν και τωρα.
εδεσα τη σακουλα και ανεβηκα στην ταρατσα. τους εβαλα φωτια. τι ωραια που καιγονταν ολα αυτα που μ εκαναν ρακος καποτε.. ειχαν γινει ολα σταχτη.. το παρελθον σβηνοταν φλογιτσα φλογιτσα.. μετα απο μιση ωρα καηκαν ολα.. τα κοιταξα και γελασα ειχαν γινει σταχτη..
μαζεψα τις σταχτες και τις πεταξα απο κατω. εκει οπου θα θελα να σουνα κι εσυ για να πεταξω κι εσενα να απαλλαξω τον κοσμο απο ακομα εναν μαλακα.
οι σταχτες σκορπιζονταν στον αερα.. νομιζω περασε ετσι; το κιτρινο χαρτι ομως ηταν ακομα και θα ειναι στην τσεπη μου. εσυ κατσε εκει τωρα που ηρθες  οπως ελεγε το χαρτι δεν θα σε καψω προτιμω να καω εγω πρωτα. καλημερα λοιπον.. απο εδω και περα καλημερα.. ελπιζω..

I wanna boy who tastes like whiskey and cigarettes

τι απεγινε ο ιπποτισμος;
πραγματικα αναρωτιεμαι αν υπαρχει μονο σε κατι σκονισμενες ταινιες 80's οπου καθομαι και βλεπω οταν πραγματικα δεν εχω τι να κανω. οχι τιποτα αλλο, αλλα να χειροτερευω τη ψυχολογια μου οταν βλεπω το τωρα με το πριν..
ναι θελω κι εγω τον απιστευτο John Cusak να χει στηθει κατω απο το παραθυρο μου με το στερεοφωνικο στα χερια..
ναι θελω κι εγω να παω βολτα πανω στην μηχανη του γκαζον οπως τοτε με τον Patrick dempsey
ναι θελω τον κυριο jake απο το sixteen candles να με περιμενει εξω απο μια εκκλησια χωρις να βγαζει κουβεντα..
ναι θελω τον Judd Nelson να σηκωνει με θριαμβο την γροθια του στον αερα επειδη ξερει πως με εχει δικη του..
μια φορα θελω κι εγω να ζησω οπως σε μια 80's ταινια.. χωρις λιγοτερα ουτε περισσοτερα.. απλα ο john hughes δεν θα σκηνοθετει τη ζωη μου.. as olive penderghas
ολα αυτα ακουγονται και ειναι ανιαρα.. τοσο αηδιαστικα μελο που μας προκαλουν δυσφορια..
η δυσφορια ερμηνευεται ως επιθυμια καμια φορα..
η κοινωνια εχει αλλαξει τοσο πολυ μεσα σε ουτε 30 χρονια.. πλεον μας εξουσιαζει το μιρκο πραγμα αναμεσα στα ποδια μας.. φωναζει παντου σεξ. εχει καταντησει αηδια οτι εχει θεοποιηθει πια τοσο πολυ. διαγραφουμε καθε αξια καθε αρχη στο ονομα αυτου.
δεν υπαρχει πια επιλογη του αλλου με βαση την προσωπικοτητα του αλλα με βαση την ευκολια της προσεγγισης του.
το πιο οδυνηρο ειναι οταν βλεπω γυναικες να επιστρευονται τις πρακτικες του κυριου cusak προκειμενου να προσεγγισουν το ετερον ημισυ γελαω με πικρα γιατι βλεπω ποσο χαμηλα εχουμε πεσει..
επισης οποιος δεν ενδιαφερεται για την ευρεση αμεσα ερωτικου συντροφου προς προσκαιρη ικανοποιηση (το πα οσο πιο κοσμια μπορουσα) (λαικιστι γαιτι δεν αντεχω να μην βρισω στην παρουσα φαση ψαχνει για πηδημα ευκολο και γρηγορο χωρις πολλα πολλα) εχει παψει να χει στανταρ. και τι εννοω με αυτο;
ποιος οταν βρει το "καλο-παιδι-που-σεβεται-ειναι-ευγενικο-σε-εχει-σαν-πριγκιπισσα-κοκ" δεν πα ναι σαν αναποδο γαμωτο κανεις την καρδια σου πετρα παιρνεις μια βαθια ανασα και λες δεν παει στο διαολο η εμφανιση αφου ειναι καλο παιδι, (σπανιο σημερα), δεν πα να ναι και Ο λαπας εσυ λες οκ θα το ξεπερασουμε παρεα. η απαντηση ειναι οχι. γιατι οχι κατα εμενα;
γιατι να κατσει μια κοπελα ή ενα αγορι αντιστοιχα να συμβιβαστει και να μην ΄ψαξει να βρει το καλυτερο για εκεινον απλα και μονο επειδη ειναι "καλο παιδι" ο αλλος; τι παει να πει;
μεινε μονος σου πιο καλα παρα να παιδευεις τον ιδιο σου το εαυτο (σ' αυτην την περιπτωση δεν θα αναφερθω καθολου στην αλλη πλευρα γιατι δεν ειναι αυτο το θεμα μας)
εχουν σκληρυνει ολα σημερα. αισθηματα, σχεσεις ολα ειναι απροσωπα. εχει γινει τρομερη ζημια.
εισαι με καποιον και φορας μασκα μην τυχον και του δειξεις ποσο πολυ τον θες.

"καθεται στη γωνια και την παρακολουθει απο την ωρα που μπηκε μεσα.. δεν τον εχει δει.. ειναι ομορφη.. περπαταει προς το μερος του.. αναβει τσιγαρο και αφηνει στην αρκη το ποτο του.. εκεινη περπαταει αγερωχη.. υπεροχη.. τον κοιταζει στα ματια.. μεγαλα καστανα την καρφωνει κι εκεινος.. βαθυ πρασινο.. της χαμογελαει και του ανταποδιδει.. ερχεται προς το μερος του την αρπαει και τη φιλαει.. εχει γευση απο τσιγαρο και ουισκι.. σηκωνει το χερι του στον αερα.. φιλε ειναι δικη μου.."
την κοιταει στα ματια.. "θα ρθω αυριο να σε παω βολτα με την μηχανη του γκαζον.. δεν νομιζω να χεις κανονισει τιποτα;" 80's
και ηρθε..

naked but safe

εμεις οι θνητοι ολοι εχουμε παθη.. δεν ειμαστε τελειοι ειμαστε αχρηστες υπαρξεις και θεοποιουμε τα alter ego μας με τετοιο τροπο ωστε να μας εκπληρωνουν..
πεινασμενα ψαχνουν και σκαλιζουν τον κοσμο γυρω τους και διψουν για αισθηματα, για σαρκα, για οτιδηποτε δεν εχει ορια.
μας απροσωποποιουν μας μειωνουν μας διωχνουν ομως τον πονο.
μας ικανοποιουν γιατι πιστευοντας πως ετσι ξεπερνας τον ευατο σου και γινεσαι καλυτερος γινεσαι κυριος του και ετσι χανεις τη γη κατω απο τα ποδια σου και τα ορια σου..
αυτο που σου φαινεται ιδανικο σου φανταζει παντελως απιαστο και ονειρικο.
ο εαυτος εχει γινει υποχειριο της προσωπικοτητας σου.
νομιζεις οτι, ο,τι κι αν πιστευεις πως μπορεις να το κανεις εισαι ικανος και το κανεις.
κι εδω ερχεται ο αντιλογος της πραγματικοτητας για το τι εισαι πραγματικα και που πας. γιατι εχεις φτασει στον πατο.
ενα πλασμα που ζει στο ψεμα η στην πληρη ευσεινηδησια αναλογως την προσωπικοτητα.
αυτος που ταυτιζεται με οτιδηποτε τον εκστασιαζει η απλα το απορριπτει.
και ολοι κρυβομαστε στο σκοταδι γιατι ειμαστε τοσο γυμνοι και τοσο ιδιοι στο φως.
τοσο αδειοι μεσα μας τοσο ρηχοι οσο αυτοι που θα ημασταν αν ημασταν ανθρωποι.
μεσα μας αισθανομαστε ασφαλεια. οτι εχουμε ολοκληρωσει την αποστολη μας.
θα πεσουμε ηρεμοι στα κρεβατια μας το βραδυ και θα πνιξουμε τα θελω μας.
ο διπλανος σου αναστεναζει για να μην φωναξει.
σε κοιταει γιατι φοβαται να σου μιλησει.
σε απορριπτει γιατι τον εχεις ξεπερασει.
εκεινη προσπαθει να ταυτιστει να γινει ενα με τον εαυτο της. ποσο δυσκολο ε; ισως να μην την ξερει πραγματικα κανενας. ουτε εκεινη.
ας προσποιηθουμε πως δεν εγινε ποτε τιποτα μονο ετσι θα αποδεχτουμε τους εαυτους μας..
ποσο σαπιοι ειμαστε πια.. ποσο κενοι..
με τρομαζει..

                                                                      

an other sleepless night..

να παλεψω για κατι νεο και υποτιθεμενα συναρπαστικο; αληθεια;
να δηλωσω εκπληκτη απο χαρα μπρος σε κατι που με αηδιαζει..
να πω πως θα το κανω ενω στην πραγματικοτητα θα το αφησω πισω μου.. θα το βγαλω απο μεσα μου και θα το ακουμπησω εκει ψηλα στο ραφι με τις αναμνησεις και θα το κοιταω με αγανακτηση..
να δυσφορω στη σκεψη οτι ακομα και τωρα γνωριζω τι θα γινει παρακατω κι αν στα αληθεια αξιζει να περασω απεναντι.
παροτι ξερω πως το ραφι εχει λυγισει απο το βαρος στιβαζω συνεχεια πραγματα εκει και μενω απλα να τα κοιταω.. δεν ειναι μονο πραγματα που μου προκαλουν πονο..
ειναι πραγματα που θα μου θυμιζουν για παντα ποια ειμαι τι θα κανω..
ειναι πραγματα υποτιθεμενης αξιας τα οποια οφειλω να συντηρω.. γιατι;
γιατι το διαλεξα να ταλαιπωρω τον εαυτο μου μ αυτα..
μπορει να ναι απο τις πιο τρανταχτες σκεψεις μεχρι τις πιο γαληνιες αναμνησεις αλλα μενουν εκει να με κοιταζουν "παραπομενες" που δεν τις επελεξα.. που εβαλα αλλα πανω αυτες..
και αναρωτιεμαι ακομα αν εκανα καλα.. αν επρεπε μηπως να κανω σκουπιδι τον εαυτο μου και τα κομματια μου για να προσαρμοστω... αν ολα αυτα στο ραφι ειναι το καλο μου και εγω αντιθετως επελεξα το στραβο δρομο γεματο αγκαθια.. αν οι επιλογες που με γεμιζαν δυσφορια ισως τελικα να μην ηταν τοσο κακες.. ισως το μυαλο μου να παιζει παιχνιδια και να κανει σεναρια που δεν πρεπει.. γιατι ισως να ναι θυμα των περιστασεων.. θυμα της τυχης ή των ατομων γυρω μου..
ισως το ενστικτο τελικα να χει δικιο.. ισως αμα ειχα ακουσει τη φωνουλα μεσα μου να μην ειχα χασει το μπουσουλα και να βαδηζα με σταθερο βημα.. να μην επεφτα χαμηλα και να ηξερα τι να κανω.. η καλυτερα να ξεκολλαγα απο το παρελθον γιατι οσο προχωραει ο χρονος τοσο κολλαω πισω μου.. χωρις λογο το ραφι δεν εχει πιασει αραχνες γιατι το σκαλιζω συνεχεια.. ψαχνω συνεχεια το γιατι και το πως.. και παλι πιστευω πως το ραφι πρεπει να καει.. να καει μια και καλη γιατι αλλιως απλα θα μεινει εκει.. κι εγω θα μενω κολλημενη απο πανω να λεω.. "αν.." "αν.." σιγουρα ειναι αργα.. ο,τι εγινε εγινε απλα πρεπει να κοιταξω να γεμισω καινουριο ραφι.. οχι αυτη τη φορα με τα ατελειωτα σεναρια περι καταστασεων αλλα με τις κακες αναμνησεις γιατι μετα πρεπει απλως να μεινει να σκονιστει και να λερωθει... να μην μου προκαλει δυσφρορια.. να φευγει απλα και σιωπηρα απο μενα.. γιατι πρεπει να γλιτωσω τον εαυτο μου απο το θεατρο του παραλογου και των σκιων του παρελθοντος.

the death of nancy boy

..."δεν ειναι παραλογο καποιος να πρεπει να καταβαλει αγωνα για να σε κανει να τον αγαπησεις
              ακομα και να τον εμπιστευτεις ενω ειναι εξωπραγματικα ευκολο με μια απλη κουβεντα ή 
                                                                       πραξη να σε κανει να τον μισησεις για ολη σου τη ζωη;...

...δεν εχω υπαρξιακα απλα ειναι τοσο παραλογο τον ανθρωπο που μεχρι εχθες ηταν στη ζωη μου και ηξερε ανατριχιαστικες λεπτομερειες για μενα τωρα απλως να ειναι ενας "γνωστος" πολυ απλα γιατι θεωρησε την εμπιστοσυνη πολυτελεια..
...δεν θιγω απλα τονιζω πως η αγκαλια που αλλoτε σε γεμιζε ασφαλεια τωρα σε απωθει και σε ξενιζει...
...γιατι τελικα ο αγωνας για καποιον δεν σταματαει ποτε...

I am terrified. I think too much. I get emotional when I drink too much.

Γιατι οταν δεν αντεχεις αλλο και εισαι μονος σου ξερεις πως πρεπει να στηριχτεις στον εαυτο σου. το στηθος σου βουλιαζει. εισαι απελπισμενος εκεινη η στιγμη σε κανει να φαινεσαι τοσο μικρουλης και ασημαντος...
τα ακρα σου μουδιαζουν γιατι δεν ξερεις τι να κανεις.. τι σου χουν πει να κανεις σε τετοιες περιπτωσεις; το εγω σου απο τη μια λεει παρατα τα και απο την αλλη "σηκω μωρη!"
κι εσυ απλα κοιτας με απαθεια γιατι το χερι σου τρεμει και η αναπνοη σου κοβεται..
.."γιατι να μην ειναι καποιος εδω να μου κρατησει το χερι να μου πει πως ολα θα πανε καλα;"..
οχι μονος σου γεννηθηκες μονος σου θα πεθανεις μονος σου διαλεγεις.. εσυ μονος σου αισθανεσαι, μονος σου πονας μονος σου σκεφτεσαι. και οταν ανοιξει η πορτα στο κενο αποφασιζεις ή να την κλεισεις η να πεσεις μεσα.
αυτα σκεφτοταν ετρεξε και περασε απεναντι κοιταξε το παρκακι. ειδε τα παιδακια που παιζουν.
γελανε γιατι δεν ξερουν τι τους περιμενει παρακατω στη ζωη.
εσβησε το τσιγαρο της με το παπουτσι της και κοιταξε πανω.. δεν θα τρεμω.. δεν θα τρεμω..
θα σταθω στα ποδια μου.. εγω για μενα.. μονο για εμενα.. ετσι δεν παει στο κατω κατω;
"μαμα να σου να εδω να με κρατησεις.. καταρρεω"

to the lovers we left behind..

you excist in my mind in my breathe.
you are parts of me..
you excist in my night and my dreams..
lover of the last night, lover of my dream, lover of my life..
you make me smile..
I've won you and I've lost you..
you are there for the bad days and the good nights..
you are the people who learn me how to feel how to fight..
break me chase me.. you are the salt in the wounds..
the part of me wich wanders through my mind..


speaking as my alter ego.. the wicked one..

people always leave..

where are you going?..
I'm leaving..
but... why?
because people always leave.. get used to this..
so.. there's a reason for leaving?
I'm just.. afraid of fall in love with you.. but also.. I don't like the climate..