Με τρωει να γραψω αλλα το αποφευγω γιατι μου βγαινει μεσα σ ολα η χολη.
Με τρωει ομως με τρωνε τα γεγονοτα και το πτεσμα που βιωνω στο μπουρδελακι καθε μερα.
με πιανει αυτη η αηδια και θελω να πιρουνιασω τα ματια μου κοιταζοντας τους ανθρωπους που με περιτριγυρνανε τουτα τα κουφια σωματα χωρις καμια ποιηση και μελωδια μεσα τους.
και το κατηγορω λες και ειμαι γεματη χρωματα. Εγω αγαπητε εχω την τεχνη μου ειτε ασπρομαυρη ειτε μαυρη ειτε αδιαφορη εχω το διαμαντι μου και ας ειναι αυτη η  τεχνη χολη και ροχαλα στη μουρη του καθε ξερακιανου εκει εξω που χει καψει τον εγκεφαλο του.
κουφια κεφαλια χωρις πνευμα και σπιρταδα τους κοιταζω σαν τα γιδια να γυρνοβολανε και να πετανε λεξεις και κουβεντες χωρις ουσια. κενα κεφαλια κενες κουβεντες. σαπια μυαλα.
μιλανε για αλλους ανθρωπους χωρις συνοχη και ανταποκριση και καθρεφτιζουν τα ιδια σαπια μυαλα απεναντι τους και χαιρονται. ωρε χαιρονται λες και κερδισαν το νομπελ ή εκαναν κατι σημαντικο ενα εργο για να τους πει ο αλλος μπραβο. μπραβο ρε φιλε στο κενο γιατι η εξυπναδα του εγκεφαλου και η νοημοσυνη της κουραδας φτανει μονο για να δημιουργησει προβληματα και εχθρες,
Και για να ριξω το επιπεδο της ποιητικοτητας σε δαυτο το κειμενο θα βγαλω χολη γιατι αγαπη μου γλυκεια επειδη πετας εξω το βυζακι σου δεν εισαι θεα η μυτη σου φιλοξενει μεσα ολοκληρη ποντικοφολια μεσα.
Και εσυ δευτερη λατρεια μου εισαι σαν κακοτραβελος το παιζεις θεα 2
και μετα κατσε αναρωτησου εσυ κουφιοκεφαλο προβατακι γιατι καταφερα εγω η μια να σας κανω εσας 20 ατομα να τρωγεστε. γιατι ισως ηξερα τι εκανα γιατι ισως τελικα δεν ειμαι εγω το θυμα.
γιατι μπορω γιατι εχω λιγο χρωμα στον εγκεφαλο
φιλια.