Ειναι κατι συννεφιασμενα απογευματα σαν το σημερινο που μου προκαλουνε τοσο βαθεια και ακατανοητη θλιψη. Οσο ψυχραιμη και υπεροχη να δειχνω στο πισω μερος του μυαλου μου με τρωει ολη την ωρα και ξερω πως ειμαι εγωιστρια που το λεω αλλα κουραστικα να μου λειπεις. κουραστικα να ζω με αυτο.. ποσοι ανθρωποι εχασαν τους γονεις τους δεν ειμαι η μονη στον πλανητη απλα κατι τετοια απογευματα σε σκεφτομαι απο μικροπραγματα και με πιανει. Η ελλειψη ειναι τοσο τεραστια που ωρες ωρες με πνιγει. ισως γιατι σου ειχα αδυναμια και μονο εσυ οταν ειχα τα δικα μου δεν μου μιλαγες με αφηνες να ηρεμω.. ισως τωρα απλα ειναι αδειο το σπιτι χωρις τις ιστοριες σου που με εχει πικρανει τοσο που δεν προλαβα να τις ακουσω ολες γιατι βαριομουνα και ημουν τοσο μαλακισμενο ωρες ωρες. ισως επειδη δεν εχω με ποιον να κανω ολα οσα εκανα.. τα καλοκαιρια οι μικρες περιπετειες οι παρακολουθησεις.. και σκεφτομαι ποσο γρηγορα μεγαλωσα και απογαλακτιστικα..και με πειραζει. ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. και δεν θα σταματησει να με πειραζει οσο και να μεγαλωσω. ειμαι εγωιστρια και το λεω ξανα. αλλα βλεπεις ισως πως προχωρησα οπως θα ηθελες να κανω και 2 χρονια μετα ελπιζω να νιωθεις εστω λιγο περηφανος γιατι εχω καταφερει τοσα μονη μου. τοσα πολλα σε 2 χρονια. και ειναι ρε φιλε σαν να μην περασε μια μερα.