να παλεψω για κατι νεο και υποτιθεμενα συναρπαστικο; αληθεια;
να δηλωσω εκπληκτη απο χαρα μπρος σε κατι που με αηδιαζει..
να πω πως θα το κανω ενω στην πραγματικοτητα θα το αφησω πισω μου.. θα το βγαλω απο μεσα μου και θα το ακουμπησω εκει ψηλα στο ραφι με τις αναμνησεις και θα το κοιταω με αγανακτηση..
να δυσφορω στη σκεψη οτι ακομα και τωρα γνωριζω τι θα γινει παρακατω κι αν στα αληθεια αξιζει να περασω απεναντι.
παροτι ξερω πως το ραφι εχει λυγισει απο το βαρος στιβαζω συνεχεια πραγματα εκει και μενω απλα να τα κοιταω.. δεν ειναι μονο πραγματα που μου προκαλουν πονο..
ειναι πραγματα που θα μου θυμιζουν για παντα ποια ειμαι τι θα κανω..
ειναι πραγματα υποτιθεμενης αξιας τα οποια οφειλω να συντηρω.. γιατι;
γιατι το διαλεξα να ταλαιπωρω τον εαυτο μου μ αυτα..
μπορει να ναι απο τις πιο τρανταχτες σκεψεις μεχρι τις πιο γαληνιες αναμνησεις αλλα μενουν εκει να με κοιταζουν "παραπομενες" που δεν τις επελεξα.. που εβαλα αλλα πανω αυτες..
και αναρωτιεμαι ακομα αν εκανα καλα.. αν επρεπε μηπως να κανω σκουπιδι τον εαυτο μου και τα κομματια μου για να προσαρμοστω... αν ολα αυτα στο ραφι ειναι το καλο μου και εγω αντιθετως επελεξα το στραβο δρομο γεματο αγκαθια.. αν οι επιλογες που με γεμιζαν δυσφορια ισως τελικα να μην ηταν τοσο κακες.. ισως το μυαλο μου να παιζει παιχνιδια και να κανει σεναρια που δεν πρεπει.. γιατι ισως να ναι θυμα των περιστασεων.. θυμα της τυχης ή των ατομων γυρω μου..
ισως το ενστικτο τελικα να χει δικιο.. ισως αμα ειχα ακουσει τη φωνουλα μεσα μου να μην ειχα χασει το μπουσουλα και να βαδηζα με σταθερο βημα.. να μην επεφτα χαμηλα και να ηξερα τι να κανω.. η καλυτερα να ξεκολλαγα απο το παρελθον γιατι οσο προχωραει ο χρονος τοσο κολλαω πισω μου.. χωρις λογο το ραφι δεν εχει πιασει αραχνες γιατι το σκαλιζω συνεχεια.. ψαχνω συνεχεια το γιατι και το πως.. και παλι πιστευω πως το ραφι πρεπει να καει.. να καει μια και καλη γιατι αλλιως απλα θα μεινει εκει.. κι εγω θα μενω κολλημενη απο πανω να λεω.. "αν.." "αν.." σιγουρα ειναι αργα.. ο,τι εγινε εγινε απλα πρεπει να κοιταξω να γεμισω καινουριο ραφι.. οχι αυτη τη φορα με τα ατελειωτα σεναρια περι καταστασεων αλλα με τις κακες αναμνησεις γιατι μετα πρεπει απλως να μεινει να σκονιστει και να λερωθει... να μην μου προκαλει δυσφρορια.. να φευγει απλα και σιωπηρα απο μενα.. γιατι πρεπει να γλιτωσω τον εαυτο μου απο το θεατρο του παραλογου και των σκιων του παρελθοντος.
να δηλωσω εκπληκτη απο χαρα μπρος σε κατι που με αηδιαζει..
να πω πως θα το κανω ενω στην πραγματικοτητα θα το αφησω πισω μου.. θα το βγαλω απο μεσα μου και θα το ακουμπησω εκει ψηλα στο ραφι με τις αναμνησεις και θα το κοιταω με αγανακτηση..
να δυσφορω στη σκεψη οτι ακομα και τωρα γνωριζω τι θα γινει παρακατω κι αν στα αληθεια αξιζει να περασω απεναντι.
παροτι ξερω πως το ραφι εχει λυγισει απο το βαρος στιβαζω συνεχεια πραγματα εκει και μενω απλα να τα κοιταω.. δεν ειναι μονο πραγματα που μου προκαλουν πονο..
ειναι πραγματα που θα μου θυμιζουν για παντα ποια ειμαι τι θα κανω..
ειναι πραγματα υποτιθεμενης αξιας τα οποια οφειλω να συντηρω.. γιατι;
γιατι το διαλεξα να ταλαιπωρω τον εαυτο μου μ αυτα..
μπορει να ναι απο τις πιο τρανταχτες σκεψεις μεχρι τις πιο γαληνιες αναμνησεις αλλα μενουν εκει να με κοιταζουν "παραπομενες" που δεν τις επελεξα.. που εβαλα αλλα πανω αυτες..
και αναρωτιεμαι ακομα αν εκανα καλα.. αν επρεπε μηπως να κανω σκουπιδι τον εαυτο μου και τα κομματια μου για να προσαρμοστω... αν ολα αυτα στο ραφι ειναι το καλο μου και εγω αντιθετως επελεξα το στραβο δρομο γεματο αγκαθια.. αν οι επιλογες που με γεμιζαν δυσφορια ισως τελικα να μην ηταν τοσο κακες.. ισως το μυαλο μου να παιζει παιχνιδια και να κανει σεναρια που δεν πρεπει.. γιατι ισως να ναι θυμα των περιστασεων.. θυμα της τυχης ή των ατομων γυρω μου..
ισως το ενστικτο τελικα να χει δικιο.. ισως αμα ειχα ακουσει τη φωνουλα μεσα μου να μην ειχα χασει το μπουσουλα και να βαδηζα με σταθερο βημα.. να μην επεφτα χαμηλα και να ηξερα τι να κανω.. η καλυτερα να ξεκολλαγα απο το παρελθον γιατι οσο προχωραει ο χρονος τοσο κολλαω πισω μου.. χωρις λογο το ραφι δεν εχει πιασει αραχνες γιατι το σκαλιζω συνεχεια.. ψαχνω συνεχεια το γιατι και το πως.. και παλι πιστευω πως το ραφι πρεπει να καει.. να καει μια και καλη γιατι αλλιως απλα θα μεινει εκει.. κι εγω θα μενω κολλημενη απο πανω να λεω.. "αν.." "αν.." σιγουρα ειναι αργα.. ο,τι εγινε εγινε απλα πρεπει να κοιταξω να γεμισω καινουριο ραφι.. οχι αυτη τη φορα με τα ατελειωτα σεναρια περι καταστασεων αλλα με τις κακες αναμνησεις γιατι μετα πρεπει απλως να μεινει να σκονιστει και να λερωθει... να μην μου προκαλει δυσφρορια.. να φευγει απλα και σιωπηρα απο μενα.. γιατι πρεπει να γλιτωσω τον εαυτο μου απο το θεατρο του παραλογου και των σκιων του παρελθοντος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου