Σημερα εγινα 22 και οχι οτι μεγαλωσα οχι οτι αλλαξε κατι στην καθημερινοτητα μου απλα συνειδητοποιησα πως επαψα πλεον να ειμαι παιδι. Να τρομαζω και να χωνομαι κατω απο την κουβερτα γιατι κατω απο κει κανεις δεν μπορει να με πειραξει.
Μεσα σε 22 χρονια αλλαξαν ολα οσα ηξεραα ειδικα τα τελευταια 4 χρονια αναθεωρησα πως τιποτα δεν ειναι για παντα και τιποτα δεν ειναι δεδομενο και πως ολα οσα ζω σημερα ουτε αυτα θα ειναι δεδομενα στο μελλον και παθαινω ενα πανικο οπως σκεφτομαι οτι ξερω θα αλλαξει και πως σε 1 χρονο και λιγο παραπανω απο τωρα θα μαι μονη μου σε μια ξενη χωρα να παλευω απο το μηδεν. Δεν ημουν ποτε ανθρωπος που παραιτηθηκε ουτε που φοβηθηκε να παλεψει ή να κουραστει. Κοιταω οσα εχω περασει και μεσα στον εγω μου νιωθω καπως περηφανη που στεκομαι στα ποδια μου και καταφερνω να χαμογελασω. απλα φοβαμαι την αλλαγη φοβαμαι που μερα με τη μερα με γνωριζω καλυτερα και αποβαλλω οσα με εκαναν να νιωθω μια μειονεκτικη κολαση που λυσσομανουσε μεσα μου.
Στα 22 μου οχι δεν ειμαι ετοιμη να ανοιξω τα φτερα μου και να πεταξω διπλα στον ηλιο γιατι θα καω θελω να σιγουρευτω για το οσο λιγο μου μενει. Δεν φοβηθηκα την μοναξια μου ολη μερα με αυτην πορευομαι εχω συνηθισει την ησυχια. φοβαμαι για ολα οσα θα αφησω πισω μου. για τους ανθρωπους που αγαπω την οικογενεια μου και το σπιτι μου.
Σημερα μου πε καποια πραγματα αυτη η μανα μου που οσο και να με εκνευριζει με εκανε και σπαραξα σαν να δα εναν αλλον ανθρωπο απο το πουθενα. Σαν να κρυβε τοσα χρονια αυτον τον ανθρωπο που με εκανε και ελιωσα. Ανατριχιασα για ολες τις φορες που ειπα οτι με εχει κουρασει και δεν της εχω αδυναμια γιατι αλλαξε τελειως το μεσα μου. Καποια μερα θα φυγει και θα μου μεινουν τα 5 αυτα κωλοχαρτα να μου θυμιζουν τι ειμαι και ποσο περηφανη ειναι για μενα. Ποσο ενοχη μπορει να νιωσα μεσα μου που της ειπα οτι με πιεζει μονο εγω ξερω.
Και μην ανησυχεις ρε μανα οταν φυγω θα σε παιρνω και τηλεφωνο καθε μερα και θα σε βαζω και στο σκαιπ δεν θα σε ξεχασω..