Δεν νομιζω πως υπαρχει αρκετη ποσοτητα καφεινης και αρκετα κωλοδαχτυλα για αυτην την λαμπρη δευτερα που κλεινουν τα ματια μου πανω στο βιβλιο και νιωθω τα εγκεφαλικα μου κυτταρα καρβουνο.
δεν μπορω να καταλαβω γιατι εμενα ολη αυτη η "σπουδαια"
γνωση που αυριο θα θυμαμαι παλι μονο πως με λενε και που μενω θα μου γινει χρησιμη μεθαυριο. και ως καψιμο μεταφερομαι στην εικονα μου στο σποτ να στειβω ενα τσιγαρο ενω προσπαθω να σκεφτω τι και πως και στο τελος καιγομαι ακομα
πιο πολυ και τα παραταω και επιστρεφω παλι στον κοσμο μου.
that's for today.