..

Ειμαι βροχη δεν ειμαι κανενος.. ανηκω στα αστερια. ενα με τις αισθησεις ενα με τις σκιες..στο τερμα του δρομου στον απιαστο αερα και στις χρυσες ακτιδες του ηλιου.. στη δινη του ονειρου, στον αναστεναγμο των πνευματων και στην καρδια του δασους.. στον παλμο της αληθειας και των χαμενων ελπιδων.. στα πλασματα του σκοτους και στην πικρα του θανατου.. στη δυναμη του ψεματος και στην καταρα της ζωης.. στη μαγεια της αυγης και στον αναστεναγμο της δυσης.. μια μικρη ψυχη που χανεται στο χαος της γιορτης ενα μικρο παραμυθι που χανεσαι στο λαβυρινθο με τους δρακους και τα φαντασματα.. ενα πρωινο οταν ο ουρανος ειναι γεματος με κοκκινα σημαδια ενα δηλινο με εντονες αισθησεις.. τοσα χρονια στο δρομο για τη λυτρωση μιας ψυχης.. τρεις κληρους τραβηξα κι ο ενας ματωμενος, ο ενας που με εκανε να περιπλανιεμαι τοσα χρονια που εχασα την πιστη στα περατα του κοσμου για να πιασω μια καρδια με τα χερια μου γυμνα και να καψω με τα δακρυα μου μυριες ολοκληρες ευχες και να τραγουδαω στα ξωτικα πικρα τραγουδια για να μ ακουνε οι αγγελοι και να μου πλεκουνε στεφανια με λουλουδια.. ειμαι βροχη.. δεν ειμαι κανενος..