naked but safe

εμεις οι θνητοι ολοι εχουμε παθη.. δεν ειμαστε τελειοι ειμαστε αχρηστες υπαρξεις και θεοποιουμε τα alter ego μας με τετοιο τροπο ωστε να μας εκπληρωνουν..
πεινασμενα ψαχνουν και σκαλιζουν τον κοσμο γυρω τους και διψουν για αισθηματα, για σαρκα, για οτιδηποτε δεν εχει ορια.
μας απροσωποποιουν μας μειωνουν μας διωχνουν ομως τον πονο.
μας ικανοποιουν γιατι πιστευοντας πως ετσι ξεπερνας τον ευατο σου και γινεσαι καλυτερος γινεσαι κυριος του και ετσι χανεις τη γη κατω απο τα ποδια σου και τα ορια σου..
αυτο που σου φαινεται ιδανικο σου φανταζει παντελως απιαστο και ονειρικο.
ο εαυτος εχει γινει υποχειριο της προσωπικοτητας σου.
νομιζεις οτι, ο,τι κι αν πιστευεις πως μπορεις να το κανεις εισαι ικανος και το κανεις.
κι εδω ερχεται ο αντιλογος της πραγματικοτητας για το τι εισαι πραγματικα και που πας. γιατι εχεις φτασει στον πατο.
ενα πλασμα που ζει στο ψεμα η στην πληρη ευσεινηδησια αναλογως την προσωπικοτητα.
αυτος που ταυτιζεται με οτιδηποτε τον εκστασιαζει η απλα το απορριπτει.
και ολοι κρυβομαστε στο σκοταδι γιατι ειμαστε τοσο γυμνοι και τοσο ιδιοι στο φως.
τοσο αδειοι μεσα μας τοσο ρηχοι οσο αυτοι που θα ημασταν αν ημασταν ανθρωποι.
μεσα μας αισθανομαστε ασφαλεια. οτι εχουμε ολοκληρωσει την αποστολη μας.
θα πεσουμε ηρεμοι στα κρεβατια μας το βραδυ και θα πνιξουμε τα θελω μας.
ο διπλανος σου αναστεναζει για να μην φωναξει.
σε κοιταει γιατι φοβαται να σου μιλησει.
σε απορριπτει γιατι τον εχεις ξεπερασει.
εκεινη προσπαθει να ταυτιστει να γινει ενα με τον εαυτο της. ποσο δυσκολο ε; ισως να μην την ξερει πραγματικα κανενας. ουτε εκεινη.
ας προσποιηθουμε πως δεν εγινε ποτε τιποτα μονο ετσι θα αποδεχτουμε τους εαυτους μας..
ποσο σαπιοι ειμαστε πια.. ποσο κενοι..
με τρομαζει..