δεν μπορω να κοιμηθω και ειναι 2 παρα (τελεια) εχω να σηκωθω να διαβασω αλλα ηπια καφε στις 11. ειπα επισης να δημοσιευσω αυτην απον τις υποκοιπες 40 που χω γραψει.
κοιταζω τον εαυτο μου και με παραξενευει η απλοτητα των ιδεων που μου σκανε μια μια μπροστα στα ματια μου. Ναι ειμαι η εβελ μαρεσουν τα γασεμια μαρεσει το κεντρο στις 2 το πρωι που ειναι αδειο. μαρεσει να ρουφαω κανα τσιγαρο μια στις τοσες και μαρεσει η θαλασσα να ρην κοιταω. να χαζευω να αναπολω. μεσα σ ολα αναρωτιεμαι γιατι μαρεσουν τοσο τα μοιριακα οταν καταλαβαινω τα μισα απο αυτα που διαβαζω ή βαριεμαι.
γενικα βαριεμαι. βαριεμαι να εξηγω. βαριεμαι να πρεπει να εξηγω τα παντα. Γιατι απλα δεν καθεστε να τρωγεστε ολη μερα και ρωτατε γιατι πως ποτε. αφηστε με.
αλλα καπως ετσι μενεις χωρις φιλους. αλλα καπως ετσι χαιρεσαι γιατι μεσα σου χεστικες πιο πολυ.
και καπως ετσι θελει να παω λιγο πισω στο 12 και να ζησω λιγο με την παλια εβελ
που την ενοιαζαν μονο οι siouxsie και το μαλλι της. αλλα μεγαλωσαμε και καψαμε τα παντα ολα ξεραμε και τωρα ξερναμε με τους εαυτους μας. θυμαμαι τοτε που μουν συνεχεια σκατα με κατι και τωρα δεν με νοιαζει τιποτα αλλο περα απο το να εξασφαλισω εναν οχταωρο υπνο.
Η τρελα εφυγε ολα τα αλλα εμειναν να μας κανουν λιγο πιο αθλιους καθε μερα και λιγο πιο απομακρους. λιγο λιγοτερους σε σχεση μ οσα πιστευαμε και θελαμε στην τελικη να κανουμε. κινας ειναι τυχερη οσοι εχουν βρει εναν ανθρωπο να μοιραζονται οτι εχει μεινει απο τα ονειρα τους τις θαλασσες και τα σκοταδια τους. και καπως ετσι κλεινω εδω για τωρα.
> θα το συνεχισω αλλη μερα